öğrenci yurdunda kalmanın insana kazandırdıkları

cileye dayaniklilik.

(bkz: sabır)

idrar yolu enfeksiyonu, hemcinsinden bir süre tiksinme, kilo kaybı, 300 kişiyle aynı çamaşır makinesini kullanmanın verdiği solunum yolu sıkıntıları, senden izinsiz ayakkabını giyen kız yüzünden bi süre uyuz şüphesi, bitlenmek. falaaaan filannn.

vallahi sabır. çetele tutmuştum ilk 2 ay hiç unutmam. hele oda arkadaşların da çekilmezse of of of. kendimi cezaevinde gibi, asker koğuşunda gibi hissediyorum ben, çoğu arkadaş gibi. atarsa 21 ayım var daha, 48ten çektik buralara kazasız belasız *

-kalıcı dostluklar
-sabretmekten ergenlikte beyazlamaya başlayan saçlar
-erken olgunlaşmak

cam harici hiçbir kupa bardakta çay içmemek.
ev terliğinden nefret etmek, çorapla halıya basabilme özgürlüğünü sevmek.
gürültüde ders çalışabilmek.

ama en önemlisi, öfkeyi törpülemek, kimsenin nazını çekmek zorunda olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek, insanlara tahammül etmek, insanların tahammül edebileceği biri olmak.

4 yıl kaldım oradaki arkadaşlarım kaldığım zamanda benim için kardeşim gibiydi, okul bitti sonra konuşmadık ama şu an bir yerde denk gelsek nasıl biri olduğunu bildiğim için yine aynı olur muhabbetimiz. güzeldir diyebilirim tabii yurt büyük değilse büyük yurtlar apartman gibidir neredeyse kimse kimseyi tanımaz.

beyaz saçlarım oradan geldi demek ki yazarımız sağ olsun kaynağını bulduğuma sevindim. glck.

özel bir yurt değilse kusura bakmayın koca bir hiç... kadınlar için böyledir en azından... e sen zaten üç ay özel yurtta ikamet etmiştin haliç. o yüzden dedim zaten koca bir hiç diye... neler duyuyoruz. ne kavgalar. birgün çok yorgunuz. ranzalar arası sohbet ediyoruz. kızın biri bi bağırdı. eyvah dedik, herhalde kızdı. hemen uyuduk. ertesi gün okula giderken serviste bir sessizlik hâkim. ay dedim, ben durmayacağım söyleyeceğim. dedim ki, dün bize konuşuyoruz diye kızdın galiba, seni uyandırdık mı? afersin... kız dedi ki ay yok, ben arada sayıklarım, sizi hiç duymadım, uykum ağırdır benim. özür dilerim sizi korkuttuysam...
yok yere korkmuş, çekinmişiz meğer. milletin uyku apnesine, abukluklarına muhatap olduğun yerlerdir yurtlar. sevmedim, sevmiyorum, sevecek gibi de görünmüyorum.
bu yüzden yurt olayı bende korku filmi gibi bir şeydir. allah yaşatmasın.*

elektriğin bedava olduğu sanmak. ütüyle kestane pişirenler, ketılda yumurta kaynatanlar..

-yaratıcı küfür edebilme potansiyeli
-öfke hakimiyeti
-öfke krizlerinde yalnız kalınabilecek ortamlar bulabilme yeteneği

şu yurttan çektiklerim bitmiyor, benim gibi ponçik* birini bile sinir hastası edebilir.

yurttaki eşyaları çalıp dolap hesabında satmaya çalışan oda arkadaşlarım vardı mesela eski yurdumda, en sevdiğim kupa bardaklarım bile o hesapta satılığa çıkartılmıştı.

sonracıma özel olarak iç çamaşırı çalan belli tür manyaklar var, evet onlar şu anki yurdumda.

sonrasında bir ara eyleme katıldığım için beni yurt müdürüne şikayet eden oda arkadaşlarına sahibim, aynı zamanda kendisi odada namaz kılarken odada durmaya devam ettiğim için* sebebiyle de şikayet ettiği olmuştu.

bunlar sadece şu an aklıma gelenler.
düşündükçe sinirden gözüm seğiriyor.

ben büyük bir yurtta kalmıştım, gece gündüz yaşanan bir şehir gibiydi.
içinde yaşanan absürt bir çok olay sayabilirim ancak her şeye rağmen güzeldi.
çocuklarım için de bir "adam olma durağı" olarak misyonunu yerine getireceğini düşünüyorum.
farklı kültürlerden, terbiyelerden geçmiş insanların aynı potada harmanlanması zor bir deneyim.
gürültülü ortamda çalışmak, ışıklı ortamda uyumaya çalışmak, eşyaların izinsiz alınması, banyo sıraları vs...
bir insanın yetişkin hayatına geçmeden önce yurtta yaşamayı deneyimlemesi onun yararına olacaktır.

insanlardan soğuma hissi.
(2 hafta kalmıştım)
neymiş, duştan çıkınca belimde havlu odama yürüyemezmişim. eylül sıcağında orada giyinip öyle çıkacakmışım.
ulan dedim, 500 tane erkeğiz burada ne olacak?!
olmazmış öyle.
hay yeni yeni palazlanan o badem bıyıklarına kakamı yaptığımın evlatları ya... (3-5 sene önce iktidara gelmişlerdi, her yere adamlarını sokmaya başladıkları dönem)

bir arkadaşım perdeleri koklayınca sigara ihtiyacını karşıladığını söylüyordu, parliament kokuyormuş.

ben zamanında çok kaldım fethullah'ın yurtlarında. rezilliğin bini bir para. onun için benim yaşadıklarımı çocuğum yaşamasın istiyorum ve ona ev tuttum. asla yurda göndermeyeceğim.

savunma sporları. burada bahsettiğim şiddet değil. bayağı bildiğin hukuk fakültesi okur gibi savunma yapmayı öğreniyorsun..
minnoş bir ev kedisiyken aslan gibi kükremeye başlıyorsun..

yalnızım geceden yalnız
yalnızım zamansız
kitapsızlar.

ışıklı ve gürültü ortamda uyumak..
gürültülü ortamda ders çalışabilmek..
ketılda makarna yapmak gibi değişik yemek fikirleri..
her türlü insanla anlaşabilme yeteneği..
kapısız banyolarda banyo yapabilme..
kız kavgalarına direnç.. sıra, yer, oda kavgaları vs.
kişisel eşyalarını koruma yeteneğinin gelişmesi..
kapıların kapanış saatinden önce yurtta bulunma yeteneği..

dengesiz,normal olmayan insanı saniyeler içinde anlayabiliyorsun. kazandırdığı en büyük tecrübe benim için budur.
bunların dışında ise bir de dayanıklılık kazandırdı bana. gürültüde uyumayı, kalabalıkta yalnız kalabilmeyi, azla yetinmeyi.

yurda gitmeden once yemek secerdim, camasir makinesi bilmezdim, insan severdim

benim tahammül sınırlarımı bir tık ileriye taşımıştı.

günün her saati kapıyı çalan yurt sakinleri, içip içip odaya gelip laz şivesiyle gevezelik yapan oda arkadaşı, yarım saatte bir allah'a kitaba küfür eden adanalı oda arkadaşı, erkek yurduna kız sokmaya çalışan oda arkadaşı, 80 desibel horlayan oda arkadaşı vb vb ne çileler çekmişiz be.