yalnızlığın en iyi tanımı

alışılmış konfor..

ne okuyacağımı seçme hakkım var mı yok mu ?
ya ayşe nin ?

kaçıştır. tüm duygusal boşluklardan, zayıf düşüren tüm duygulardan koşarak uzaklaşmaktır.

dahil olamamaktır. herhangi birinin hayatına, mutluluklarına, acılarına, her neyi varsa...

yalnızlık, bir arada olmanın en acımasız ironisidir.
bir akşamüstü, pencereden süzülen ışık odanı aydınlatırken, telefonunun sessizliği kulaklarında çınlar. etrafında her şey yerli yerindedir.kitaplar, fincanın, hatta toz zerrecikleri bile... ama bir şey eksiktir. o "bir şey", bir başkasının varlığı değil, senin bir başkası için var olma hissidir.
yalnızlık, en sevdiğin şarkının sözlerini birine söyleyemediğinde boğazında düğümlenen düğümdür. gecenin üçünde uyanıp "keşke" diye düşündüğünde, yastığının ıslanışıdır. bir kahkahanın ardından gelen o ani sessizlikte, gülüşünün yankısının bile sana yabancı gelişidir.
en çarpıcı olanı şudur: yalnızlık, aslında yalnız olmamandır. çünkü içinde taşıdığın herkes geçmişte kalanlar, hiç gelmeyenler, belki de hiç var olmayanlar seninle birliktedir. ve işte tam da bu yüzden, kalabalık bir hayaletler ordusunun ortasında tek başınadır.
bazen bir cümle kurarsın aklında, o cümleyi duyacak birini ararsın. bulamazsın. ve o cümle, hiç söylenmemiş, hiç yaşanmamış bir hayat gibi içinde çürür.
yalnızlık, kendi sesinin yankısına bile muhtaç kalmandır.

yargılayacak kimsenin olmayışı ve her yapılanın içten gelmesi sonucunda elalem ne der kisvesinin devre dışı kalışının vermiş olduğu relax durum .

kıymeti hiç bilinmeyen muhteşem bi şey.

birçok kişi içerisinde kimsesiz olmaktır. dolu dolu görünen ama alabildiğine boş bakışlar, yalandan hörmet göstermeler, öylesine bi isteğin var mı? diye sormalar, samimi olmayan ve vazife icabı sarılmalar, falanlaaar filanlar.
ahmet mümtaz taylan hocanın bir repliğinde bahsettiği gibidir belki de yalnızlık;
kuduz bir sokak köpeği kadar yalnızım der orada. kimsesizliği tanımlar.

yalnızlık harika bir şey. kumanda hep bende.

sorduğumuzda yazeka şöyle buyuruyor konu ile ilgili olarak :

*

kimi zaman bir sığınak kimi zaman ise kaçılması gereken bir alan. tek gerçek yaznızlığın seni asla terk edemeyeceğidir nereye gidersen git seninle kalacak oluşudur. "ötesi mi var? yalnızlığı yalnız seninle aldattım, kıskandı yıldızlar."şarkı sözü.

yalnızlık; kötünün iyisi diye seçilen, ayrıcalıklı zihinlerin mukadderatıdır.

yaşam bilgeliği üzerine aforizmalar/ ıtır

bence en kutsal vergidir insana bahşedilen. insanın ben diyebilmesini ve amacını bulmasını sağlar yalnızlık. özellikle elimize akıllı telefonlarla birlikte giren hızlı tüketim kandırmacası ile birlikte bu yalnızlık oratadan kalktı ama bu mecralar da sanal mecralar olunca sosyallik de sanal oluyor. tıpkı bizim burada takılmamız gibi yalnızlığı kendimize yakıştırmamamızdan kaynaklanan vakit geçirme çabasına dönüşüyor herşey.
peki biz nerede kaldık. kişinin "ben" dediği özü nerede kaldı. ekmek almaya giderken iki saat sokakta oynayıp gerçek sosyalliği alıp aynı tüketim ile sahte sosyallik verdiler.
ayrıca yalnızlık kişinin kendisiyle alakalıdır. mesela babam esnafla hiç selamlaşmazdı. geleni geçeni komşuyu falan bile çok tanımazdı. bildim bileli iş yeri dışında arkadaşı da yoktu kahve kültürü de. insanın bunu kendisine yapmasının sebebi farklı olsada bunu kendine reva görme şekli aynı olduğu sürece, insan kendisine kötülük yapmış olur.
bence paylaşılabilir de. ben çok kez yakın dostum ya da hayatımdaki insanla yalnız hissettiğimi ama aynı ortamda bulunmaktan da keyif aldığımı bilirim. elbette işin romantize edilmiş tarafı orası...
bence yalnızlık ve onunla barışık olabilmek insanın zihinsel oalrak geleceği en üst seviyedir.