türkiye'den defolup gitmek

15 yıl çok uluslu şirketlerde avukatlık yaptım. az sayıda lisan bilen hukukçulardan olduğum için sürekli terfi aldım. uluslararası ticaret hukuku uzmanlık alanım. para biriktirdim kendi şirketimi kurup kafamdaki bütün çalışanların ortak olduğu, çocuklarının şirket kazançları ile okutulduğu bir yapıyı sonunda kurdum. bizim karşılıksız bursumuz ile okutulan çocukların dilerlerse farklı şirket alanlarında tatillerinde staj için gelip çalışmalarını sağladık. karlı bir şirket olduğu için giderek büyüdü işimiz. türkiye’de bir tekel olan cam alanında dünyanın en büyük üreticisi olan bir firmayı ortak yatırım yapmaya ikna ettik. incelediler şirketimizi ve kurduğumuz modele inanamadılar. ortak yatırım için protokol yapıp imzaladık. fabrika arazisini biz aldık, inşaata başladık bu arada bir kola firmasının bardaklarını yapmak için verdiğimiz teklif kabul edildi ve ülke çapında promosyonları için 250 konteyner sipariş aldık. bardakları zamanında teslim etmek adına taahhüt olarak arazimizi ipotek ettirerek kola firmasına teminat mektubu verdik. kola şişeleri üzerine promosyon etiketleri basıldı, siparişler üretildi ve konteynerler ülke gümrüğüne girdi. pazar akşamı ülkedeki tek üreticinin talebiyle çıkartılan bir tebliğ ile cam ithalatına özel yeni bir uygulama ve yönetmelik değişikliği duyuruldu, gümrüğe girmiş beyannamesi açılmış işlemler bu tür tebliğlerden muaf olmasına rağmen bize uygulanmadı, bu nedenle izin çıkmadığı için ürünlerin ithalatını yaparak teslim edemedik, gümrük idaresine ve ticaret bakanlığına bu saçma tebliğ nedeniyle dava açtık “devlete savaş açtınız” dediler ve yıllarca dava sonuçlanmadı, sürüyor halen.
bardakları kampanya sürecinde teslim edemediğimiz için kola firması teminat mektubumuzu tazmin ederek paraya çevirdi bunun üzerine banka derhal bedelin ödenmesini talep etti. bütün nakitimizi yurt dışından ithal ettiğimiz bardaklara yatırdığımızı bankaya anlatmaya çalışırken haciz başlattılar durdurma talepli dava açtık ve 15 temmuzu yaşadık.
uzatmıyorum, sonuçta yabancı yatırımcı 15 temmuzu gerekçe göstererek protokolü fesih etti ve bizler iflas ederek battık. hayallerimiz vardı soldu. 125 çalışan ortak olarak hala bu süreçte borçlandığımız paraları çalıştığımız işlerden kazandığımız paralarla ödemeye uğraşıyoruz. bu gidişle daha elli yıl ödesek bitecek gibi değil. sigortalı çalıştığımız işlerde maaşlarımıza haciz de var. bilmem anlatabildim mi.
bu kadar…

bir gün yapmayı umduğum hayal.

ben atamızın her mirasını ve bu ülkeyi seviyorum. gitmek yerine ülkemizi iyi bir hale getirmek isterdik ben ve benim gibi düşünen tüm gençler olarak. fakat bizler diplomalı işsizlerken, dayısı olmadığından atanamayanlarken, intihar eden genç müzisyenlerken , daha niceleriyken ve sizler de sessizliğini bozmayan bozarsa da bu kör düzene alkış tutanlarken bizim bir şeylere gücümüz yetmiyor ve gitmek istiyoruz. sevmediğimizden değil bize sevecek hiçbir şey bırakmadığınızdan. ağacı sevsek kesiyorsunuz, müziği sevsek susturuyorsun bu ülkenin bütün renklerini soldurdunuz.

arkadaş tamam hepimiz rahatsızız gitmek istiyoruz ama vikvikvik ötmeyin fırsatını bulun gidin. iktidarın umurunda değil sadece bizim kafamız şişiyor. minibüste inmek isterken yaygara yapan yaşlı teyze gibi gidicem de gidicem...

gençlerimizin gelecek kaygısından dolayı kafalarında sürekli dolaşan düşüncedir.

sistem ne olursa olsun sıkıntı ne olursa olsun insan bayrağına, vatanına, toprağına,ecdadına sırt çevirmesi düşmandan kaçan korkağa benzer ,gittiği yerde de şikayeti bitmez.. oturduğun yerden şikayet etmek yerinde saymaktır. düşünmek zor geliyor ,üretmek zor geliyor insana
ülkem için vatanım için ne yapabilirim, kendi hayatımıda beğenmediğim bu sistemde nasıl iyileştirebilirimi düşüneceğinize gözünüz diğer ülkelere kaçmak bu gitmek yaşamak için hayal kurduğunuz ülkelerle iş yapabilir ,ticaret yapabilirsiniz ama ülkenize sırt çeviremezsiniz sırt çeviren buyursun gitsin ama türk kimliğinide bırakıp gitsin türklüğü taşıyıp layık olamadığın özüne atana eziyet etme!

yaklaşık 14 yıl önce yaptığım eylem. hiç pişman değilim. savaşın göbeğinde de çalıştım, kremlinin karşısında da. birgünden bir güne lan acaba ülkeye geri mi dönsem diye sormadım kendime. artı ve eksilerini sıralayayım,

artılar

- tabii ki döviz maaş ilk sırada.
- yurt dışında yaşadığınız için elektronik vs gibi ürünlere türkiyedeki gibi astronomik rakamlar vermiyorsunuz
- bir zamandan sonra türkiyede yaşananlar da pek ilginizi çekmiyor. şahsım 12den sonra ses çıkartmayın mı demiş, özgürlükler mi sınırlandırılmış, bir zamana kadar çok canımı sıkıyordum, artık o kadar da koymuyor.
- izinler için türkiyeye gittiğinizde para harcarken pek düşünmüyorsun. restoranamı gittin, kafana göre yiyip içiyorsun, dilediğin gibi alışveriş yapabiliyorsun. döviz arttıkca alım gücün artıyor.

eksileri

- nerde olursan ol, kendi ülkendeki gibi özgür değilsin yazacaktım ama kendi ülkemizde de özgür değiliz.
- ırkçılık olan biryerde iseniz türkçe konuşmaya çekiniyorsunuz. sizin yabancı olduğunuzu anlamamaları için gerekmedikçe konuşmuyorsunuz.
- artık arkadaşın kalmıyor, kopuyorsun. ama paran olduğu için herzaman yanında seninle eğlenecek tipler var. çok arkadaşımın kalmamasının bir eksikliğini görmedim.
- aileni özlüyorsun. evliysen eşin çocuğun yanındaysa pek problem değil ama ayrıysan o sıkıntı. çok özlüyorsun.

özetlemek gerekirse, bence imkanı olan bireyler biran önce yurt dışına kapağı atmalı. artıları eksilerine göre çok fazla.

ben bunu gerceklestirdim. yaklasik 6 senelik bir ugrasin sonucunda. yazilimciyim, turkiye'de iyi bir uluslararasi sirketteydim. tum arkadaslarim yurt disina tasindi diyebilirim.
yurt disina tasinanlarin ortak ozelligi iyi bir kariyerlerinin olmasi. soyle yada boyle bu adam %0.1 lik kesime girmis. iyi bir kariyer yapmanin yolu bir donem kole olmak. bir donem kole oldugunuz icin adamlar sizi ulkelerine kabul ediyor, hemde %30-40 daha az para vererek. sizde bunu kabul etmek zorundasiniz aslinda, baska seceneginiz yok cunku. parayi tasindiktan 7 ay sonra duzelttim ama iyi bir kole oldugum icin. iyi bir kole olunca alternatifleriniz oluyor.

yani aranizdan yurt disina gidecek olanlar, bunalim-ofke-bosa calisma gibi duygulara ragmen cabalayanlar ve iyi bir kariyer insaa edebilenler. yonetici olsaniz farkli seyler bekleniyor, isci olsaniz farkli seyler bekleniyor ama beklenti her zaman %0.1'lik kesimden olmaniz, tum herseyinizi birakip gitmeniz.

akp'nin benden caldigi seyler bunlar iste. bir insanlari kutuplastirip hosgorusuz, dar goruslu bir toplum yaratti. kimseyle konusulmuyor, insan kendi ailesinden uzaklasiyor. ikincisi de ulkeyi yasanmaz bir hale getirip, yilin 170 gunu yagmur yagan bir yere beni hapsetti. vatandasi degilim, 2 aydan fazla ulkeden cikamiyorum, yan haklarim sinirli olabiliyor, en iyi kole ben olmama ragmen yasal sinirlar ortaya cikiyor.

iyi olmadi mi derseniz, evet iyi oldu bende dunya gorusumu gelistirmis oldum. ama donecek bir ulkenin olmamasi ve hep disarida olmak da insani dusunduruyor.

bütün çalışmalarımı bunun için yapıyorum. bazen motivasyonumu ve disiplinimi kaybediyorum ama iki gün geçmiyor saçma bir olayla sallanıyor ülke. kalk diyorum fikirleriniyazar kalk ve çalışmaya devam et. hak ettiğin yaşam bu değil

kuru kuruya hamasete, şoven milliyetçiliğe, kullanıla kullanıla artık anlamını yitirmiş, ezan, bayrak, vatan safsatasına sarılmadan, artık zamanı çoktan gelmiş olan eylem. vay bırakmayız, kaçmayız diye sallamadan, kendi gidemeyip, giden gitsin demeyerek, kuru vatanbizimciliğine bulaşmadan, gidene de sonuna kadar saygı duyup yolun açık olsun, darısı başımıza diyerek, yapılması artık zorunlu olan gidiş. doğdugun yer değil, doyduğun, ve mutlu olacağın yer önemlidir nihayetinde ve dünyaya bir daha gelinmeyeceği bilinerek. (kendisi için olmasa bile eş, çocuk ve sevdikler için özellikle) unutulmasın ki, hicbir insan anne babasını seçemediği gibi, doğdugu coğrafyayı da seçemiyor...
umutsuzluk değil, mecburiyet, bu güzel ülke, artık kim, ne kadar isterse istesin, maalesef düzelmeyecek...

bir kereliğine geldiğimiz şu dünyada bu ülkede gerçekten olmuyorsa yapılması gerekendir.

var bir hayalimiz, bu standartlarda yaşamak işkence her gün yanlış kararlar alınması, toplumun isteklerinin asla dinlenmemesi, kimseye saygı gösterilmemesi ,her gün taciz, tecavüz ,kadın cinayetleri, hayvana şiddet ve işkence olaylarını görmek istemiyorum ya seçim olacak ve malum parti gidecek ya da benim de dahil olduğum genç topluluk ülkeden gitmenin yollarını aramaya devam edecek... *

o yollardan geçmiş biri olarak şunu söyleyebilirim ki hiçbir şey sanıldığı kadar kolay değil. bazı bedeller ödemek zorunda kalabilirsiniz. eğer geleneklerine bağlı, maneviyata önem veren bi insansanız pişman olma olasılığınız daha yüksek.

iyi yine burası defolup gidiyor ,ekşicilerin gidiş şekli çok vahim.

bu mücadelede yalnız mı kalacağız? gidin dostlar siz de gidin. ülkeyi de biz düzeltelim.

tahninen 5 sene sonra yapacağım umarım.

ailem olmasa bir dakika bile durmam.
en olmadık yolu dener avrupa insan hakları mahkemesi sayesinde iltica yaparım.
ama işte aile...

ananız-babanızın böyle hayalleri yoktu abicim.
tapaları sıkışınca pes edip ''yok abi ya bu ülkede yaşanmaz ya.'' demiyorlardı. sizi neyle beslediler, ne ile yetiştiniz bilmiyorum ama biraz mücadale ruhunuz olsa bu ülkenin kıymetini bilirdiniz. kolay kazanılmadı bu topraklar.
3-5 aptalın bu ülkede yaşanmaz demesiyle olmuyor o işler.

insan biraz değişmeye kendinden sonra toplumundan başlamalı. bir şeyleri değiştirmek senin elinde. et mücadeleni herkes feyz alsın.
yok mobbing miş yok ortadoğumuş geçin bunları.

bize bahane üreten değil çözüm üreten insan lazım.

hayallerime mutlaka dahil olan istektir. allahım nasip et

(bkz: welcome to the hell) imkanımız bu kadarına yetti.