ölen kişinin ardında bıraktığı yürek burkan şeyler

ismiyle adaş hüzünlü bir ay.

ah... yakın zamanda sevdiğim bir büyüğümü kayebttim. baba yerine konulacak diyeyim siz anlayın. ama o hazır değildi bu duruma belki çokta o niyette değildi. duygusal boşlukları var belli. ama konu bu değil. çok özlüyorum onu. bir kaç parça eşyası bizde. bir yazıcısı vardı mesela o. çalıştığı dükkanın kokusu üzerinde kalmış. kokunun burnuma gelmesiyle gözlerimden yaşların boşalması bir oldu. bir koku beni ağlatabildiyse epeyce büyüdüm demekki.

sütyen.

"kuma getirsin kızım, yuvanı bozma" *

www.hurriyet.com.tr/gundem/...

takma diş değildir.
bi insan annesinin takma dişlerini neden saklar allasen? hayır saklıyorsun madem düzgün bi yerde muhafaza et. peçeteye falan sarmışsın güzel ama kitaplığın üst rafında ne işi var? düşük bütçeli korku evi gibi bir yerde şaşkınlıktan can veren* tek insan olabilirdim. psikoloğa gitsem travma diye anlatamam utançtan. şu ana kadar kaç kişinin kafasına ölü birinin dişi düşmüş olabilir ki?

yarım kalmış konuşmalar, kırgınlıklar, gerçekleştirilemeyen hayaller...

dedem vefat edeli 4 yıl oluyor. babaannemden yani eşinden 6 ay önce göçtü bu dünyadan.

evine hala dokundurmadım, evinden hatıra vs bahanesiyle eşya almak isteyen hiçbir yeğenine/torununa izin vermedim evi bıraktığı gibi duruyor. kasketi bile hala en son astığı gibi askıda duruyor.

bazen gidip onla olan hatıralarımı hatırlayıp onu anıyorum. ölmeden önceki gece yani ambulans çağırmamdan önceki gece evde yere düşmüş ve burnu kanamış. burnu kanadığı için tuvalete gidip elini yüzünü yıkamak istemiş, doğru düzgün yürüyemediği için duvarlara tutunarak lavoboya girmeye çalışmış. ve evdeki duvarlarda 2 noktada kan izi bırakmış.

kimseye anlatamadım ama ulan gördükçe ciğerim yanıyor ya. düşünsene ölen dedenin evine gidiyorsun, duvarda hala kanının izi duruyor ve o ölmeden önce elinden gelen sadece ambulans çağırmak olmuş, senin çağırdığın ambulansla gittiğin hastanede can vermiş. burada noktalayayım en iyisi.

hatıralardır temelde. hatıraları çıkartırsak kullanılan eşyalar sadece eşyadır. herkesin evinde olanlar gibi, bir sürü başka insanın sahip olduğu eşyalar gibi. o eşyalarla geçirdikleri zaman, o eşyaları özel kılar. bizim de o kişiyle geçirdiğimiz zamandaki hatıralar, o eşyalarla gözümüzde canlanır.

#655902

şu.

ve ona bile sahip çıkamadım, kayboldu gitti benim tuhaf yaşam hengamemin içinde bir yerlerde.

sekiz yıl önce kızlarını ve eşini ardında bırakıp kocaya kaçan bir kadın vardı. en son duyduk ki kaçtığı adam pavyona satmış. geride kalan eşi, iki küçük kızına hem anne hem de baba olup tek başına bakıyordu.
adam geçen sene kalp krizi geçirip 41 yaşında öldü. geride kalan annesiz ve babasız iki kız çocuğu yürek burkuyor. üstelik ortanca halam dışında hiç kimse o kızlara sahip çıkmıyor. kızlar da yaşları henüz 12-15 olmasına rağmen halamın yanına gelmek istemiyor köyde kalmak istiyorlar. köyde de hiç kimse yok.
her akşam ses kesilip de tek başıma kalınca o kızların halini düşünmeden edemiyorum.
paraya ihtiyaçları olsa imkanım yettiğince yollasam ve konu kapanmış olsa o da degil. onların anneye ihtiyacı var ama anne bu duruma rağmen onların yanına gelmek istemiyor.

dedemin diş protezi. mesleki deformasyon da olabilir ama yanımdan ayıramıyorum.

dün vefat dönümüydü allah rahmet eylesin.
keşke tüm gazeticeler, araştırmacılar onun kadar cesaretli olabilseydi. (bkz: uğur mumcu)

sözleri (bkz: ali çınar)'a ait bu ağıttaki şu dörtlükte ondan geriye kalan şeyleri söyleyince insanın içi acıyor.

birinin ölümünden sonra geriye kalanlar, sadece hatıralar değil; tamamlanmamış hayaller, söylenmemiş sözler, ve zamanın içinde kaybolan anılardır. o kişinin gülüşü, gözlerindeki anlam, ve daha yapacak o kadar çok şeyi varken vedasız ayrılışı… hepsi yüreği burkandır. kaybın acısı, aslında sadece fiziksel bir ayrılık değil, geriye kalan o boşluk ve eksik parçalardır. o kayıp, her anıyla, her hatırasıyla içimizde yaşamaya devam eder.

dedemi kaybettiğimizde bir sürü şey bıraktı. ama bana en çok dokunan alet çantasıydı. ayna ustasıydı ve atölyeyle marangozhanesi vardı. çocukluğum onun dükkanında geçtiği için kendi yaptığı takım çantası, içindeki malzemeler... insan tornavidaya bakıp ağlar mı ? ben bayaa bi zaman ağladım.. uzun süre evde tamirat tadilat gerektiren şeylere dokunmadım. eskiden hep dedemle yapardık.

çok defalar kullandığı eşyalara sinen o kişiye ait bir enerji, bir frekans bir ışık var gibi geliyor bana

hissediyorum

ama ağlatmıyor beni sevgiyle anmak gibi hissediyorum

tangasi. evet.

teyzem öldüğünde yarım kalan örgüleri, yetiştirdiği çiçekler, sakladığı fotoğraflar… hepsi çok üzücü gelmişti. ona dair her şey yürek burkuyor ayrıca geride küçük bir çocuğun kalması da insanı kahreder…

sms.
bi yerlere yazmıştım daha önce, babam öldü, bi süre sonra adamdan "seni.çok.seviyorum.kızım." diye sms geldi.

aralara boşluk koymayı beceremiyodu nokta koyuyodu. yazmış yollayamamış heralde, taslaklarda kalmış. annem de bunun telefonunu kurcalarken gönder'e basıvermiş.

ulan, hayatın espri anlayışı falan da benimkiyle aynı hep, çok güldüm.
buna da gülersin ama yani, ölü baban laps diye sms atıyo.*

merhumun mezarının başına gelip kalkmayan veya kapısının önünde acı acı havlayan köpeği veya evden çıkıp giden ve geri gelen ama hayata küsmüş bir kedisi.