yalnızlığın en iyi tanımı

içinizi kıpır kıpır eden, sevinçten havalara uçtuğunuz o muhteşem haberi paylaşacak kimsenin olmamasıdır.

zor zamanlardaki yalnızlığın üstesinden geliniyor ama mutluluğunuzu paylaşamayınca mutluluk bile acılaşıyor...

başı karanlık, sonu karanlık, ne s*kime yaradı bu aydınlık!

benim için yalnızlığın tanımlarından biri.

suskun olmak.

konuşmayı unutacak seviyeye gelmektir.

adamın 'sidikli kontesidir'. (can yücel terimi)

acımasızca geçip giden zamandan geriye kalanlar...

kendinle bile konuşamadığını fark ettiğin andır, şayet en yalnız zamanımızda bile içten içe kendimizle konuşuruz aslında.

yalnızlık senfonisi şarkısi aklıma geldi neden bilmiyorum.

yanlızlık adamı kanca yapar be brit
(brit gibiyim şu aralar)

kaybedenler kulübü

tanım yazarken devrik cümleler kurmaktır. konuşurken saçmalamaktır.

bir saatlik okumayla unutulmayacak bir dert yoktur..
-gazi mustafa kemal atatürk

mustafa kemal gibilerin derdi bizim yalnızlığımızın yarattığı sıkıntılardan çok daha büyüktü canlarım. hangimiz çadırımızda kitaplarımızı okuduğumuz gecelerin sabahlarında bir ulusun kaderini belirleyecek kanlı çatışmaları yönetmiştir?
o en zor zamanlarda bile zihinsel, ruhsal sağlığını koruyabilmek için kitaplara sarıldı.
kaygı, endişe, yorgunluk, ümitsizlik, karamsarlık... bu insani duygulara kapılmamak ya da onlardan uzaklaşmak için bugün çok fazla imkanımız var.

yalnızlık zenginlik yurdudur.
sevmesini bilene.

özleyecek birinizin olmamasıdır..

özlemin azı çoğu olmaz, hepsi ağırdır.

cesare pavese

kimilerinin sevmediği ve asla sevemeyeceği bir duygu olup kendileriyle araları iyi olan birçokları için ise alışkanlık halini aldığında yaşam tarzı olarak benimsenecek kadar özel ve ulvi bir duygu.

sevinçlerini anlatacak kimseyi bulamamak, telefonda bile.. yaşayan bilir.

yoksulluk.

konuşmayı unutursun. tam cevap verecekken kelimeler bir anda kaybolur ve susmaya mahkûm kalırsın ya işte öyle bir şey.
kendini en iyi hissettiğin an gecenin en karanlık vakti ve kimsenin olmadığı, seslerin kaybolduğu zamandır.
yalnızlık bir süre sonra içinden çıkılamaz bir hâl alır ve birileri veya birisi yaklaşmak istediği zaman bir anda kaybolma hissi yaratır.

aslında sahip olduğunuz en eski "şey" yalnızlık. farkında değilsiniz. hep bir "şey" lerle kapatarak görmezden geldiğiniz. ama ne yaparsanız yapın, hep aynı yerde ve biçimde durup sizi bekleyen ve bekleyecek olduğunu bildiğiniz bir şey. kaçabileceğinizi sanmakta yanılıyorsunuz.. çünkü yalnızlık sizsiniz, yalnızlık sizsiniz unutmayın, kendini eksik ve tamamlanmamış bulan siz.. ha bire yeni yeni "şey" lerle güya (örtüpte yalnızlığınızı) kendini tamamladığını, kurtulabileceğini sanıp öyle devam eden, geçici ve yalancı örtüyü kaybettiğinde de yeniden çaresizleşen siz.. güneşli bir günde parkta gölgesinden kurtulmak için koşturan çocuklar kadar safsınız.. gölgenizden korkmamanız gerektiğini öğrendiğiniz gün ancak büyüyebileceksiniz..