modern insanın en büyük problemi

mükemmellik algısıdır. kusuru bir aşağılanma olarak görmesidir. oysa kimse kusursuz değildir. kusur kişinin imzasıdır. kendini geliştirme basamağıdır. vitrinlik hayat gösterisi için kendini heba etmesi zamandan ve anılardan uzak kalmasıdır.

modern insanın en büyük problemi yalnızlığıdır. hep iç hayatının zindanında esir yaşar, modern insan. insan olmayı da bir düşkünlük sayar, aslında. hazreti adem ve havva’nın cennet’ten kovulmasına bağlar bunu. oysa modern insanın düşüşü, hayvanların bile sahip olmadığı bir yalnızlığa, hüzün ve kimsesizliğedir. bunun için unutmak ister. bunun için iç ve dış yüzlerinin arasındaki uçurumu gizlemek için harcadığı çabadan yenik düşer. yorulur, siner, bıkar, boş verir, biter, kendini yok eder. intihar, bu yüzden sıradan bir cinayettir modern insanlar arasında.

modern insan için rab inancı da o derecede zayıftır. ona bilimin, okulların ve sistemin öğrettiği şey, kendi kaderini kendisinin çizdiğidir. din, sadece sıkıştığında rahatlık versin diye küçük bir acil yardım kutusu içinde saklanır. oysa, duyduğu bütün acılara karşı, kendi kurtuluşunu inşa edemez o. etrafındaki mal, mülk, gösterişli ve teknolojiyle kolaylaştırılmış hayat da çare olmaz. bir insan bakışı için canını vermek ister. bir tatlı söz ve karşılıksız bir yardım, bir sevgi, bir yakınlık için her şeyinden vazgeçer.

genç olanları, içlerindeki bu savaşı unutmak için her karanlığa girmeye, her acıyı tatmaya, her çılgınca macerayı yaşamaya hazırdırlar. uyuşturucu, alkol, fuhuş, sapkınlık, cinayet, bütün karanlık, bütün kara alışkanlıklar bu yok olmayı durdurmak, onu varlığa çevirmek için birer adrestir. spor, araba sevdası, hız ve rekor çılgınlığı da farklı değildir. ama çalınan bu kapıları hiç açan olmaz.

hoşgörü adı altında bütün pislik ve ensestçe ilişkilerin bilerek ya da bilmeyerek meşrulaşmasından kaynaklanan bunalım.

dötünden uydurduğu sanal ihtiyaçlarıdır.

hayatı anlamlandıramamak kesinlikle. ne için yaşadığını bilmemek, ya absürdü kabul edecek cesarete sahip olamamak ya da bir kaçış aramak.

gözüne vuran güneşi, ensesinden esip geçen rüzgarı hissettiği yani yaşadığını bildiği her allah'ın gününde nasıl bir yalnızlık delhizinde ilerlediği gerçeğini sindirmeye çalışırken yanı başındakine yabancılaşmaktan, terk edilmekten korkar ve ölümün gerçeğinden sıyrılamaz. ölümün, çevresinde olanları ondan koparmasında ki etkisi kendi sonundan daha korkunçtur. yaşadığı her gün bunları absorbe edebilecek bir tecrübeye sahip olmakla geçer. yalnızlık gerçeğinin yanında kalan tüm her şeyin yavanlığını görmek bir deli gömleği giymekten farksız. deli gömleği giymek istemiyor kimse. haklı.

her insanın yaptığı saçmalıklar yaşamın yavanlığı dindirmek için harcanan efordan başka bir şey değil.

dünyanın 2022 yılını yaşadığı yerde,
ülkemiz modern insanının 1960lardan kalan alışkanlıklara, düşüncelere, vizyona göre yaşaması.

tükenmeyi önlemek için tüketmek zorunda olması ve bu tüketimin de aslında bir kurtuluş olmayıp kişiyi daha da tüketmesi, gayet yeter bir problemdir.

insan değerinin gitgide azalması.

sanayileşme ve hızlı nüfus artışıyla beraber insana olan ihtiyaç iyice azaldı ve değersizleşti. bu da normal olarak mutsuzluğu beraberinde getirdi. 1 varil petrol 1 insandan daha değerli artık.

üretmeden tüketmek. toplumun çoğunluğu tükenmişlik sendromu yaşıyor bu yüzden. üretmek ,hayal etmek , kendini geliştirmek çok az insanın yaptığı bir şey. hepimiz hazıra konduğumuz ,kalıp hayatlar yaşadığımız için tükeniyoruz.

yalnızlık. hiç bir çağda insanlar refah seviyesine bu kadar erişmedi. kolaylaştıkça bazı şeyler yalnızlık arttı.

kendi yolunu çizmek.
kitleler halinde hareket ediyoruz. risk almak, cesur olmak, kendi düşüncelerine güvenmek yok. sürekli "teyit etmek" peşindeyiz. "dur bir internetten bakayım.", "şu kişi bu konu hakkında ne demiş?", "bak ben böyle düşünüyordum ama aslında öyle değilmiş." düşünceleri hakim zihinlerimize. hepimiz bir akımın, ideolojinin, bazen sözde hümanizmin bazen ise özgürlüğün kölesiyiz. hatalı olmamaya çalışmaktan zihnimizi yok etmiş, kitlelere dahil olmuş durumdayız. insan ne zaman kendi sözde yanlışını dahi savunup o yolda ilerlerse o zaman modern dünyanın zincirlerinden kurtulur bence*.

hoşgörülü , uygar bir toplum olunacak diye yanlış şeylerin normalleştirilmesi .
sosyal medyadaki arkadaşlığı gerçek arkadaşlıklardan daha önem verilmesi.
sorumluluklarını yerine getirmemek, kolay ve verimsiz yolu tercih etmek, üretme odaklı olmamak.

kendini modern sanması.

sorumluluk hissi.

onlarla aynı kafaya ulaşamamış insanlarla aynı havayı solumaktır. çünkü uluslar bir anda yükselmezler hatta çoğu zaman bu yüzyıllar alır. kuşak çatışmaları, siyasi problemler, ülkenin batısıyla doğusu arasındaki uçurum. bunların temelinde modern insanla çağı yakalayamamış insanın fikir ayrılıkları vardır.

iletişimsizlik.

odaklanamamak.

yalnızlık sanatından bihaber bencillik ve egoizm sarmalında kendisini yalnızlaştırmış yetişkin çocuklar olmaları.

esenlikler...

aşk.