yazarların başından geçen tebessüm ettiren olaylar

adamın biri kaldırımda yürürken ayağı takıldı, düşer gibi oldu, istifini bozmadan oturdu kaldırıma. tebessüm etmiştim. iyi günler

bir kurban bayramında bizimkiler kelle paça çorbası yapacakları için hayvanın kellesini mutfak tezgahına koymuşlardı. kelleyi gören ufak yeğenim biraz tirsip sormuştu , onu niye öldürdünüz? salak eniştem bayağı ibrahim'den başlayıp uzun uzun anlattı allah böyle istiyor vs. en sonunda bu açıklamalar bizim bebeyi tatmin etmeyince işaret parmağını evdeki ahaliye suçlama yöneltircesine çevirdi ve bağırarak çıkıştı : hayır, siz öldürdünüz!

yavru köpeği tekmeleyen bir o***u evladının kafasına 4. kattan attığım elmanın tam 12 den vurması ve arkadaşı indirmem.

yazın otobüsteydim, eve geçiyordum, yanı boş olan tek kişi ben olduğum için amcanın biri yanıma oturdu. (o zaman yan yana oturmak yasaktı koronadan dolayı ama ben dahil kimsenin iplediği pek söylenemezdi) ben de kulaklıktan şarkı dinliyordum ama amca biraz yaşlı olduğundan, muhtemelen konuşmak isteyeceğini bildiğimden kabalık olmasın diye kulaklığı çıkardım. tam da tahmin ettiğim gibi oldu, ben kulaklığı çıkarınca amca sohbet etmeye başladı. fakat tahmin ettiğimin aksine klasik amca muhabbetine değil, daha 'normal' bir muhabbetin içine dahil oldum. yarım saat boyunca adam şehrin tarihinden, halktan, geçmişinden bahsetti, ineceği durağa yakın ise "ben aslında poker şampiyonuyum, şu gün şurada maçım var, ailen izin verirse gelip izlersen sevinirim" dedi ve indi.

amcanın kafası biraz güzeldi herhalde, ya da yaşlılıktan dolayı artık hafif bulanmalar yaşıyordu ama yine de ne zaman hatırlasam gülümsüyorum bu anıyı.

asla unutamadığım ve her hatırladığımda yüzümde kocamaaan bir tebessüm oluşturan olay var, şu: darülacezeye gitmiştik bir dersimiz için, rukiye teyze vardı çok şirin, ürkek bir teyze. aynı çocuk gibi.. herkes yaklaşmak istedi konuşmadı kimseyle çekildi, ben gittim yanına konuştum ve şaşırdım kimseyle konuşmayıp benimle konuşmasına. hocanın da dikkatini çekti çünkü bundan not alıyoruz. neyse oturdum dinledim, güzelce sorunlarının nedenlerini anlattım en son giderken elimi tuttu "beni de götür" deyince herkes bir güldü. güzelce anlattım iznim olmadığı için götüremeyeceğimi ama ziyaretine geleceğimi söyledim.. gidemedim sonra, özür dilerim rukiye teyze..... ama seni hep güzel hatırlıyorum....

herkesi köpek kovalar, beni de inek kovalamıştı köyde küçükken. o zaman korkmuştum tabi ama şimdi o anı hatırlayınca komik geliyor. *

demin merdivenden düşüyodum baya güldük bi 15 saniye kadar çok mutlu hissettirdi gerçekten sonra da geldim bu güzel anımı sizlerle paylaşmak istedim..

askerde önümüze gelenden 50 krş dilene dilene 1 kilo çilek alıp yedik 3 arkadaş. tebessüm ettiren bu değil. yaklaşık 2 saat sonra mutfakta çilek temizlemek için adam arıyorlardı. 2 kişi gittik hem temizledik hem yedik. yaşasın çilek faşizmi.

bir takipçim beni sokakta gördüğünde bana sarıldığında yüzümde gülümseme oluştu.

zonguldak sınırında soğuksu diye bir koy gördük. girişinde "deniz ve doğa 100 metre ileride" yazan bir tabela vardı.
deniz ve doğadan mekan ismi gibi bahsetmeleri şahaneydi.

(bkz: gülmedim)

zehra abla vardı bizim. üniversitede, 3. lisansını yapan biriydi. çok severdim, ablam yoktu, abla gibiydi.

üniversite 2. sınıfım o zamanlar. sessiz, ilaç kutusuyla dolaşan, uykusuz, her uykusuz insan gibi yorgun, her yorgun insan gibi de hayattan bezmişim. o gün de benim doğum günümdü. ders arasında kafamı sıraya koymuş uyuklarken amfiye biri girdi. sonra ayakucum yavaş yavaş aydınlandı.

o anı hiç unutmam. kafamı kaldırdığımda karanlıklar içerisinde bir yüz, o yüzün elinde minik bir pasta, üzerinde bir mum, "hancım iyi ki doğdun, iyi ki varsın!" diyip sırıtmakta. ne yapacağımı bilememiştim.

o gün doğum günümü sadece zehra abla kutlamıştı.

sık sık ziyarete gittiğim bi yakınım beni çaya çağırdı bir gün gittim. sürpriiiizz tek davetli ben değilim başka misafirler de var. neyse ben tanımıyorum ama annemlerin dıdısının dıdısı uzaktan akrabaymışız. bu misafirlerin iki oğlu var biri benim yaşlarımda diğer tahmini beş altı yaş büyük. ben küçüğü bildiğin uzun uzun kestim onu beğendiğimi baya ettim çocukta bana bakıyo ama biraz da şaşkın gibi neyse bunlar gitti aradan üç beş gün geçti annem beni arıyo ' kızım işte sen geçenlerde filancalarla tanışmışsın ya' evet anne nolmuş hiç aklıma gelmez ama ben ne bilem bu zamanda böyle bi bişey mi kaldı yada insan önceden söylemez rezil oldum .'işte onlar kızım o gün seninle tanışmak için gelmiş seni büyük oğlana düşünüyorlarmış' dedi ve başımdan aşağı kaynar sular döküldü anne ne diyorsun sen ben bütün akşam boyunca küçüğe yeşil ışık yaktım allah sizi ne etmesin dedim annem eheheh gülüyo ben şoktayim çok utanmıştım çook bu da böyle bir anımdır o zamanlar çok utanmıştım ama şimdi tebessümle hatırladığım günlerden biri.

gece yatarken kardeşimle kavga ettik, o hınçla ona zarar vermek adına elime geçen kalemini çat diye kırdım. sabah kalktığımızda kırık kalemin kendi kalemim olduğunu gördüm. pek de sevdiğim bir kalemdi.

hikayelerin abartılarak uydurulabildiği başlık.
#489926
baban da çok periyodik bir adammış ha. sektirmeden bir gün hırkayı, bir gün ceketi giyiyormuş. vay anasını! ne hikaye ama! uydur uydur yaz. bari rahmetliyi alet etmeseymişsin.

günlerden birgün..... saka saka cok kısa bir anektod olacak... telefon ile konuşurken birgün, evin içinde yana yakıla telefonumu aramıştım....

çocukken mesire alanında istemeyerek kaplumbağaya s.ç.m.

amd/intel kavgasının yoğun olduğu dönemler bir arkadaşa bilgisayar toplanacak amd ci olan ben ile intelci arkadaş tartışıyoruz pc alacak kişi de gay bir arkadaşımız; a ben b intelci arkadaş c pc nin toplanacağı kişi.

a: amd fiyat performans olarak çok daha iyi artan para ile ram ve ekran kartına abanabiliriz 80 gb hdd yeterli olur zaten ileride bir tane daha alırız yer sorunu olursa.
b: arkadaş adam oyuncu değil bir şey değil ne yapacak ekran kartı ile rami.
c: bilmem ?
a: noluyor lan s.....m kafam karıştı!
c: burada mı yaparsın eve kadar sabreder misin?

ben ve arkadaş kahkahaya boğulduk tabii sorun şu benim dümdüz heteroseksüel olmam. ha sonra mı benim dediğim oldu ekran kartını iki model düşük alıp ram , hdd ve anakarta ekledik bütçeyi.

eş anlamlı kelimeleri anlayamadığımız yıllar. annenin elindeki noktacığa bakıp "bu ben olamam ki bak ben burdayım" demelerin, annenin ısrarla anlamani beklemesi. "bak kızım bu ben başka ben... "leri falan..o an ki kafa karışıklığın...

en küçük bir sevgi sözcüğü bazen insana o an yeteeer