201.
tarkan filmindeki ahtapot hala büyük bir şekilde fobim.
bir de kuran yırtan kız vardı.
aile içi travmaları saymıyorum onlar klasik çünkü.
bir de kuran yırtan kız vardı.
aile içi travmaları saymıyorum onlar klasik çünkü.
devamını gör...
202.
2 yakın kaybını çok küçük yaşlarda art arda yaşamak.
dedem akciğer kanseriydi. hastaneden yeni çıkmış, solunum cihazıyla hayatını idame ettiriyordu. ben ona o da bana çok düşkündü. fenalaşıp vefat ettiği gün (henüz 6 yaşımdayım) evin içindeki o telaş ve huzursuzluktan en çok ben nasibime düşeni almıştım. annemin o esnada beni apar topar evden çıkarmaya çalışması ve benim sertçe yere düşüp merdivenlerden yuvarlanmam ile sonlanmıştı. annemin o panikle yaptığı hatayı farkedip yine hıncını benden çıkarıp bağırmasını asla unutamıyorum.
1 hafta kadar 1 sokak ötedeki komşumuzun evinde yalnız bırakmışlardı beni. dedemin vefat ettiğini anlayıp iyice içime kapanmıştım. ne yemek yiyebildim ne uyku uyuyabildim ne de hareket edip ağlayabiliyordum. 1 hafta boyunca beni görmeye kimse gelmemişti. (ailem de dahil.) evlerinde 1 hafta kadar kaldığım komşularımız, sanki hiçbir şeyi anlamıyormuşum gibi dedemin vefat ettiğini rahat rahat benim yanımda konuşabiliyor, benden birkaç yaş büyük çocukları da dedemin vefat ettiğini ve artık onu göremeyeceğimi söyleyip duruyordu. hem dedem hem ailem terketmişti beni diye düşünüp duruyordum sürekli. kaçmayı bile düşündüm o ortamdan ama evden dışarıya adım atmama izin vermiyorlardı. o günden sonra da içime kapanık, özgüvensiz bi çocuk olup çıkmıştım. çünkü hayatımda en güvendiğim, sevgisinden asla şüphe etmediğim tek insanı kaybetmiştim.
travma üstüne travma yaşamam yetmezmiş gibi bu sefer 1 sene sonra yine aynı evde anneannem vefat etmişti. bu sefer ev haddinden fazla kalabalık, sinir krizi geçirenlerin arasında kalmıştım. vücudum kaskatı kesilip hemen tepki vermiş 40 derece ateşle havale geçirmiştim. kabus gibi günlerdi. hala atlabilmiş değilim.
dedem akciğer kanseriydi. hastaneden yeni çıkmış, solunum cihazıyla hayatını idame ettiriyordu. ben ona o da bana çok düşkündü. fenalaşıp vefat ettiği gün (henüz 6 yaşımdayım) evin içindeki o telaş ve huzursuzluktan en çok ben nasibime düşeni almıştım. annemin o esnada beni apar topar evden çıkarmaya çalışması ve benim sertçe yere düşüp merdivenlerden yuvarlanmam ile sonlanmıştı. annemin o panikle yaptığı hatayı farkedip yine hıncını benden çıkarıp bağırmasını asla unutamıyorum.
1 hafta kadar 1 sokak ötedeki komşumuzun evinde yalnız bırakmışlardı beni. dedemin vefat ettiğini anlayıp iyice içime kapanmıştım. ne yemek yiyebildim ne uyku uyuyabildim ne de hareket edip ağlayabiliyordum. 1 hafta boyunca beni görmeye kimse gelmemişti. (ailem de dahil.) evlerinde 1 hafta kadar kaldığım komşularımız, sanki hiçbir şeyi anlamıyormuşum gibi dedemin vefat ettiğini rahat rahat benim yanımda konuşabiliyor, benden birkaç yaş büyük çocukları da dedemin vefat ettiğini ve artık onu göremeyeceğimi söyleyip duruyordu. hem dedem hem ailem terketmişti beni diye düşünüp duruyordum sürekli. kaçmayı bile düşündüm o ortamdan ama evden dışarıya adım atmama izin vermiyorlardı. o günden sonra da içime kapanık, özgüvensiz bi çocuk olup çıkmıştım. çünkü hayatımda en güvendiğim, sevgisinden asla şüphe etmediğim tek insanı kaybetmiştim.
travma üstüne travma yaşamam yetmezmiş gibi bu sefer 1 sene sonra yine aynı evde anneannem vefat etmişti. bu sefer ev haddinden fazla kalabalık, sinir krizi geçirenlerin arasında kalmıştım. vücudum kaskatı kesilip hemen tepki vermiş 40 derece ateşle havale geçirmiştim. kabus gibi günlerdi. hala atlabilmiş değilim.
devamını gör...
203.
ameno.*
devamını gör...
204.
sanırım 8 yaşındaydım, sakin bir günde gündüz vakti ananemin balkonundan gökyüzünü izliyordum. ansızın gök karardı ve bir anda beliren 3 tane devasa uzay gemisi göğü kapladı, biri önde ikisi arkada ilerliyorlardı. kimseye birşey demeden korkuyla evden dışarıya kaçtım. dışarıda bazı insanlar donmuş hareket edemiyordu, bazıları kaçışıyordu, uzaylılar mahalleyi istila etmişlerdi. tanıdık birini bulmak için koştururken bir uzaylıyla karşılaştım ve kendimi tekrar olayların başladığı balkonda buldum. pırıl pırıl bulutsuz bir gökyüzünü izlemeye devam ediyordum. yıllarca beni korkutan bu hatıra bir rüya mıydı, o balkonda kurduğum hayali bir senaryo muydu? yoksa hepsi yaşandı mı asla bilemeyeceğim. güzel senaryo olurmuş bundan.
devamını gör...
205.
çocukluk travmalarım genel olarak abim sayesinde oluşan şeyler.
bir gün beni okuldan almaya geldiğinde annemin vefat ettiği konusunda şaka yapmıştı ve annemin ölüsü zannettiğim yastıkların yanında abimle birlikte ağlamıştık, bana ilk 1 nisan şakasıydı. *
başka bir gün beni okuldan almaktansa o zamanlarda hoşlandığı kızla buluşmuştu ve saatlerce abimin beni gelip almasını beklemiştim, en sonunda ağlayarak sınıf öğretmenimin yanına gitmiştim ve sağ olsun o bırakmıştı eve.
bu hoşlandığı kıza hediye olarak vermek için benim oyuncaklarımı da çalardı bu arada.
yıllardır hayalini kurduğum oyuncağı daha ben kullanamadan ona hediye etmişliği vardır. 10 yaşlarındasın sen daha, neyin sevdası bu...
günlüklerimi okuduğu için uzun süre günlük tutmaktan uzak durdum, günlüklerimi hâlâ abimden uzakta tutmaya çalışırım.
benim üzerimde smackdown hareketleri denerdi ve bunu denemek için gecenin bir saatinde beni uykumdan uyandırırdı.
o yüzden abim her ani hareket yaptığında farklı bir hareket yapacak zannederdim.
o zamanlarda yaşıtlarıma kıyasla daha kilolu olduğum için kilom hakkında zorbalayarak benim yiyeceğim şeyi de yerdi, sırf kendisi daha fazla bir şeyler yiyebilsin diye...
evimizdeki kilere beni kilitlerdi, aşırı karanlık olduğu için en korktuğum yerdi evdeki.
beni kilitledikten sonra uyuyakalmışlığı da vardır.
o yüzden o tarz karanlık kilerlere hâlâ tek başıma giremem.
bunlar sadece abimin yaptıklarıydı.
neyse ki evlendi de kurtuldum.
şaka maka abimi de özlemişim, gittiğimde bir dövüşürüz yine.
bir de okul hayatımdakiler var. onlardan bahsetmeyecektim ama aklıma gelenlerden bahsedeyim.
kilom konusunda zorbalayıp 23 nisan gösterisinde görüntüyü bozacağımı düşündüğü için beni gruptan çıkartıp kendisi başrol olarak gelen bir kız vardı. ismi de soyismi de hâlâ aklımda, bulacağım kızım seni...
sonracıma hoşlandığım bir sıra arkadaşım vardı, tüm beslenmemi ona veriyordum aç kalmasın diye. o da gidip kendi hoşlaştığına veriyordu.
ilkokulda da başlamazsın ulan bunları yaşamaya...
zamanla bunlar bana yeme bozukluğu, özgüvensizlik , değersizlik hissiyatı ve diğer binbir türlü şey olarak geri döndüler.
hâlâ aşamadığım şeyler çoğu, ama hiç değilse alıştığımı söylemeliyim.
bir kere herkesten önce kendimi zorbalamayı öğrendim, en çok ben kendimi zorbaladığım için geri kalan söylemler benim söylemlerimin üzerine çıkamıyorlar.
bir gün beni okuldan almaya geldiğinde annemin vefat ettiği konusunda şaka yapmıştı ve annemin ölüsü zannettiğim yastıkların yanında abimle birlikte ağlamıştık, bana ilk 1 nisan şakasıydı. *
başka bir gün beni okuldan almaktansa o zamanlarda hoşlandığı kızla buluşmuştu ve saatlerce abimin beni gelip almasını beklemiştim, en sonunda ağlayarak sınıf öğretmenimin yanına gitmiştim ve sağ olsun o bırakmıştı eve.
bu hoşlandığı kıza hediye olarak vermek için benim oyuncaklarımı da çalardı bu arada.
yıllardır hayalini kurduğum oyuncağı daha ben kullanamadan ona hediye etmişliği vardır. 10 yaşlarındasın sen daha, neyin sevdası bu...
günlüklerimi okuduğu için uzun süre günlük tutmaktan uzak durdum, günlüklerimi hâlâ abimden uzakta tutmaya çalışırım.
benim üzerimde smackdown hareketleri denerdi ve bunu denemek için gecenin bir saatinde beni uykumdan uyandırırdı.
o yüzden abim her ani hareket yaptığında farklı bir hareket yapacak zannederdim.
o zamanlarda yaşıtlarıma kıyasla daha kilolu olduğum için kilom hakkında zorbalayarak benim yiyeceğim şeyi de yerdi, sırf kendisi daha fazla bir şeyler yiyebilsin diye...
evimizdeki kilere beni kilitlerdi, aşırı karanlık olduğu için en korktuğum yerdi evdeki.
beni kilitledikten sonra uyuyakalmışlığı da vardır.
o yüzden o tarz karanlık kilerlere hâlâ tek başıma giremem.
bunlar sadece abimin yaptıklarıydı.
neyse ki evlendi de kurtuldum.
şaka maka abimi de özlemişim, gittiğimde bir dövüşürüz yine.
bir de okul hayatımdakiler var. onlardan bahsetmeyecektim ama aklıma gelenlerden bahsedeyim.
kilom konusunda zorbalayıp 23 nisan gösterisinde görüntüyü bozacağımı düşündüğü için beni gruptan çıkartıp kendisi başrol olarak gelen bir kız vardı. ismi de soyismi de hâlâ aklımda, bulacağım kızım seni...
sonracıma hoşlandığım bir sıra arkadaşım vardı, tüm beslenmemi ona veriyordum aç kalmasın diye. o da gidip kendi hoşlaştığına veriyordu.
ilkokulda da başlamazsın ulan bunları yaşamaya...
zamanla bunlar bana yeme bozukluğu, özgüvensizlik , değersizlik hissiyatı ve diğer binbir türlü şey olarak geri döndüler.
hâlâ aşamadığım şeyler çoğu, ama hiç değilse alıştığımı söylemeliyim.
bir kere herkesten önce kendimi zorbalamayı öğrendim, en çok ben kendimi zorbaladığım için geri kalan söylemler benim söylemlerimin üzerine çıkamıyorlar.
devamını gör...