ölen kişinin ardında bıraktığı yürek burkan şeyler

çoğunlukla kişisel eşyalarıdır ve bunların sürekli göz önünde bulunması, hep denildiği gibi anıları yaşatmaktan çok yaralayıcı olduğunu düşünüyorum. sevgili yazar jean louis fournier de çok önceleri benim gibi düşünmüş olsa gerek ki zamanında bir kitabında “artık çantan hep orada ama sen yoksun. garcia marquez yazmıştı: sevdiğimiz insanlar bütün eşyalarıyla birlikte ölmeli.” şeklinde düşüncelerine yer vermiştir.

1960'lı yıllarda izmir'e çalışmak için gelen babam fuarın dilberlerine sarılıp fotoğraf çektirmiş. bunu da köye annesine göndermiş. annesi kızıp fotoğrafları halının altına saklamış. yıllar sonra annemle evlenen babam da fotoğrafların akıbetini sorup annem görmeden yırtıp atmış. yine de yıllarca anlatıp gülerlerdi. sıklıkla paraşüt kulesinden atlayıp, kalede uzak akrabalari ziyarete gittiğini de anlatırdı. 60'larda ve 70'lerde izmir babamın öldükten sonra bize bıraktığı yürek burkan şeylerden.

şimdi sanki babam öldüğünden bu yana dünyanin başka bir boyutta olduğunu düşünüyorum. sanki daha dijital, daha parlak, daha keskin kenarları var daha hızlı dönüyor ve daha acımasız. bir kaç tane, satsan 5 kuruş etmeyecek zaten kurnaz köylüler dışında kimseye satamayacagin ama vergisi ile beyannamesi ile ugrasacagin bir kaç tarla tapusu da yürek burkan detaylardan. annem de babamın bırakıp gittiği yürek burkan en büyük detay.

sabah uyanıyorsun ve yanında yok

doğum günü.

yaşama sevinciyle dolu, gözlerinin içi gülen bir fotoğraf karesi..

fotoğrafı,birlikte yaşanan anılar.

ansızın bir çekmeceden çıkan küpeleri

varsa ardında bıraktığı küçük kız çocuğu..

bence en yürek burkanı evlatlarıdır. hele de küçüklerse.

öldükten sonra arkamda bırakacağım kitaplarımın, kimsenin yüreğini burkacağını sanmıyorum.

alakasız zamanlanda durduk yere arka bahçeye açılan anılar.. gerçekten yersiz..

ailesi ve sadık dostları, kalanı uydurma.

dedemin 4 tane kedisi vardı. kediler tüm gün kapısında miyavladılar.

daha sonra kıyafetleri ve eşyaları ayıklanırken not defteri ortaya çıktı. ta 2001'den kalan ineğine haciz işlemi başlatılması olan kağıt çıktı.

fotoğrafları ve videoları hep vardı zaten ama o kediler beni en çok üzen detaydı.

zihninizdeki hatıraları.

bugün bir şey okudum. enerjilerle ilgili denk geldi öyle. şayet ölen kişi genç ise ve aniden ölüm gerçekleştiyse, ne kadar eşyası varsa çıkarın dağıtın vs diyordu. ona ait bir şey kalmasın. en can alıcı cümle de şuydu. "öldüğünü fark edemeyebiliyor." elbette bir süre sonra ona ait eşyaları çıkarırız dağıtırız durumu olmayanlara veya saklarız bilemem de, ani kayıplar hep daha çok canımı acıtmıştır. yürek burkan şey ise, hayatta olsaydı her şey daha farklı olurdu fikri. içimi kemirir hep. bu sene daha bir buruğum. teoman çalıyor kafamda. bir 11 gün sonra babamın öldüğü yaşta olacağım. bir ona bakıyorum bir de kendime. o bence benden daha fazla yaşa ve yaşanmışlığa sahip. bende sıfır hayat sıfır eş sıfır çocuk. aynı yaşta olacağım belki ama ondan çok geride olacağım. bu geri kalmışlığı biraz da onun yokluğuna veriyorum.

en son elimde bir özel harekat şapkası bir kaç fotoğraf kaldı

günlük hayatta ardında kalanlara bıraktığı alışkanlıklar. hane içinden birini kaybettikten sonra sofraya bir tabak eksik koymaya alışmak çok acı.

insanın yıllar sonra karşısına çıkarsa bazı duygulara aymasına neden olan şeylerdir.

gözlüklü babaanne annemin babaannesi idi. hayal meyal hatırlarım kendisini ama hep iyi hatırlarım ve içime bir sıcaklık yayar gözlüklü babaanneyi hatırlamak.

ben o zamanlar çok küçüktüm. bir oyuncağım vardı. plastik bir asker. tepeden tırnağa yeşil. minicik de bir şey. nedense en çok onu severdim. bir sürü oyuncağım arasında benim için en güzel oyuncak bu askerdi ve adı da komutan'dı.

arabalarla oynasam komutan orda olurdu. top oynarken cebimde komutan olurdu. saklambaç oynarken bile birlikte saklanırdık. sanırım darbeye alkış tutmak gibi bir eğilimim vardı o zamanlar.

bir gün yaz tatili dönüşü komutan'ı bulamadım. perşembe'de unutmuştum. gözlüklü babaannelerin evinde. dünya başıma yıkıldı. çünkü ben sevdim mi tam severim, sildim mi bir kalemde.

o sene benim için zaten zor bir sene olmuştu. istediğim kadar büyüyememiştim. bisiklet sürmeyi öğrenememiş ve herkesten önce okuma yazma öğrendiğim için de sınıfta yalnız kalmıştım. üstüne üstlük komutan da yoktu.

sonra bir sene geçti. perşembe'ye gittik yeniden yaz tatili için ve gözlüklü babaanne öldü. çok üzüldüm, herkes çok üzüldü. ben biraz da herkes üzüldüğü için üzüldüm. ama sonra odası toplanırken bir tülbente sarılmış şeyler bulduk. bunlardan biri de komutan'dı. saklamış gözlüklü babaanne. benim için saklamış. bir sene saklamış.

o zaman çok ağladım işte. çocuk aklım karşılıksız sevgiyi tam olarak o zaman anladı. merhameti biliyordum zaten ama etiyle kemiğiyle o an tanıdım. komutan'ı elimden hiç bırakmadım cenaze boyunca.

yıllarca da yanımda kaldı komutan. sonra emekliye ayırdım onu. zaten küçük kardeşim onu diş kaşıma aracı olarak kullanarak bir kolunu koparmıştı. gazi olmuştu komutan.

çocukluktan çıkarken edilen ihanetler başlığına uygun olacak şekilde komutan'ı unuttum zamanla. ama gözlüklü babaanne'nin onu benim için saklamasını hiç unutmadım.

ölüm yeterince yürek burkmaz mi ki?

5 yaşında 1 oğul...............................................................