yazarların çocukluk travması

dayımla teyzem beni 5 yaşımdayken sinemaya götürdü. film jurassic park!

hala umumi tuvalete giremem. bir yerlerden bir t-rex gelir falan neme lazım.

annem sizi bırakıp gidiyorum derdi. çok üzerdik onu, çok yaramazdık.gider gibi yapıp, saklanırdı. sonra bir gün gerçekten gitti. vefat etti, travmam onun gidişidir.

yaz tatilinde köye gitmiştik ve oradaki arkadaşımla beraber evimizin biraz ilerisindeki çeşmede oyun oynuyorduk. bir anda dört bir yanımızı inekler sardı ve geçebileceğim her türlü aralığı kapattılar, meğer su içmek için gelmişler. nereden bileyim hayatımda kaç kere inek gördüm? ben ağlarken arkadaşım kahkaha atarak beni çekiştirip çıkardı lakin bu bir kurtuluş olmadı. çılgın bir ineğin canı sıkılmış olacak ki oyun oynamak istedi ve peşime düştü, ben kaçtıkça geldi koştukça koştu. evet, özetle inek kovaladı.

köpek. bacağımdan yakalamıştı, ucuz atlattım ve uzun yıllar köpek görünce yolumu değiştirdim. şu an o kadar korkmuyorum ama yanlarından geçerken içimden korkma diye kendime cesaret veriyorum. *

oturduğumuz mahalleye uyuşturucu baskını olmuştu. kaçarken bizim bahçeye esrar atmışlardı ve elimdeki esrar paketiyle polisle göz göze gelmiştim.

çocukluğum bir travmaydı, hepiniz mi sağırdınız!?

merdivenlerden yuvarlanmıştım ve alnım yarılmıştı. acıdan çok öleceğim galiba korkusundan ağlamıştım o an. bir de ne zaman köşesine doğru daralan merdivenler görsem en geniş tarafına çekilirim.

köpek sürüsü kovalamıştı. o günden sonra köpek gördüğüm yerde bile sokağı değiştiriyordum. şimdi geçiyor yavaş yavaş.

ilkokul öğretmenim. geri kalan eğitim hayatımın çöp olmasına sebeptir kendisi.

yemeğimi bitirmezsem annem taş olacağımı söylerdi. bende okullardaki atatürk büstü gibi simsiyah bi şekilde taş olacağımı sanırdım. koca bi yetişkin olunca terapistim korkma olmazsın deyince çözüldü mesele :)

selena dizisinde burak'ın örümceğe dönüşmesi.

küçükken annemle bir kursa gitmiştik , aksam oldu bende dayanamadım uyuyakalmışım . odadaki kadinlarda zikir çekmeye başlamışlar ışıklar kapanmış baya ayin havasında kendinden geçenler her yerde huu diye bağiranlar falan . bir anda gözümü bir açtım karanlik odada bunlari gördüm biri de o anda bayıldı falan . korkudan aylarca kendime gelememiştim . hala da karanlık tan bu yüzden korkarım.

üzerinden yıllar geçti ama hâlâ aklıma geldikçe kötü olurum.
arkadaşlarımla evden çok uzak bir yere pikniğe gitmiştik. tahmini yaş 8-9. genel yaş aralığı 8-15. aşağıda kayalık bir alanda bir şey dikkatimi çekti yere düşünce elime diken battı. dikeni çıkarmaya çalışırken 1 saat geçmiş hiç fark etmedim. kafamı kaldırdığımda arkadaşlarımdan 2 kişi alandan ayrılmak üzereydi sadece onlar ve 2 adam kalmıştı. koşup yetiştim ağlayarak. "neden gidiyorsunuz beni beklemeden?" dediğimde "kuzeninle gittiğini düşündük" dediler. ya o an kafamı kaldırmasaydım gitselerdi hava kararmak üzereydi. aylarca "ne olurdu?" sorusu yüzünden uyuyamadım, aklımdan hiç çıkmıyordu. çocukken bununla boğuşmak çok zordu. yıllarca sorular beynimde yankılandı durdu.

zorbalığa uğramak..hoşgeldin özgüven sorunları.

ağzıma zorla meme sokanlar oldu.

cup cup emikledim. oyun sanıyordum. saftım-çocuktum.

aşırı şirin bişi olduğumdan olsa gerek diye avuttum büyüdükçe kendimi ama kadınlar böyleydi işte.

arasıra o yıllara döner hala o masum çocuğun saçlarını okşarım.

defaatle deklare ettik.

ali baba ve kırk haramiler.

ali baba'nın her gece aç yatması kalbimizde melhemsiz yaralar açarken, karnın açlıktan zil çalabileceğini idrak ederken, zavallı ali baba'nın hiçbir çabası kâr etmiyorken biz helak olduk.

ben, bana ucu dokunmayan bir mesele karşısındaki ilk üzüntümü ali baba'ya duymuş idim.

sonra tabii ki kasım'ın haramiler geldiğinde mağara içerisinde yaşadığı korku, kasım'a asmak kesmek lazım diye tutulan tempo, mağara girişine asılan kesik kafası ve çöl sahneleri, kıyafetleri, dönemin ambiyansı, bizi sabi zamanımızda mahvetti.

ay vallahi bak yine korktum. bu travmayı atlamam için derhal meme görmem lazım...

süleymancıların yurdunda kalmak istemediğim için babamla tartışmıştım.sonra beni arabadan ve evden kovdu.çantamı arka koltuktan almak istediğimde "bırak onu,bir daha da annenle beni görme",demişti.ben de yine de çantamı alıp yürümeye başlamıştım.bir sokak öteden arabayla hızlıca gelip "arabaya bin",demişti.ilk önce binmek istemesem de sonra bindim.bana "ya lisenden alıp imamhatipe veririm ya da yazın yurda gidersin",demişti.ikisinden de nefret ettiğim hâlde yurtta kalmayı kabul ettim.bir de bizim bizden başka kimsemiz yok diye ağladı.ağlaması da beni tercih yaptırmak zorunda bırakması da sinirimi çok bozuyor.

halka filmindeki samara.

hangi birini anlatiyim simdi

birgün misafirlikteyken benden 4 5 yaş büyük bir 0r0spu evladı beni parka götürdü. parkta silindir kaydıraklar vardı. ben onunla kayarken bu yavşakta kaydırağın dışından bam güm kaydırağa vuruyordu. içerideyken çok korkmuştum. hala hatırlarım o anı.