181.
küçükken yazın olan kuran kursuna gitmiştim. tabii ben çok istemiştim çünkü yeni açılmıştı ve ultra lüks sayılacak bir binaydı. hem de yaşıtım birçok arkadaşım vardı. ancak bir gün çocuklar arasında kavga çıktı. olaya jandarmalar da müdahil oldu.
unutamadığım şey ise dayak yiyen çocuklardan birinin, yardım istemek amacıyla benim ranzama gelmiş olması ve diğerleri ona vururken onun bana bakıp yardım istemesiydi. elbette yardım edemedim çünkü döven çocuklarla aramızda 5-6 sınıf vardı.
bunun bende travma olara kaldığını ise daha sonra anladım. arkadaşımla bir yere giderken şaka amacıyla ona arkadan dokunmaya çalışan tekinsiz birkaç kişi yüzünden kendimi kontrol edemeyip fevri bir şekilde bağırmaya başladım. sanki amerikan şeytanları tarafından ele geçirilmiştim. beynim bu kadar bağırmaya gerek yok diyordu ama bedenim beni dinlemiyordu. kontrolü kaybetmek ve aynı anda ne yaptığının bilincinde olmak korkunç bir deneyimmiş.
unutamadığım şey ise dayak yiyen çocuklardan birinin, yardım istemek amacıyla benim ranzama gelmiş olması ve diğerleri ona vururken onun bana bakıp yardım istemesiydi. elbette yardım edemedim çünkü döven çocuklarla aramızda 5-6 sınıf vardı.
bunun bende travma olara kaldığını ise daha sonra anladım. arkadaşımla bir yere giderken şaka amacıyla ona arkadan dokunmaya çalışan tekinsiz birkaç kişi yüzünden kendimi kontrol edemeyip fevri bir şekilde bağırmaya başladım. sanki amerikan şeytanları tarafından ele geçirilmiştim. beynim bu kadar bağırmaya gerek yok diyordu ama bedenim beni dinlemiyordu. kontrolü kaybetmek ve aynı anda ne yaptığının bilincinde olmak korkunç bir deneyimmiş.
devamını gör...
182.
cenaze vardı. epey kalabalık bir evde insanlar bir yandan ağlıyor bir yandan da eski günlerden, büyüklerden söz ediyordu. babalar, dedeler, atalar, soy sop muhabbeti dönüyordu ortada. henüz 3-4 yaşlarında bir çocuktum ve yarım yamalak kulak misafiri olduğum konular yüzünden bazı şeyleri merak eder olmuştum. biz kimdik? nereden geliyorduk? atalar ne demekti? atalarımız kimlerdi?
merakımı gidermek için babaanneme sordum:
"...ata ne demek? bizim atamız kim? nereden geldik?"
"sizun atanuz dedendu uşağum. hepunuz onun taşaklarundan geliyisunuz. baban, emicen, halan, abilerun, kuzenlerun... hepunuz onun soyisunuz."
"o ne?"
"pipinun altundaki toplar var ya onlardu heheheh..."
"!!!???..."
böyle uzunca bir süre boyunca dedemin toplarında dünyaya gelmeyi bekleyen milyonlarca ufacık çocuk var sanmıştım.
nasıl oluyor da bu çocuklar oraya sığabiliyor, içeride ne yapıyorlar diye düşünüp minik aklımla anlama uğraşına girerken asıl gerçeği abimden öğrendiğimde epey rahatlamıştım...
"abi abi abi! sana bir sorum var?"
"nedir?"
"biz dedemin toplarından gelmişiz ya hala orada bekleyen küçük çocuklar mı var? ne yapıyorlar içeride?"
"ahahaha kim dedi bunu sana?"
"babaannemmm!”
"ahh ya! sandığın gibi değil biraz büyü ben sana anlatacağım nasıl olduğunu..."
merakımı gidermek için babaanneme sordum:
"...ata ne demek? bizim atamız kim? nereden geldik?"
"sizun atanuz dedendu uşağum. hepunuz onun taşaklarundan geliyisunuz. baban, emicen, halan, abilerun, kuzenlerun... hepunuz onun soyisunuz."
"o ne?"
"pipinun altundaki toplar var ya onlardu heheheh..."
"!!!???..."
böyle uzunca bir süre boyunca dedemin toplarında dünyaya gelmeyi bekleyen milyonlarca ufacık çocuk var sanmıştım.
nasıl oluyor da bu çocuklar oraya sığabiliyor, içeride ne yapıyorlar diye düşünüp minik aklımla anlama uğraşına girerken asıl gerçeği abimden öğrendiğimde epey rahatlamıştım...
"abi abi abi! sana bir sorum var?"
"nedir?"
"biz dedemin toplarından gelmişiz ya hala orada bekleyen küçük çocuklar mı var? ne yapıyorlar içeride?"
"ahahaha kim dedi bunu sana?"
"babaannemmm!”
"ahh ya! sandığın gibi değil biraz büyü ben sana anlatacağım nasıl olduğunu..."
devamını gör...
183.
çocukken çok şiddet gördüm. 2000 li yıllarda ilkokula gidiyordum. öğretmenimiz sınıf başkanına konuşanları not aldırtırdı. derse girmeden önce bu isimleri öğretmene verirdi ve listedekileri hemen her ders sıra dayağına çekerdi. ben de bir çok kez bu listeye girmiştim. derste konuşanları tahtaya kaldırıp tokatlar, kafasını yumruklardı. bir defa kızın birini tokatlarken kulağına vurmuştu kızın kulağından sıvı gelmişti. daha öncesinde de yaramazlık yaptığım için ailemden şiddet gördüğüm de olmuştu. yaşadığımız yer kenar mahalle olduğu için psikolojik sorunları olan diğer yaşı büyük çocuklardan da şiddet görmüştüm defalarca. tüm bunlara rağmen ayakta kaldım, yaşıyorum...
devamını gör...
184.
narkozdur.
9 yaşında geçirdiğim trafik kazası sonucu günler sonra tam ameliyata girecekken hasta bakıcı manyağın biri tarafından, "şimdi sana ne yapacaklar biliyor musun? her yerini kesip sonra dikmeye çalışacaklar bakalım artık yaşarsaaaaan yaşarsın." denip korkutularak ömrümün sonuna kadar anksiyete sahibi olmamı ve hala narkozdan delicesine korkmamı sağlamıştır. pis herif.
9 yaşında geçirdiğim trafik kazası sonucu günler sonra tam ameliyata girecekken hasta bakıcı manyağın biri tarafından, "şimdi sana ne yapacaklar biliyor musun? her yerini kesip sonra dikmeye çalışacaklar bakalım artık yaşarsaaaaan yaşarsın." denip korkutularak ömrümün sonuna kadar anksiyete sahibi olmamı ve hala narkozdan delicesine korkmamı sağlamıştır. pis herif.
devamını gör...
185.
hiç uzatmayacağım. çocukluğumun en büyük travması annemdir.
devamını gör...
186.
4 yasinda 1 aile kavgasinda ananemin dudagini kepceyle patlattin
devamını gör...
187.
güvercin evet geçekten güvercin.bu p*ç hayvan açık camımdan odama girdi ve deli gibi çırpınmaya başladı.çırpınırken bana çarptı.o korkudan çırpındı ben evi ayağa kaldırdım.aradan 17 yıl geçmiş ama çok net hatırlıyorum.
devamını gör...
188.
(bkz: bakalım neymiş)
devamını gör...
189.
bir arkadaşımın hırsızlık yaparken yakalanması(uyardığım halde) ve yakalayan lavuğun suçu bana yüklemesi sanki ben yaptırmışım gibi. çaldığı şey de fifa 2001 miydi neydi zaten futbol oyunlarını sevmezdim bir de böyle bir şey yüzünden başım belaya giriyodu dayak yiyecekken kaçtım.
devamını gör...
190.
ilkokul 1. sınıfta şarkı söyletirdi öğretmen bana galiba odaklanmak için tavana bakıyordum. bir gün böyle şaka ile karışık neden tavana bakıyorsun demişti ve bir daha asla şarkı söylemedim. kendi kendime söylediğim hariç tabii.
devamını gör...
191.
arabada uyuklarken balon patlamıştı uzun süre balonlardan uzak durdum.
devamını gör...
192.
çocukken kaydıraktan düşmüştüm bir kaç kere bu yaşımda halen kayamıyorum.
devamını gör...
193.
sadece okumaya gelmiştim. okuduyabildiklerim arasında herhangi bir travmaya rastlamadım.
“her insanın en az 1 travması vardır” diye bir durum yok. olamaz, olmasında zaten. kendinizi travmatize edişmiş hikayelerinize ikna etmeyin. travma öyle sevimli, havalı, masumane bir durum da değil. hayatınızı yaşamaya engel davranışlara, kalıplara, alışganlıklara sebep olbılır.
“her insanın en az 1 travması vardır” diye bir durum yok. olamaz, olmasında zaten. kendinizi travmatize edişmiş hikayelerinize ikna etmeyin. travma öyle sevimli, havalı, masumane bir durum da değil. hayatınızı yaşamaya engel davranışlara, kalıplara, alışganlıklara sebep olbılır.
devamını gör...
194.
tuvalette kilitli kalmaktır efendim. korkudan titrediğim ve sonrasında da kabuslarıma giren ilk ve son anımdır. yeri başkadır. siz siz olun açamayacağınız kapıyı kilitlemeyin.
devamını gör...
195.
bir sürü var ama sanırım 2 tanesi açık ara diğer hepsinin önündedir.
1) burnumu kırdığım gün.
aşırı hiperaktif biriyim. bende ki enerji inanılmaz boyuttadır ama bu durum yaradılışımdan gelir. yani özüm bu, hareketli bir insanım, oturmayı sevmem. cocukken bu enerjiyi yönetmek daha zor oluyordu tabi. her yere dalan, her şeyi karıştıran, aşırı yaramaz bir çocuktum ve aynı gün içerisinde 3 kez mervidenlerden düşüp, kafamı betona geçirince, burnumu kırdım. o zamanlar yaş 4-5.. oluk oluk kanayan burnumla devlet hastanesine gittik ve o zamanlar elle yapılan muayenede burnun kırıldığını anlayamamışlar. tabi yıl 1998.. tıp bir çok noktada yetersiz.. ben büyüdükçe burnumdaki şekil bozukluğu ortaya çıkmaya başladı tabi.. nefes alma problemlerim ve bu problemlerin getirdiği düzenli solunum yolu enfeksiyonları ise ayrı..
sonradan bu darbelerle kırılan burun kıkırdağımın, zamanla yanlış kaynadığını öğrendim.. neyse sonra minik bir operasyonla, burnumun kırmadığım görüntüsüne kavuştum.
2) bir banyo dolusu karafatma...
ayvalık'ta yazlığımız vardı. dolayısıyla cocukluğum hep orada geçti. kumsalda, bahçe katında bir yazlığımız vardı ve maalesef ayvalığın o dönem cok gelişmemiş alt yapısından kaynaklı, genel bir foseptik sorunu vardı. buda doğal olarak, aşırı karafatma problemi yaratıyordu. ayvalık nem'in ve sıcaklığın cok yüksek olduğu bir yerdir. karafatmaların sıcağı seviyor olması, bize ( insanlar olarak) ayrı negatif etki yaratıyordu özellikle banyolardaki her türlü giderin üstünü kapatıyorduk ki karafatmalar giderlerden yukarı - eve- cıkmasın. tabii, bahce katı oldugumuz için %80 karafatma nüfusu ile karşılaşan taraflar biz oluyorduk. bu yüzden banyodaki her giderin üstü tıkalıydı. biz cocukken daha doğrusu ben, bunun karafatma problemine karşı alınan bir önlem olduğunu bilmediğim için yanlışlıkla giderin üstünde var olan nesnenin yerini bir tık oynatmış oldum ve giderin ağzı açıldı. çok değil, sadece 25 dakika sonra banyoya girmek istediğimizde, banyoda tam ortada koşuşturan 30-35'e yakın karafatma olduğunu gördük. banyoyu bir ordu basmıştı. o sahneyi hala unutamam.. yıllar geçti hala aklımdadır.. karafatma ise, hala ciddi fobimdir.
1) burnumu kırdığım gün.
aşırı hiperaktif biriyim. bende ki enerji inanılmaz boyuttadır ama bu durum yaradılışımdan gelir. yani özüm bu, hareketli bir insanım, oturmayı sevmem. cocukken bu enerjiyi yönetmek daha zor oluyordu tabi. her yere dalan, her şeyi karıştıran, aşırı yaramaz bir çocuktum ve aynı gün içerisinde 3 kez mervidenlerden düşüp, kafamı betona geçirince, burnumu kırdım. o zamanlar yaş 4-5.. oluk oluk kanayan burnumla devlet hastanesine gittik ve o zamanlar elle yapılan muayenede burnun kırıldığını anlayamamışlar. tabi yıl 1998.. tıp bir çok noktada yetersiz.. ben büyüdükçe burnumdaki şekil bozukluğu ortaya çıkmaya başladı tabi.. nefes alma problemlerim ve bu problemlerin getirdiği düzenli solunum yolu enfeksiyonları ise ayrı..
sonradan bu darbelerle kırılan burun kıkırdağımın, zamanla yanlış kaynadığını öğrendim.. neyse sonra minik bir operasyonla, burnumun kırmadığım görüntüsüne kavuştum.
2) bir banyo dolusu karafatma...
ayvalık'ta yazlığımız vardı. dolayısıyla cocukluğum hep orada geçti. kumsalda, bahçe katında bir yazlığımız vardı ve maalesef ayvalığın o dönem cok gelişmemiş alt yapısından kaynaklı, genel bir foseptik sorunu vardı. buda doğal olarak, aşırı karafatma problemi yaratıyordu. ayvalık nem'in ve sıcaklığın cok yüksek olduğu bir yerdir. karafatmaların sıcağı seviyor olması, bize ( insanlar olarak) ayrı negatif etki yaratıyordu özellikle banyolardaki her türlü giderin üstünü kapatıyorduk ki karafatmalar giderlerden yukarı - eve- cıkmasın. tabii, bahce katı oldugumuz için %80 karafatma nüfusu ile karşılaşan taraflar biz oluyorduk. bu yüzden banyodaki her giderin üstü tıkalıydı. biz cocukken daha doğrusu ben, bunun karafatma problemine karşı alınan bir önlem olduğunu bilmediğim için yanlışlıkla giderin üstünde var olan nesnenin yerini bir tık oynatmış oldum ve giderin ağzı açıldı. çok değil, sadece 25 dakika sonra banyoya girmek istediğimizde, banyoda tam ortada koşuşturan 30-35'e yakın karafatma olduğunu gördük. banyoyu bir ordu basmıştı. o sahneyi hala unutamam.. yıllar geçti hala aklımdadır.. karafatma ise, hala ciddi fobimdir.
devamını gör...
196.
ikinci sınıfta bizim şube ile başka bi şubenin erkekleri arasında ciddi bi kavga olmuş. olmuş diyorum çünkü o sırada ben ve arkadaşım olaydan haberdar bile değildik, teneffüste oturup konuşuyorduk öyle.
sonrasında derste sınıf öğretmeni tüm erkekleri tahtaya çıkarıp tek tek tokat atmaya başladı. ne olduğunu anlayamadan biz de yedik tokadı, sonra ağlamaya başladık çünkü biz tokat yemeyi hak edecek bi şey yapmadığımıza emindik. ne oldu niye oldu diye ağlarken kızlar "öğretmenim altı ve ahmet kavga etmemişti yoktular bile" deyince öğretmen biz hüngür hüngür ağlarken bize bakıp "yapacak bi şey yok, kurunun yanında yaş da yanıyor işte" demişti. o an o kadar ağırıma gitmişti ki o.
bu atasözünün o an o manada kullanılması utanç verici. hukukçu olarak bugün daha da nefret ediyorum o adamdan. biz bu halka hakkı, hukuku öğretememişiz.
sonrasında derste sınıf öğretmeni tüm erkekleri tahtaya çıkarıp tek tek tokat atmaya başladı. ne olduğunu anlayamadan biz de yedik tokadı, sonra ağlamaya başladık çünkü biz tokat yemeyi hak edecek bi şey yapmadığımıza emindik. ne oldu niye oldu diye ağlarken kızlar "öğretmenim altı ve ahmet kavga etmemişti yoktular bile" deyince öğretmen biz hüngür hüngür ağlarken bize bakıp "yapacak bi şey yok, kurunun yanında yaş da yanıyor işte" demişti. o an o kadar ağırıma gitmişti ki o.
bu atasözünün o an o manada kullanılması utanç verici. hukukçu olarak bugün daha da nefret ediyorum o adamdan. biz bu halka hakkı, hukuku öğretememişiz.
devamını gör...
197.
198.
happy tree friends adlı yetişkin çizgi filmi. ablam ve kuzenim izletmişti, sağ olsunlar (!)
devamını gör...
199.
mirrors filmi.
kadının yansıması aynada kalıyordu ve yansıma iki eliyle ağzını tutup ortadan ikiye ayırıyordu
bu yüzden geceleri aynaya bakamam. hala bakamam, evet.
devamını gör...
200.
hangi birini sayayım, çocukken arkama baka baka yürüyordum. birilerinin beni takip ettiğini düşünüyordum. şimdi de buna güncelleme geldi tabii.
az kalsın boğuluyordum hâlâ yüzemiyorum.
az kalsın boğuluyordum hâlâ yüzemiyorum.
devamını gör...
