küçük şeylerle mutlu olmak

bulutları izlemek bunun en güzel örneğidir.

şeylerin küçüklüğü ve büyüklüğü onlara verilen değerle ancak ölçülebilir. hiçbir şey ne küçüktür ne büyük. kimse ne mutluluk kaynağının hesabını vermek zorundadır ne de "büyük" şeylerle mutlu olmak zorunda.

olunur tabii. şu ufacık şeyi bana armağan edin valla hayat boyunca mutlu olurum. *


wittelsbach-graff pırlantası (80 milyon dolar)

beceremediğim iştir.

ay bizde küçük şey olmaz hihi-

terbiyesizsiniz. cuma günü sabah sabah yaptığınız imaya bak. bir dakika. şimdi arkadaşlar. size küçük bazı şeylerin ne kadar da mümim ve tatlı olduğunu anlatacağım.

küçük ceviz ağacı. ah. hemen bizim avlumuzun önünde, yaylada, sincaplar ekmiş onu *)) , unutuyor enayiler, unuttukları cevizler, ağaç oluyor.

hatırlamıyorum da, yurdun sahibesi güngör gördü mü, o bebek, cevizin, bir gün büyüyüp yavaş yavaş, ceviz verdiğini? sanmıyorum. babannem vefat ettikten sonra ceviz verdi.

babannem derdi ki, cevizi döveceksin, dallarını, uzunca bir değnekle, hırpalayacaksın, verimli olurmuş böyle. bir de dibine kül dökerdik. bunlar yalan-yanlış bilmem, direkt topraktan bilgiler.

rahmetli babannem, ağzı çok tatlı bir kadındı ama öyleydi, sana bana değil, her şeye öyleydi.

torununu seversin, gelinini seversin, ceviz ağacına bakıp, "oy kurban olurum yaradana" demek, bilemiyorum... babannem ağaçla konuşur, çiçekle konuşur... yabani otlarımız vardır her sene ritüeldir, biçtirilir, hiç şikayet etmezdi, allah'ın takdiri derdi...

evet. o yurt ona bahşedilmişti, onun zorlukları da vardı, hiç gocunmadı, toprağı kurutmaya çalışmadı, her sene o otları biçtirmeye memnun kaldı, çünkü, o otları biçtirebiliyorsa, parası var demekti, elden ayaktan düşmemiş, çok sevdiği, her sene, "-seneye çıkar mıyım kim bilir?" diye üzüldüğü yaylasında, işte o yapılması gereken rütin bir işti.

bir gün of demedi be. 40 yıl boyunca.

sonra işte ağaca bakar kuşa bakar, ne güzel der, rüzgar esse ağlar, ne güzel estirdi diye.

al sana küçük şey. zambak ekerdik. zambak açınca mutlu olur mu insan? diyelim ki açmadı? o zaman da üzülür, dert olur kendine, vah açmadı diye diye yüreğimizi tüketir tüm yaz boyu.
ah, vah, keşke olsa da, zambak açmadı diye yüreğimizi tüketse.

özür dilerim, okuyana zahmet verdim, içimden öyle geldi, az önce önüme leylâ'yı çıkardı fotoğraflar, sanki bizi dinliyormuş gibi, paylaşırım belki, anneannem leylâ'yı, babannem güngör'ü, teyzem mücella'yı gördüm. dükkanda ağlanır mı be kardeşiö. ama falso vermiyorum ha. çaktırmadan ağladım.

iyi günler.

biran bitti sandığında dolabı açıp köşede masumca ''beni içmedin abiii'' diyen gözlerle sana bakan birayı görmektir.

şu hayatta özendiğim bi şeyler varsa
biri de bu olabilir;
ben her yerde, her şeyde olumsuzluk bulmaya meyilliyim biraz.
mükemmel mutluluğu mu arıyorum nedir yani?

(bkz: küçük şey denince mutsuz olan erkek)

küçük şeylerin değeri büyüktür bazen.
sizi neyin mutlu ettiği önemlidir.
atıyorum internetten pahada büyük olmayan şeyler alırsınız ve siparişiniz gelir. onlar sizindir artık, size aittir. yaşam alanınızın önemli bir parçası olacaktır..

dün bim'de uygun fiyata topraklı uzatma kablo görünce ben de mesela çok mutlu oldum. çünkü seviyorum bu gibi şeyleri. özellikle de ihtiyaç olduğunu düşünüyorsam. işimize yarayacaksa..

kargocu kitaplarımı getirince de keyifleniyorum. zaten artık uzun zamandır not ettiğim kitapların büyük bir kısmını aldım. yeterli bu kadarı.
kendi şahsi kitaplığımı oluşturdum sayılır. beni tanımlıyor artık o kitaplıktaki kitaplar. evet, diyorum gururla, işte bu benim kitaplığım.. sırada hepsini okumak var allah ömür verirse inş.

yanisi, çok yükseklerde gözüm yok. yakında üst baş bir şeyler alıcam kendime bi de..
şu an giydiklerim eskidi sayılır. biraz yeniliğe ihtiyaç var. öyle işte hocam.

hayatta kendini mutlu edebilmenin küçük sırlarından biri her daim büyük şeyler beklentisinde olmak daha çok mutsuzluk getirir.

kendim için hiç bir fayda beklemeden tanıdık birisinden gelen iyi bir haber en az onun kadar mutlu ediyor beni.

mesela;
burdan bir kadın yazarın dubai' li petrol şeyhiyle evlenmesi...* *
bana faydası var mı? tabii ki yok.
ama onun '' ayy gotcha nihayet be nihayet çoook mutluyum '' demesi beni de mutlu eder işte.

bizi mutlu eden her şey büyüktür aslında. mutluluktan ötesi var mı şu alemde.

"küçük" bi harley davidson fena olmazdı

bir sabah, pencereye vuran ışığın perdede bıraktığı o kısa iz yeter bazen.
çayın buharı, acele etmeyen bir an, sokaktan gelen tanıdık bir ses…
büyük mutluluklar gürültülüdür; küçük olanlar ise sessizce gelir ve kalır.

insan, her şeye sahip olduğunda değil, fark ettiğinde huzur bulur. bir tebessümün yarım saniyesi, bir nefesin derinliği, bir günün içindeki tek durak. mutluluk bazen hayatın tamamı değil, bence gereksiz hızlı akan hayatın arasındaki boşluktur.

küçük şeylerden mutlu olmak, bence; azla yetinmek değil, olanı gerçekten görmek cesaretidir.

bu benim. küçükken, annem gezmeye gidiyoruz dediğinde 10 dak. yerimde zıplar, o sevinci yasar, gitmesek de, mutlu mutlu uyurmusum. bir masal okurmus annem, baktım ki sonu kötüye gidiyor her masalı mutlu oddduuuukkk diye bitirirmisim.

öylece gecti seneler... ufak şeyden mutlu olmayı öğrenerek bitti hayat. şu yaşta bile, ufacık şeyden mutlu olurum....

küçük şeylerle mutlu olduğum anların daha iyi farkına varabilmek için bir defter tutmaya başlayacağım 2026 yılında.
daha doğrusu tutmaya başladım bile, her bir şeyler yazıp çizdiğimde heyecanlı heyecanlı sırıtıyorum mutlu olduğum anları kaydettiğim için.
yazdıkça daha da mutlu oluyorum, defterimin kenarında minnak kedi çizimlerini görünce daha daha bi mutlu oluyorum.
o kedi çizimlerinin bana mutluluk vereceğini bildiğim için defteri bu amaçla tutmaya başladım zaten.

sonuç olarak küçük şeylerle mutlu olmadığım düşüncesinden yavaş yavaş uzaklaşıyorum gibi.
sadece yaşadığım küçük mutlulukların farkına varabilmekte zorlanıyordum, ki hâlâ bazen o anları kaçırıyorum ama halledeceğim.

küçük şeylerle mutlu olan insanların sahip oldukları dardır örneğin dar bir çevre dar bir hayal gücü dar bir bakış açısı.