yazarların çocukluk aşkları

çocukken aşk hayatım daha fırtınalıydı. ayşegül vardı makas alır durdu. ilkokul 1. o kız da kafayı mı yemişti hep düşünürüm.

nebahat vardı ilkokul 4. ah ulan nebahat senin için kurşun atar kurşun yerdim ama sen gittin kerem'in yanına oturdun sonra. ben de artık gemileri yakıp montumu montunun üstüne asmayı bırakınca ayrılık resmi olarak ilan edilmişti. instagram mı vardı olm eskiden?

ortaokul 1. serpil vardı. bunu köyde eşekle gezdirirdim. beraber daldığımız kiraz ağaçları şahittir baya sevdik birbirimizi. kolye falan almıştım buna. her yaz aşkı gibi bu da yaz sonu bitmişti. çünkü okullar açıldı ve memleketten döndük.

birde seyhan vardı ama mevzuyu hatırlayamıyorum. işte efendim yıldız asyalı'ya falan o dönem zaten aşık olmayanımız yoktu. sonradan noldu o kadın baya bozdu kendini. ben de önüme gelene aşık olmuşum ak. kalbime sokayım.

(bkz: clementine)




çocukluk arkadaşımla beraber bu çizgi karaktere aşık olmuştuk. sanki karşılık bulacakmışız gibi bir de onun için delicesine kavga ediyorduk. nasıl bir çocukluksa bu bizdeki, o yaşa rağmen manyaklık had safhada. ama çok da güzel, nahif ve zarif bir kızdı kendisi. hele o hüzünlü bakışı yok mu, aklımı başımdan alırdı her defasında. nasıl da üzülürdüm engelli oluşuna... neyse ki arkadaşım daha sonra margarin reklamında gördüğü sarışın kıza sevdalandı da rakibimden kurtuldum. umutsuz vaka olduğumu anlayınca da unutmak zorunda kaldım. şimdi nerede ne yapar acaba. akıl ve beden sağlığı yerindedir, malmoth şerefsizinden de kurtulmuştur umarım. aradan yıllar geçmiş olsa da kendisiyle bir kahve içmeye her daim hazırım.

kutay... ilkokulda 4 yıl boyunca aynı sınıfta okuduğum, sınıfın ve bence okulun en yakışıklısı, en komiği (bana sürekli espriler yapardı canım yaa hdfjfj), en tatlısı vs bir sürü en'lerin sahibi. ona o kadar çok gülerdim ki, öyle güzel zaman geçirirdik ki, okula onun için giderdim resmen. lakin her güzel şeyin bir sonu vardı, kendisi 4.sinifta okuldan ayrılıp başka bir şehire gitti. bir daha da izini bulamadım hiç.

kutay'cım, dilerim hayattasındır. her nerede ne yapıyorsan umarım iyi ve mutlusundur, çok güzel kalbi olan bir çocuktun umarım öyle kalmışsındır. 10 yaşında hayko cepkin hayranı yapmıştın beni hfjfk alem çocuktun. hep iyi kal.

en unutulmazı neşe diyebilirim. annemin uzak akrabalarının kızı. toplu olarak otobüs ile bir düğüne gitmiştik birden yıldız gibi parlayarak geldi sonra güzel bir hafta sonu çocukça bakışmalar hoş bir sohbet aynı gelişi gibi hızlıca bir yıldız gibi aramızdan kayarak ayrıldı. o zaman anladım uzak mesafeli aşklar zor oluyor. ilkokulda falanda vardı tabi ama neşenin kısa süreli aramızda oluşu rüya gibi olduğundan en unutulmazı oydu. ebrusu, fatması kırılmasın lütfen.

hayatımın bir dönem içine sıçmış olan aşktır. gerek yoktur bırakın çocuklukta kalsın. insanlar çok değişiyor.

(bkz: nez)

en ilk askim kreşte 4 yasindayken, hic unutmam, 2010 senesi.

tum aileme anlattigimi hatirliyorum asik oldum diye. onlar da guluyolardi falan ama harbiden baya sevmistim zalimin kizini.

ben size fındıklı yaylası'ndaki deli aydın'ın kızına âşık olma hikayemi anlattım mı? yoo...

kızı dediysem 50 üst 100 yaşında ben daha çok küçüğüm, benle okey mokey oynadı diye işte kandık, ah ulan...

ama çok güzeldi ve ismini hatırlamıyorum ya...

belki 20'lerinde, belki 15'lerinde, hiç bilmiyorum ki, çok büyük ama.

ben küçükken çok iyi okey oynardım. tabii. büyük adamlarla çift olurdum. çünkü iyi okey oynardım. yaylada ne olacak başka eğlence? şık-şık-şık sabaha kadar taş diz dur.

böyle bir ikram oldu bir şey. ben ikramın çöpünü cebime soktum. aydın abilerdeyiz. kızı dedi ki, "ya sen ne tatlı- güzel şeysin, -cebine koydu teyzesi"

-kardeşim teyzemi karıştırma direkt bana söylesene. ar yu dirink?

işte ne tatlısın, ne bilmem ne.
biz tav olduk kardeşim.
ben buna bir aşık ol... bir aşık ol... bak âşık değil, aşık oldum...

o zamanlar ana sınıfı sondayım.

hayatımdı her şeyimdi. sonra duydum ki... nişamlamış... fallik...

hakkım helal değil.

2. sınıfta, sınıf öğretmenim selma hocaydı.

(bkz: ah ulan ah)

#712091 ıch liebe dich charlie brown. ilk aşkım benim.

rabia.

isme gel. yaş 6, yörük kökenli türkmen çocuğuyum, doğar doğmaz kımız, et ve avrat istemişim.

bizimkiler kara kuru, yaşadığım yer de hep arap dolu. bir gün annem elimden tuttu, baş sağlığı mı ne bahanesiyle mahallede bir eve gittik. çoluk çocuğa bakıyorum ama mallıklarına da uyuz oluyorum. taşları üstüste dizip top yuvarlıyor denyolar. az soluma baktım o da ne. sapsarı saçlı yeşil gözlü bir kız, benimle aynı yaşta, sonraki sene aynı okula beraber başlayınca anladım.

lan aklım gitti muhtar. böyle insan mı olur. kendi ellerime bakıyorum, sonra kıza dönüp bakamıyorum, gözlerim kamaşıyor. etkilendim, yanına gittim, adın ne dedim, sana ne dedi zilli. anında gıcık oldum. 5dk aşk yaşadım kendi kendime ve bitti.

ne demek lan bana ne? erkek var burada aloo?

yaşar.
o zamanlar da efendi insan seviyormuşum.

dünyalar güzeli sevgilimdir kendisi burada yazıyor *

karşı binamda oturuyor ve artık nişanlı kendisi. uzun yıllardır tek kelime konuşmadık ama çocukken güle oynaya geçirdiğimiz zamanları unutmadım. mutluluklar dilerim sana.

lucy liu. kill bill'i 8-9 yaşında izlediğimde fena vurulmuştum kendisine. *

özellikle kıvırcık saçlı halini aradım. şeytanın avukatı ve kasımda aşk başkadır filminde başka bir güzeldi.

(bkz: charlize theron)

portal 2 glados. şaka değil. evet.

red kit. ciddiyim.

bir ara da karşı apartmandaki iş yerinde çalışan bir adama âşık olmuştum. taşındı gitti ofis. çok üzülmüştüm.

çocukluk ve ilkokul, ortaokul, lise aşkımdı kendisi. hiç konuşmazdık ama aramızda gizli bir bağ hep vardı. bi kere kafasına taş atmıştım, yarılmıştı. *üzülünce ben; “acımadı” filan demişti. çok naif, kibar bi çocuktu. aile dostumuzun oğluydu, hala görüşürüz. mükemmel bir eşi, iki güzel kızı var.