kötü ilişki vs yalnızlık

yalnizlik

bu versusta hiç şüphesiz yalnızlığı seçerdim.

kötü ilişki yorar, pişman eder.

yalnızlık çürütür ama en azından pişman etmez çünkü çoğu zaman senin tercihin değildir. tercih etmediğin bir şeyin pişmanlığı da olmaz.

ayrıca yalnızlık kadar güzel bir şey mi var lan, şöyle duş alıp tarhana gibi serilecen yatağa oh miss.

“aşk kırıntısıyla doymaktansa
tek başıma aç kalırım bu hayatta“

demiş teoman. bu denklemde yalnızlık iyidir.

kötü ilişki kötü ilişkidir. tükenir, tüketir, mutsuz bir şekilde devam etmenin yollarını ararsınız ki daha mutsuz daha dipte kalırsınız.

yalnızlık iyidir. şöyle bir bakıyorum mesela yalnızlığın getirdiklerine hiç bir şey olmasa bile kafa rahatlığı. herhangi bir sorunu çözmeye çalışamak ki çünkü sorun yok ki. canın nerede isterse oradasın kiminle görüşmek istersen onun yanındasın nereye gitmek istersen yoldasın. bir de insan kendi ile de zaman geçirmeye başlayınca gerçekten neyi seviyor neyi sevmiyor ne istiyor ne istemiyor nasıl mutlu nasıl mutsuz bir şekilde daha görünür sınırlar çiziyor. artık eşlik etmek isteyen de eder gene bir yerden yalnız kalmamış olursun konu buysa.

yalnızlık kesssinlikle kötü ilişkiden daha iyi.

kötü ilişkide üç kişi çatışırsınız.

arzuların, değerlerinle çatışır. her ikisi de karşı tarafla tabii.
buradaki çatışma en yorucu ve en yıpratıcı, hasar verici çatışmadır. kişinin kendiyle çatışmasında alınan hasarlar, onarılması zorlu yıkımlara sebebiyet verir.

tüm bu olumsuzluklar içinde size uygun olmayan * kişi ile güçsüz ve kaotik bir çatışmaya, güç yahut anlaşılma çabasıyla çırpınmaya başlarsınız ama sessizce ama yüksek sesle.

dolayısıyla böyle bir savaştan ne siz galip çıkarsınız ne karşınızdaki ne de ilişki.

hal böyleyken en mühim olan şeyi, olmazsa olmaz olanı korumak mecburiyetindeyiz.
elbette kendimizden bahsediyorum çünkü sen olmazsan ne kötü bir ilişki ne iyi bir ilişki ihtimali kalır ortada.
ne de bir sen kalır geriye senden.

yalnızlığını bile elinden alır yoksa.
sizi size kırdırır kötü ilişki.
bencillikten uzak ama varlığına da sahip çıkan biri olarak yaşamak zorundayız.

bizi kendimize küstüren her tür ilişkiden yalnızlığımızın o sorgulayıcı yanına sarılmak en sağlıklı ve huzurlu olanıdır diye düşünüyorum.

elbette kendimizi kandırmamak, kendimize karşı dürüst olmak suretiyle.

bunu 40 yaşlarımda yaşadım. tamam artık bir daha sevemem derken bitanemle tanıştım. rüya gibi seneler yaşadık.
o zaman yalnızlık daha iyi diyordum. çünkü o kadar kötü ilişki yaşamıştım ki imkansız diyordum yeni bir ilişki. sonra alimle ekşi sözlükten tanıştım. uzun uzun mesajlaşık sonra mailesmeye başladık. nasıl güzel mektuplardı. içten samimi bize ait.
onu ilk gördüğümde elinde koca bir buket gül vardı. sıkıca sarıldık. kalbi deli gibi atıyordu.

her anımız çok değerliydi özeldi. bir çocuk sen bu dünyada sadece yüzde 1 erkekle olursun demişti. ne şanslıyım ki o yüzde bir deki erkeği buldum.

sevdim sevildim.

yani diyeceğim yalnızlık mı kötü bir ilişki mi demeyin. güzel bir ilişki dileyin. istiyorsanız eğer.

ışıklar içinde uyu aşkım.

ikisi de aynı
ikisi de içerisindeyken özlediğin istediğin şey olur
iki ucu aynı değnek.

kötü ilişki insanın iyi ilişkiyi bulmasına vesile olur, o yüzden kendim için yalnızlık hariç her türlü denemeler derim, ama yani yatırım tavsiyesi değildir yüreğinizin götürdüğü yere gidin bence.

aslında ikisi de kötü,yalnızlık çekiyorsan hayatta duygularını,hislerini paylaşabileceğin,beraber vakit geçirebileceğin birinin arayışı içine girersin.

ama öteki yandan artık sevginin zerresinin kalmadığı,adeta ızdıraba dönüşen bir ilişki de daha çok manevi sıkıntı yaratır insana.

bir tercih yapmak söz konusu olsa kötünün iyisi olarak yalnızlığı tercih ederim çünkü en azından kafa rahatlığı olur kendine yetmeyi öğrenirsin öyle sıkıntılı bir ilişki hayatını tümden etkileyip daha kötü bir hale sokabilir.

kötü ilişki diye bir durum olduğunu düşünmüyorum . bir ilişkiyi yürütememek vardır ,enerji uyumsuzluğu vardır ve bunun sonucunda eğer seçim olarak 'yalnızlık ' tercih ediliyorsa bu büyük bir kayıptır şahsen çünkü hayatı birseyler yolunda gitmiyor diye ertelemek ve yalnızlığı seçmek doğru bir tercih değildir.

yalnızlık riske atılacak bir şey değildir. iyi bir ilişki bulursak ne alâ. peki ya kötüsüne denk gelirsek? artık arar dururuz yalnızlığı.

hiç düşünmem kötü ilişki derim. biraz düşünürsem yalnızlık derim.

şu an benim kötü bir ilişkiye ihtiyacım yok, vasat bir ilişki olurdu ama gideri vardı şu an, iki mıç mıç bir gırç gırç yuvarlanır giderdik anasını satayım. neyse güzel günler yakında.

ha bu arada gelecek günlüğü bir işe yaramıyor, biraz yapıp sıkılmıştım zaten, her şey git gide boka sardı, zirvede bıraktım.

yalnızlık seviyormuşum. elim bana yeter. (bkz: swh)

kötü ilişki eğer gerçekten kötüyse ilişkilere ve insanlara dair güveninizi, bakış açınızı, bağlanma stilinizi ve daha birçok şeyi derinden sarsabilir. sizi güven duygusundan uzaklaştırıp çok daha kaçınmacı ya da kaygılı bir kişiye dönüştürebilir. o kadar dağıldıktan sonra da toparlaması zor olur. ben eskiden şöyle düşünüyordum "ben zaten kötü etkilenmem çünkü umursamıyorum" ama öyle bir şey yok ve bu çok çocukça bir düşünce. böyle ilişkilerde kötü davranışların git gide dozajı artar ve başlangıçta "umursamıyorum" dediğiniz ve tepki göstermediğiniz için olaylar daha da büyür. illaki sizin tahammül seviyenizin çok üstünde bir olay olur ve dağılırsınız. bu yüzden kötü ilişki yerine yüz yıllık yalnızlığı tercih ederim, dağılanı toparlamak yerine varsın toplu kalsın.

kötü ilişkiyi tercih edenler için link bırakıyorum.

www.onlinepsikolog.com/

net yalnızlık.

(bkz: yalağuzluk)

eskiden olsa yalnızlık alırdı bu versusu. şu an farklı düşünüyorum.
öncelikle kötü ilişki demeyelim de; sonu başından belli olan bazı temel koşulların uygun olmadığı devam etmeyeceği açıkça belli olan ilişki diyelim. burada seçimi ruh halimize, hevesimize, deneyimlerimize göre yapıyoruz. baştan hiç bir şey hissetmemeyi/yaşamamayı veya sonunda üzüleceğimizi bildiğimiz bir deneyimi kabul ediyoruz. stabil tek başınalıktansa * duygu durumunun ve iniş çıkışları olan bir hayat ritminin daha iyi olduğunu düşünüyorum. hiç bir şey hissetmemektense biraz heyecan biraz üzüntü yeğdir. abartmadan, kendini kaybetmeden...