kendini sevmek

karsilikli duygusal bir iliski kurulmadan once, kisinin gerceklestirmesi gereken elzem eylemdir.

'kisi kendini sevmeden, baskasini sevemez.' klisedir ve fakat dogrudur.

özsaygi, özsevgi, öz şefkat filan bunlar önemli kavramlar...

bazen insanin kendi omzuna bir öpücük kondurmasidir.

kendini sevmeyeni kimse sevmez diyorlar. ben de bunu çözmeye çalışıyorum, olmasın istiyorum ama haklı oldukları gitgide ağır basıyor ne yazık ki.

doğruysa bile, fazla da şımartmamak lazım ama.. hiç çekilmiyor malum..!

insanların kendiyle barısık olması sizi neden bu kadar rahatsız ediyor?
keske herkes kendini cok cok sevse.. boylece herkes cok daha mutlu olur ve cevreye cok daha mutluluk yayar.
kalp.

ele güne karşı rezil olmamak için yapılan hareketlerin tümüne 2 bin yılından sonra verilen isimdir.
mesela gri eşofmanla dışarı çıkmamak kendini sevmek hareketi olsa da günümüzde millet bunun bokunu çıkarmıştır.

"insanların kendisini sevmesi sizi neden bu kadar rahatsız ediyor?" sorusunun bulunduğu bir yorum var. sanırım başlığı açan yazarımıza ait.

öncelikle sorunu cevaplandırayım sevgili yazarımız;

ithaf edilen başlık numarası #2967488

insanlarımız " kendini sevmek ile narsist olmak" arasındaki farkı bilmiyor. insanın kendisini sevmesi, kendisine gösterebileceği en masum şefkat iken; narsisizm bir psikolojik rahatsızlıktır.

bu ikisi arasındaki çizgi o kadar ince ki.. sadece gerçekten bilinçli insanlar bunları birbirlerinden ayırabilirler. bunun için her şeyden önce, sağlıklı yetişmiş olmak, vizyon sahibi olmak gerekiyor. dolayısıyla, ortalıklarda sürekli sadece kendisini sevdiğini iddia eden ama kendisi için çevresindeki herkesi kullanan, harcayan, kendisini tatmin etmek için çevresindeki herkesi kendisine maşa olarak belirleyen üstüne açık açık narsist olduğunu ifade eden değişik insanlar var. kim büyük bir özgüvenle " ben hastayım" diye topluma beyan verir ki?

bu yüzden "kendini sevmek" negatif bir olgu gibi görülmeye başlandı. herkes bunu hastalık seviyesinde bencilleşme ile doğru orantılı tanımladığı için, kimsenin bu duruma tahammülü yok.

öncelikle hastalık olanı nedir? normal olanı nedir? bunun ayrımını topluma öğretmek gerekli. ondan sonra bu ön yargı duvarı düşer.

ya sev ya terlet.

başkası tarafından sevilmekle mümkündür. öncelikle annen, baban tarafından sevilmek, sevildiğini hissetmek gerekir. burada sorun varsa başkalarının sevgisini talep etmek hem çok zor hem de arızalı bir hal alabilir. kişi anne, babasından sevgi görmediği için zaten kendisini sevilmeye değer görmüyordur. yine de sevilmeye duyduğu ihtiyaç karşılanabilir ama kişi bunu kaldıramayabilir: "hayır aslında sen beni sevmiyorsun." gibi. e bir yerde de anam babam beni sevmemiş sen kimsin de seveceksin yani. bunlarla birlikte başkasının, bir arkadaşın, sevgilinin sevgisi insanı iyileştirebilir de belki. fakat ailenden gelen bu sevgi meselesini çözmek kolay değil. psikanaliz işe yarayabilir. yoksa zor yani. ikameler yaşamınıza devam etmenizi sağlasa da uzun süreli, derinlikli ilişkiler kurmak konusunda çok zorlanabilir, buna ihtiyacınız olduğunu genellikle inkar etme eğiliminde olabilirsiniz.

özellikle mutsuz zamanlarda en çok kendimle uğraşıyorum "kendini sevme" safsafatısıyla. reva gördüğüm hayatı kendim seçmiş olsam da bazı seçimlerin sonuçlarını değiştiremiyorum ve hep kendimi yiyip bitirirken buluyorum. aslında akli melekelerimi korumak istediğim için kendime "sen de bir ananın evladısın" şeklinde telkinler versem de gerçekten de bir ananın evladı olduğumu hatırlayınca gözyaşlarına boğuluyorum. annemi hatırlayınca kendini sevme işi sandığımdan da önemli hale geliyor. ben ondan bir parçaysam en çok kendime sarılmalıyım, annem için, kendim için.

sonra da kendi mutsuzluğum uğruna başkalarını mutlu ettiğim zamanları hatırladıkça yüzüm kızarıyor. başkaları için süslü cümlelerin caka sattığı günlerde madalya beklemedik elbette ama hiçbir değer de görmedik. bilakis o içimizdeki çocuksu heves soldu gitti.

damdan düşünce insan ölmese sakat kalıyor. en iyisi balıklama atlamak daha şık duruyor. düşüp kalktığında bile kendinlesin, o yüzden şekil önemli. ittirilmek ayrı, dengeyi kaybedip düşmek ayrı.

çocukken bize öğretildiği gibi davranmayalım, başkalarının suratsız ve nezaketsiz ifadelerine karşı kendimizin hafif, neşeli ve eğlenceli hallerine dalalım.

insan ne denli kalabalık olsa da günün sonunda kendine kalıyor.

önce kendini sev, çünkü sana sen lazım oluyor.

tabi ki insan kendini olduğu haliyle kabul etmeli, ama biraz da çaba da lazım.
tamamen kendini saldığında, olacaksa doğal olsun dediğinde yokuş aşağı yuvalamaktan başka işe yaramıyor.

son zamanlarda kendimi eskiye göre daha ışığı sönmüş hatta neredeyse yaşlanmış buluyordum. sanki gözümün ışığı sönmüş gibiydi. sonra minik minik bileklik, kolyeler takmaya başladım. daha özenerek giyinmeye başladım rahatlığı biraz gözardı ettim.

ne bileyim rakı beyazı, süt pembe ojelere döndüm. biraz rimel sürdüm biraz allık sürdüm. abartılı hiçbir şey yapmadım ama ufak ufak dokundum. biraz önce işten geldim bir baktım aynada kendime. nasıl hoşuma gitti anlatamam. o tatlı genç kız geri geldi. cıvıl cıvıl.
zaten dışarda güneş parlıyor, zaten umutlarım kıpır kıpır bir de kendimi öyle tatlı görünce bayıldım.

beni annem seviyor. gerisi önemsiz.

başarılı bir insan olmayı gerektirir. başarısız ve faydasızsanız denemeyin bile. götünüzden kan alırlar.

görseldeki gibidir. *

insanın en çok sevdiği aslında kendisidir bencidir insanlar.