ölen kişinin ardında bıraktığı yürek burkan şeyler

camide sela verilirken adının okunması.

anılar... iyisiyle kötüsüyle size bıraktığı anılar.

kapının önündeki ayakkabısı, çamaşır ipinde kalmış çamaşırları, koliler dolusu ilaç, alyansı, son dinlediği şarkı (gurbet o kadar acı ki) ve son söylediği sözler. karşınızda ağladığı anın hatırası. sağlıklıyken, hiçbir şeyden haberiniz yokken çektiğiniz videodaki kahkahaları. telefon numarası.

dokunarak son kez sevmesi.son bakışı.

abimin düğünü için ayakkabı almıştık. bir kez giydi. sonrası hastane vs. 2 yıl geçti. dayıma vermişiz ayakkabılarını. kapının önünde gördüm. varın siz düşünün nasıl hissettirdiğini.

doğum günü.

ölüm haberini okuduğum tam sayfa gazete haberi. 6 ay önce aklımı kaybetmemek için yakmak zorunda kaldım.

(bkz: koku)

hali hazırda canın yanıyorken kıyafetlerine işlemiş kokusuzunda gün geçtikçe azaldığını farkettiğinde, bir gün kokusu tamamen yitip gittiğinde yüreğin burkulmaktan öte hal alıyor. sızlıyor, acıyor, ağrıyor, kırılıyor, canın daha çok yanıyor.

whatsapp’taki son görülmesi.*

babannemi pek sevmezdim. cenazeden sonra köye gittiğimizde evde bir bardakta yarısı içilmiş suyunu gördüğümde içim bir tuhaf olmuştu. ölüm ne kadar ani geliyor...

bilmiyorum çünkü bir süre uzaktaydım.
takı torbaları olur ya minik, ipleri parlak ve yumuşak. lisedeyken o renkleri birbiriyle uyumlu bulurdum ve hoşuma gitmişti. ikisini birbirine bağlayıp bileklik olarak kullanıyordum. işte bana o kaldı. o sıradan bir şeyin gözüme paylaşamayacağım ve dokundurtmayacağım kadar değerli geleceğini bilmezdim.
bir de albümden bir fotoğrafını depremde bir yerde görüp almıştım. telefondakilerden daha canlı hissettiriyor.
acaba biz ölünce ne bırakmış olacağız? veya bizi o şeylerde arayacaklar mı?..

evlatları. gençti amcam 47 yaşında pandeminim ilk başlarında covide yakalandı yakaladıkları suçlulardan bulaşmış.9 gün evde tedavi gördü sonra hastane gitti kendi ayaklarıyla 6 gün içinde doğumgunumde kaybettik halamın telefonuyla öğrendim. nezaman evlatlarını görsem mahvolurum. arada babaannemi arasam ağlar sürekli oda üzer beni. rehberden numarasini silmekte ayrıydı. bir tane daha amcam var kazara hangi amcam diye sormuştum anneme kaç tane kaldıki dedi. bi kötü oldum düğümlendi.bilmiyorum bu başlık çok üzdü beni.

anıları

çok değer verdiği eşyaları.

ölü bedeni

bu başlığa yazdığım son girdi olması dileğiyle,
#1768449 numaralı girdide demiştim 'evcil hayvanı' diye. bugün itibariyle o da gitti ellerimden. ablama üzülüp, ağladıkça 'karamel var' derdim. şimdi o da yok.



'benden uzak dur karamel. ben senden korkuyorum' dediğimde boynunu büküp duvarın dibine hüzünle oturmanı, 'sessiz havla, bebek uyuyor' dediğimde fısıltıyla havlamanı, köpek korkumu yendiğimi, artık seni sevebileceğimi söylediğimde hevesle kuyruk sallamanı, azıcık yaklaştığımda hemen hazır ola geçip kafanı uzatmanı çok özleyeceğim karamel. sen bu hayatta tanıdığım en mükemmel köpektin. ablam seni çok istemiş, çok sevmişti. senin de onu tüm kalbinle sevdiğini biliyorum. sen hepimizi çok sevdin ve hepimizi bu hayatta çok mutlu ettin. umarım ablamla buluştuğunda birlikte çok mutlu olursunuz. sizi çok seviyorum. hoşçakal dünyanın en mükemmel kuyruklu kankisi...

sonra giyerim diye kullanmadığı kıyafetleri.

arkadaşımın annesi bu yaz ani bir şekilde vefat etti balkonda sıra sıra turşuları vardı yaparken hep kışın bol bol turşu yiyicez biraz abarttım demiş. arkadaşım da ağlaya ağlaya kavanozlardan bir tanesini yemişti..

bundan bir yıl önce buraya yazmışım tıkladım ne yazdım diye dedemle alakalı bir şey yazmışım
aynı başlık tekrar karşıma çıktı ve ben üstüne tıklarken yine dedemle alakalı bir şey yazmayı düşünüyordum
dedemin tesbihlerinden bahsedecektim resmen koleksiyon yapmıştı
daha sonra gülüşünden bahsedecektim, gözlerinden masmavi gözleri vardı ve ben hep derdim ki keşke hiçbir mirasını değil sadece gözlerini alabilseydim yani gen olarak keşke onun gibi gözlere sahip olsaydım
dedem benim ve birçok kişi için mükemmel bir adamdı
efsane küfür ederdi , yerinde ve olması gereken konuda hak eden kişiye
gülüşü çok güzeldi içince de ayrı güzel olurdu
eğlenceli olurdu
oturur onunla saatlerce cennet mahallesi ya da akasya durağı izlerdik dedem dizi izlerken yorum da yapardı (bu konuda dedeme çekmişim, sinemada içimden yorum yapmak bazen zor oluyor xvdjsvsj)
dedem öleli iki yıl oldu
o gidince insanlar da değişti
mesela köyde yerlilerle ofluları yatıştıran dedemmiş
o öldükten hemen sonra birbirlerine girdiler
aileyi bir arada tutan da dedemmiş
neyse o kişi gidince arkasında bir hayat bırakıyor işte sayısız anı ve yarım yaşanacak duygular... seni çok özledim dedem ve hep özleyeceğim

hayalleri… hiç gerçekleştiremeyecek olduğu hayalleri…