161.
bir çocuk düşünün; 9-10 yaşlarında olan. o zamanki adıyla birinci ligdeki takımların tüm futbolcularının isimlerini sorana söyleyen. +sariyer'in 2 numarası kim, çabuk söyle
-hasan hüseyin
+peki malatyaspor'un 6 numarası
-ali veli
bunu ne kadar boş beleş, aklı evvel bir çocuk olduğumu anlatmak için yazdım.
travmaya gelirsek;
o yaşlarda bir yakınınızın cenazesine gittiğimizi dün gibi hatırlıyorum. cenazede fevzi adında benden yaşça 3-4 yaş büyük aynı zamanda akrabamız olan teres "olm sen napiyon lan, ölü etinden yapılmış pideyi mi yiyorsun" dedi. ağzımdaki lokmayi avucuma aldığım 3 saniyelik sürede kafamda şimşekler çakmisti. ben ne yapmıştım, allah benim belamı verecekti ve ben bunu kimseye söylemeliydim. uzunca bir süre kimseye diyemedim cenaze evinde dağıtılan yemeğin meftanin etinden yapıldığını. aradan yıllar geçti ve ben hala taziye evinde dağıtılan yemeği yerken tedirgin oluyorum. yemekten önce taziye evine gidip yemek dagitilmadan dönmenin hesabını yapiyorum. denk gelirsem "ben tokum" diyerek geri çeviriyorum yemeği. sizden ricam ölmeden önce vasiyetinize "ben öldükten sonra velociraptor manyagina yemek vermeyin" yazarsanız sevinirim.
devamını gör...
162.
tramvaydan düşmüştüm istanbul 'da en büyük travmam o.
devamını gör...
163.
eski zaman çocukları idik biz. öyle travma falan bilmezdik. konforlu bir hayatı hiç düşünmedik. el bebek gül bebek de olmadık hiç. çocukluklarını bir prens/prenses gibi yaşayanların başına gelen hede....
devamını gör...
164.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
(bkz: toprağın teri)
devamını gör...
165.
ilköğretim 2. sınıfın yaz tatilinde o yazı tamamen istanbulda geçireceğimiz belli oldu ve annem tuttu beni cemal kamacı spor kompleksi'nin yaz okuluna yazdırdı.
böyle aradan 2 hafta geçmiş, futbol hocası bir derslikte yaşları 7 ila 10 arasında değişen bizleri etrafında toplamış bir şeyler anlatıyor, hocanın olduğu yer de tam arkamda kalıyor.

arkamı dönmemle hocanın sıranın köşesinde duran nokia 3310 telefonuna çarpmam bir oluyor. telefon yere düşüyor, malum bu telefonlar düşünce kapağı bataryası dağılır, aynen öyle oluyor.
bu lavuk bana bir tokat vuruyor, o anda bu çizgi filmlerdeki kafada civcivlerin dönmesi metaforu benim için anlamlı hale geliyor.

sonra telefonu topluyor ve tahmin edileceği üzere telefon çalışıyor. bu lavuk, ne yapıyorsa hiçbir şey olmamış gibi kaldığı yerden devam ediyor.

sonrası ise benim futbol derslerine gitmemek için bahaneler aramakla geçiyor. seneye aynı yere tekrar göndermek istiyorlar kabul etmiyorum, çok diretince anneme itiraf ediyorum böyle böyle oldu diye.
belki aynı sene olsa bir şeyler yapacaklar ama aradan geçmiş 1 sene, bizimkiler de bir şey yapamıyor.

bu bana yetişkinliğe yansır bir travma olarak dönmemiş olsa da, o yaz tatilini zehir etmeye yetmiş de artmıştır.

şimdi yaş ilerledi, biz çocuk sahibi olduk. aynısı kendi çocuğuma olsa ne yapabileceğimi hayal etmek beni ürkütüyor. küçük bir çocuğa, haksız yere ve zarar verecek bir şekilde vurmanın hiçbir izahı yok.
haklı yere yediğim bir araba dayak aklıma dahi gelmez ama haksız yere yenilen her darbe zihne kazınıyor.
devamını gör...
166.
(bkz: çocukken topu inşaata kaçan yazarlar)
devamını gör...
167.
hindi saldırısı...

2 yaşımdayken kocaeli'nde oldu. her ne kadar aydınlı olsak da ben belli bir sebeple izmit'te doğdum; tütünçiftlik'te ve 3 yaşıma kadar orada yaşadık.

oradaki evler hep bahçeli ve müstakildi ve her yer yemyeşildi, deniz de vardı yakınlarda. neyse, 2 yaşımdayken salıncakta sallanıyordum sokakta. abim de 4 yaşında o zamanlar ve mahallenin büyük çocukları falan salıncağımı ittiriyorlardı yavaşladıkça vs. annemler orada değildi. ben sallanırken kocaman "bir baba hindi" üstüme atlayıp beni yere düşürdü ve yerden yere çalmaya başladı. yani bayağı üzerime bindi, kafamı deliyordu ve çaresiz kalmıştım; gözlerimi koruyordum. mahallenin büyük çocukları hindiyi üzerimden alamadılar zira hayvan cidden kocaman ve çok tehditkar. hatırladığım bir şey; çocuklar hindiye büyük taşlar atıyorlar ve ben bunu, yüzümü koruduğum, kanlar süzülen parmaklarımın arasından görüyorum ama yaşım küçük olduğundan o taşları bana atıyorlar sanıyorum. çok dramatik bir anı gerçekten. hayat ne kadar zalim; hindi beni öldürmeye çalışıyor, başkaları da beni taşlıyor diye düşünüyorum. sonunda babamı bulup çağırabilmiş biri ve babam hindiyi üstümden alıp bir tarafa fırlattı.

olayın başını bile hatırlıyorum; küçük adımlarla hindi önümden geçiyor ve ben sallanırken ona bir yaklaşıyorum bir ondan uzaklaşıyorum. herhalde bunu bir tehdit olarak algıladı hayvan.

bu olaydan sonra, belki 6-7 yaşıma kadar her tür kuştan korktum hatta mesela yolda serçe görsem anneme kendimi onun kucağına aldırıyordum ve "yoruldum" falan diye de yalan söylüyordum. serçeden bile korkuyordum yani, hahah.

bu travmatik olayın bir etkisi de, 2 yaşım ve sonrasını cam gibi hatırlıyorum. hafızama olumlu katkısı oldu sanırım bu hadisenin ve gözlerim erken açıldı. keh keh.
devamını gör...
168.
daha 3 yaşındayım. iskenderun'a akrabaları ziyarete gitmiştik. o ara binada inşaat olduğunu hatırlıyorum. merdivenler yapılıyordu. neyse gezdik tozduk artık istanbul'a dönme vakti geldi. kapıda vedalaşıyoruz. kapının önünde bir boşluk vardı merdiven yapılacak oraya. babam beni bir üst merdivene çıkarttı ve "neden böyle birşey istedi bilinmez" arkanı dön atla dedi. bende çocuk aklı arkamı döndüm tam atlıyorken babam akrabamıza dönüp konuşmaya başlıyor ve ben kendimi atıyorum. 2. kattan zemine çakıldım babam yüzüne. istanbul'a kadar uyutulmadan geldiğim bir işkence çektim. babamın ilk vukuatlı değil bu. üzerime çay devirmişliği var sakardır biraz sağ olsun *
devamını gör...
169.
hayvan mezarlığı diye bir film vardı. babam film izlemeyi çok sever. büyük kuzenlerim ablam falan gelmiş hep beraber korku filmi izleyelim demişlerdi. ben de ilkokula gidiyorum sanırım o kadar küçüğüm. herkes filmi izliyor ben de izleyeyim en fazla ne olabilir dedim. aklım da çok ermiyor korku filmi nedir nasıl olur falan. bu filmin iki tane versiyonu var 2019 da yenisi çekilmiş ama benim izlediğim 89 yapımı olan çok korkunç bir filmdi. gerçi şu an izlesem o kadar korkmam ama hatırladığım kadarıyla beni bayağı korkutmuştu. filmde evcil hayvanlar ölünce sahiplerinin onları gömdükleri bir mezarlık vardı. garip olaylar oluyordu ve hayvanlar canavara dönüşerek diriliyordu. o çok sevdiğim kediler korkunç sesler çıkararak birer canavar oluyordu. ödüm kopmuştu filmden ama yine de yanımdakilerden cesaret alarak izlemiştim. ne kafaysa yanımdaki hiç kimse de bu daha çocuk korkar izlemesin vs dememişti.gerçi dediyseler de ben zorla odada kalmışımdır çok inatçıydım. neyse film öyle böyle bitti vs ama benim beynimin içinde sahneler oynamaya devam ediyor. mevsim yazdı ve pencereler açık uyuyorduk. saat oldukça ilerlemişti. yatağıma gidip uyumaya çalışıyorum ama bir yandan da aklıma filmdeki sahneler geliyor , korkuyordum. düşüncelere dalmışken birden pencereden aynı filmdeki gibi bir kedi sesi geldi . aşırı korkunçtu. kalbim hızlı hızlı çarpmaya başladı. baktım uyuyacak gibi değilim en son anne babamın yatağına gidip uyumuştum. aradan o kadar yıl geçti hala geceleri kedi görmek, seslerini duymak beni ürpertir.
devamını gör...
170.
hangi birini yazalım
devamını gör...
171.
hangisini istersiniz aile olanı mı okul olanı mı iş hayatını mı (küçük yaştan beri çalısıyorum o yüzden iş yazdım)
devamını gör...
172.
annemin beni bir kenara atıp kuzenime güllük gülistanlık bir hayat yaşatması,gerisini getirmeyeceğim.
devamını gör...
173.
6 yaşımdayken babamın bana attığı tokatı hiçbir zaman unutamıyorum.
ilkokula giderken, öğretmen matematik problemlerinden eve ödev vermişti. oturdum ödevimi yapmaya çalışıyordum. kitaptan bir tane çok zor bir soru çıktı karşıma, ben kitaba bakıyorum kitap bana bakıyor bir türlü yapamadım ödevi. sonra o sırada babam geldi yanıma ödevi yapamadığımı görünce şöyle bir üstün körü gösterip şöyle yapacaksın dedi ve tekrar gitti içerideki odaya. babamın anlattığını da anlamadım çünkü doğru düzgün göstermedi bile. soruya odaklanıp dona kaldım öylece. sonra babam tekrar geldi yanıma, yapmış mıyım diye bakmaya. babam yanıma geldiğinde hala kitap bana bakıyor ben kitaba bakıyordum, babam soruyu hala çözemediğimi görünce öyle bir okkalı tokat vurdu ki suratıma o günü asla unutmam. böyle saçma bir nedenden tokat yemek gibisi yoktur. belki de babamı sevmememin, babamdan nefret etmemin sebebimdir bu tokat. büyüdüm hala babamı sevmiyorum. hiçbir zaman iyi baba olmadı bize karşı. bazı şeyler asla unutulmuyor.
devamını gör...
174.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...
175.
onlar diye bir korku filmi vardı. ingilizcesi the other's mı ne. istanbul'da çok küçükken izlemiştik. psikolojimi öyle bir bozmuştu ki film hani. bir de garez ile halka filmleri ve içinde cin bulunan tüm türk korku filmleri. bir de supernatural dizisinin bloody mary bölümü. bütün bunlar benim her gece evde paranoyak zamanlar geçirmeme yaradı. bazen gündüzleri eve giremedim anahtar olmasına rağmen evde kimse yok diye. rüyalarım korkunçlaştı. bağırarak uyandım birkaç kez.
devamını gör...
176.
4 yaşımdayken beni kaleye sokan kişinin aynı şekilde topu sert bir şekilde yüzüme yollaması. o gün bugündür benden birkaç adım ötede top oynasalar bile toptan korkuyorum.
devamını gör...
177.
adı gollumdu sanırım. hala bakamam.
tarkanın ahtapot sahnesi
köydeki horozlar
insan tarafından inerken servisten itiklendim mi.düştüm mü tam emin olamadığım ama sağlam acı çektiğim olabilir
devamını gör...
178.
babamın poposunu görmek...

akrabaların mersin'deki evinde tatildeydik. kuzenimin ranzası vardı. üst katta yattım ve sabah erkenden hortladım. kuzen uyuyor sanarak sessizce yatmaya devam ettim fakat kuzen de aynı durumdaymış. ben uyuyorum diye sessizce yatıyormuş aşağıda.

zaman geçtikçe evde yavaş yavaş hareketlilik başladı. seslerden anladığım kadarıyla banyo doluydu. babam da çamaşırını değiştirecekmiş. e, odalar dolu. hepsinde birileri yatıyor falan. banyo da dolu. babam da hem kuzenimi hem beni uyuyor sanarak bizim odaya daldı. bir köşede donunu indiriverdi. allah'tan arkası dönüktü. hızlıca giyinip çıktı odadan. gülmemek ve kuzeni uyandırmamak için kendimi kasarken alt kattan "hhmnppff" diye sessiz olmaya çalışan bir nida işittim. o da beni uyandırmamak için kendini kasıyormuş meğer. alt kata kafamı uzatıp "gördün mü?" dedim. "evet" dedi. sonra koyverdik ikimiz de... hahahha hâlâ gülüyorum aklıma geldikçe.

aslında travma falan değil, komik bir manzaraydı sadece. belki sizi de az buçuk gülümsetir diye yazdım.
devamını gör...
179.
travmalarınızı çocuklarınıza aktarmamanız için terapiye gitmeden çocuk sahibi olmayın.
( tabi önce yine kendiniz için gidin de )
devamını gör...
180.
asıl ismi v olan, bizde ziyaretçiler ismiyle gösterildiğinden the "visitors" olarak adı yaygınca yanlış bilinen 80'ler bilim kurgu dizisinden bir sahne...

diana vardı, uzaylılardan. bu insan kılığında gezse de genelde, esasen reptilyen bir uzaylıydı.

bunun tam uzaylı halini görmek çok da korkunç gelmemişti bana, ama bir sahnesinde...

ki o zaman kendisinin "gerçek" halini de bilmiyorduk galiba henüz...

diana, odasında yalnız başınaydı ve gözlerini ovuşturuyordu. sonra kapı mı çalıyordu, açılıyor muydu neydi. bu, birdenbire parmaklarını göz kapaklarından çekiyordu ve iki tane reptilian/serpentine göz... yani insan gözü lenslerini çıkartmış ve odasında gizlice gözlerini hafif hafif ovalayarak dinlendiriyormuş diana. korkunç olansa, insan vücudunda/yüzündeyken o gözlerini görmekti. dediğim gibi, tam reptilyen formlarında o gözler tamamlayıcı bir unsurdu ama insan formundayken o yılansı gözleri aniden görmek bana ufak çaplı bir travma yaşatmıştı çocukken.

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...

bu başlığa tanım girmek için olabilirsiniz.

zaten üye iseniz giriş yapabilirsiniz.

"yazarların çocukluk travması" ile benzer başlıklar

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim