yazarların şu an düşündükleri şeyler

buzdolabımdaki malzemeler ile ne yapabilirim diye düşünüyorum. o kadar çok ki hala karar veremedim.

müthiş ve muhteşem bir hata yapasım var.

şeytan dürtüyor. hani ramazan ayında şeytanları zincire vuruyorlardı?

benimki kaçmış sanırım. ihbar ediyorum.

başlığa yazmak için geldim. öncesinde de “nereye yazsam? nerede yazacaklarım anlamını bulur, doğru yerde olur?” gibi bir sürü başlığı gezdikten sonra “burası yazacaklarının tamamını kapsar sapma yapmadan” diyerek bu başlığa karar verdim.

sonra başlığın yanlış olduğunu fark ettim. doğrusu ne/neler olabilir diye düşündüm. sonra bulduğum bu alternatiflere dair yazım kuralları ve özellikle çokluk ekinin kullanımı ile ilgili bilgilerimi hatırlamaya çalıştım.

neler düşündüğümü paylaşmak için geldiğim başlık yerini başka düşüncelere bıraktı.

yaz da bitiyor, ne kadar üzücü değil mi? neyse doğum günün kutlu olsun, seni seviyorum.

gün içinde bir sürü farklı kişiyle kısa kısa manasız diyaloglar yaşamak yerine tüm gün tek bir kişi ile verimli bir sohbeti tercih ederdim gerçekten. geçicilik ile sıkıntım var.

acaba ona nasıl ulaşabilirim düşüncesi. ve elimde ona ait hiç bir şeyin olmaması

sadece onu istiyorum.

acaba çişimi sabaha kadar tutabilir miyim? çok üşeniyorum yataktan çıkıp 10 adım ötedeki tuvalete gitmeye. gitsem iyi olur, bebekler gibi uyurum sonra. uykum da geldi zaten.

gitmezsem yatağa salmam umarım.

çok yakın dostlarımla dışarıdaydım. bir şeyler yedik içtik. sonra doksanlar çalan bir yere gittik.
ama nasıl eve dönmek istedim anlatamam. önceden söz vermesem herhalde gitmezdim bile.
yorgunluk filan değil böyle insanlar sevdicekleriyle gelmiş.

eksik hissettim.
bu geceye dair böyle herhalde. normalde keyif alırım.
he bir de ayıktım ondan sanırım. *

alarmsız istediğim saatte uyanabileceğim bir sabah olacak mı düşüncesi bütün beynimi sardı şu an

ciguli.

düzenli yazabilmek için uykumdan ödün vermeli miyim?*

stonehenge'i düşünüyorum; tuhaf ama öyle.

yanlış zaman diye bir şey yok. yanlış davranış sergilemeyi tercih eden doğru insanlar var belki. ama zaman asla yanlış değil.

yapmak istemediğim şeyleri yapmıyorum ama gerçekten artık yapmak istemediğim bir şeyi yapmaya devam ediyorum çünkü içten içe köpek gibi biliyorum ki bir parçam istiyor ama o şeyi istememek istiyorum*.

az önce yıldız tilbe kafasına eriştim sanırım.

az önce ınstagram'da gezerken tayland'da sandalla gezerek taze hindistan cevizi satan yaşlı bir teyzeye denk geldim. tahmin edersiniz ki, tanımıyorum. dünya üzerinde milyonlarca insan birbirimizden habersiz bambaşka hayatlar içinde yaşayıp gidiyoruz. ne zaman bunu fark etsem şaşırıyorum. defalarca da aynı şeyi düşündüm. yine de aynı gezegende birbirinden habersizce bambaşka hayatlar içinde varolan insanlar olduğunu bilmek ve bunu düşünmek şaşırtıcı geliyor bana. burada bir isim söylesem o isme sahip binlerce insan var. bir meslek söylesem yine öyle. ikisini birleştirsem daha az sayıda olsa da yine var öyle insanlar. çok ilginç geliyor bu. tanımadığım milyonlarca insan var. hepsinden habersizim. hepsini tanımama imkan da yok. ama dünyanın bir yerinde belki de bana aynadaki yansımam kadar benzeyen biri var. bambaşka bir hayatın içinde benimle aynı yüze sahip. bu daha da ilginç.

höf bu hava niye bu kadar soğuk. yıldım.
yaz gelsin.
tek düşündüğüm bu.

şehre çok uzak olmayan ama sakin sessiz bir kırlıkta tek katlı ama geniş bir ev düşünüyorum. tek odasını kitaplık olarak kullanıyorum. aynı odada çiftli koltuk var. yumuşacık ve beyaz. hemen yanında bir sehpa, benim odamdaki gibi ölmüş bitmiş orası burası yırtılmış değil ha, güzel bir sehpa.
üstünde kitaplar var. yine dağınığım tabi.

akşamları evin hemen önündeki verandada oturuyorum. arada, üşenmeyen arkadaşlarım geliyor. rakı akşamları yapıyoruz. müzik açıyoruz en türk sanat müziğinden, bazen hareketli açıp kendimizi müziğe bırakıyoruz.

durumum iyi ama çok da zengin değilim. işime de çok uzak değil evim.

çiçek yetiştirmekten anlamam ama ufacık bahçeme domates biber ekmişim. yazları heyecanla büyümelerini izliyorum. kışın da büyük geniş bir saksıda artık ne kadar büyürse o kadar büyümelerini bekliyorum.

komşularım da var ama çok yakın değil evleri.
biraz kırsal bir yer olduğu için genç insan yok. kendi halinde insanlar. selamlaşıyoruz bazen süt getiriyorlar bana. ben de onlara sebzelerimden vermek istiyorum. gülümsüyorlar ama alayla değil tabi. yine de kırmayıp alıyorlar. bağı bahçesi olan insanlar benim üç beş domatesimi ne yapsın

bazen eşarp alıyorum ya da güzel tespihler.
seviniyorlar. "gerek yok kızım" diyorlar. "boşa harcama paranı".

yazın bazen düğün oluyor. ben de gidiyorum. yardım ediyorum hazırlıklara. çok keyifli. biraz yorucu ama umursamıyorum.

öyle geçiyor hayatım işte. ve huzurluyum...

bahar gözlünün gözünde yaş kalmadı, bana bunları yaşatacak, iki insanı severken ayıracak ne olabilir ki şu hayatta?

akşam olduğunda tüm gemilerimi karadeniz’de batıran, yavrumu kartal’a kaptıran, tarlamı ulu orta yakan şeyin sebebi ne bilmiyorum. gerçekten içim çekiliyor.

mutsuz değilim ama mutlu da değilim. balıkesirliyim ben.

pöff.

acaba ne oynasam, zira far cry 5'ten çok sıkıldım.

i love game pass.