yalnızlığın en iyi tanımı

bahçe yeşil gözüksün diye dikenler ekmek yerine bahçeyi boş bırakıp zarardan uzak kalmaktır.

sessizlik.

gece uykuya yatarken "iyi geceler" diyememek.

bazı yemekleri yap(a)mamak

size tarif edemem ama acile gittiğim gece monitörden yansıyan halimi atabilirim. orda bile ışıl ışıldım ondan çektim. bana yalnızlık koymaz da dışarda birini tek başıma beklemek sıkıcı. veya yalnız yemek yerken etraftakilerin bakışları da rahatsız eder. bi de bazen kornaya abanmak yetmiyor çıkıp dövmek lazım. o zamanlar tek olmak sıkıntı yaratabilir.

bugün twitter'da bi kıza denk geldim yalnızlıktan artık çığlık atıyodu bi kahve içip sohbet edebileceği kimsesi olmamasından yakınıp ağlıyordu. işte yalnızlığın tanımı budur

tuvalette sıçarken kapıyı açık bırakıyorsan yalnızsındır.

“yalnızlık, insanın kendisiyle baş başa kaldığında bile kendini misafir gibi hissetmesidir."

alışılmış konfor..

ne okuyacağımı seçme hakkım var mı yok mu ?
ya ayşe nin ?

kaçıştır. tüm duygusal boşluklardan, zayıf düşüren tüm duygulardan koşarak uzaklaşmaktır.

dahil olamamaktır. herhangi birinin hayatına, mutluluklarına, acılarına, her neyi varsa...

yalnızlık, bir arada olmanın en acımasız ironisidir.
bir akşamüstü, pencereden süzülen ışık odanı aydınlatırken, telefonunun sessizliği kulaklarında çınlar. etrafında her şey yerli yerindedir.kitaplar, fincanın, hatta toz zerrecikleri bile... ama bir şey eksiktir. o "bir şey", bir başkasının varlığı değil, senin bir başkası için var olma hissidir.
yalnızlık, en sevdiğin şarkının sözlerini birine söyleyemediğinde boğazında düğümlenen düğümdür. gecenin üçünde uyanıp "keşke" diye düşündüğünde, yastığının ıslanışıdır. bir kahkahanın ardından gelen o ani sessizlikte, gülüşünün yankısının bile sana yabancı gelişidir.
en çarpıcı olanı şudur: yalnızlık, aslında yalnız olmamandır. çünkü içinde taşıdığın herkes geçmişte kalanlar, hiç gelmeyenler, belki de hiç var olmayanlar seninle birliktedir. ve işte tam da bu yüzden, kalabalık bir hayaletler ordusunun ortasında tek başınadır.
bazen bir cümle kurarsın aklında, o cümleyi duyacak birini ararsın. bulamazsın. ve o cümle, hiç söylenmemiş, hiç yaşanmamış bir hayat gibi içinde çürür.
yalnızlık, kendi sesinin yankısına bile muhtaç kalmandır.

yargılayacak kimsenin olmayışı ve her yapılanın içten gelmesi sonucunda elalem ne der kisvesinin devre dışı kalışının vermiş olduğu relax durum .

paylaşılamayandır.
paylaşılabilse hiç yalnızlık olur muydu?

ben kötüye düşmanım diyedir... kazanmaları.
valla bak.
gerzek gerzek kötüye destek verip sonra ağlıyolar...
"ağla da ne dediğin anlaşılsın"

kıymeti hiç bilinmeyen muhteşem bi şey.

birçok kişi içerisinde kimsesiz olmaktır. dolu dolu görünen ama alabildiğine boş bakışlar, yalandan hörmet göstermeler, öylesine bi isteğin var mı? diye sormalar, samimi olmayan ve vazife icabı sarılmalar, falanlaaar filanlar.
ahmet mümtaz taylan hocanın bir repliğinde bahsettiği gibidir belki de yalnızlık;
kuduz bir sokak köpeği kadar yalnızım der orada. kimsesizliği tanımlar.

yalnızlık harika bir şey. kumanda hep bende.

sorduğumuzda yazeka şöyle buyuruyor konu ile ilgili olarak :

*