yazarların yalnızlık seviyesi

boş beleş kalabalığı içinde

pazar yerinde

numınelik kel aynak gibi.

yalnızlık seviyemi şöyle söyleyeyim yalnızlık seviyesi baya bi yüksek. günlük tutmaya başladım son günlerde daha ne olsun. kalabalıklar içindeki yalnızlık benimki sanırım akıl hocalığı yapacak tek bir kişiye dahi katlanamadığım için kafamdakileri çoğu zaman yazıya döküp koyuyorum bir rafa. sonra hoop 3 ay sonra pms dönemi ataklarında geliyor tekrar yazı yazma isteği ve son yazdıklarıma bakıp bakıp utanıyorum. hemen sayfayı yırtıp uçak yapıyorum, camdan fırlatıyorum.

tam şema olarak şu şekil: cipiti böyle uygun gördü.

işbu şema, fiziksel bir veri değildir.

en tercih edileni, iki kişilik ömür boyu modellerdir. (otuz yıldır kullanıyorum.) arada uğrayan oğlumuz ve yakın dostlarımızın zaman zaman katılımlarıyla da pekişen bir yalnızlık..
(mavi deniz kendini saymadığım için umarım gücenmemiştir.)

99/100

huzurevi paramı biriktirdim ve kenara koydum.

yalnız değilim, yalnız kalabildiğimde yalnız kalmayı seviyorum. o yüzden %25 diyelim. sevdiklerim kadar sevenlerim de var, sağolsunlar.

otuz birdir.

panik atak krizi geçirince kendimi sokağa atıyorum. isterse saat gece 3 olsun. o ölüm korkusu bastığında aklımda sadece şu çınlıyor ' öleceğim ve cesedimi bulmaları haftalar sürecek'. nedense cesedimin kokuşmuş bir şekilde bulunma ihtimali beni çok rahatsız ediyor. bu öyle rahatsız edici bir şey ki artık evim daha toplu ve düzenli. dağınık, kirli bir evde bulunmak ekstra rahatsız edici bir şeydi benim için çünkü. o derece yalnızım. yetmediyse bir örnek daha vereyim sayın okur.

mevcut halde ölürsem cesedimle karşılaşan sağlık ekiplerinin taziye için ulaşacağı bir annem, babam, eşim, evladım ya da kardeşim yok. yok işte. bu çok rahatsız ediyor ama elden bir şey gelmiyor. çok uzaklarda 25 yıllık bir dostum var. maksimum 3 aydan 3 aya bir 15 dk mesajlaşırız o kadar. şimdi kim bilip de ona haber verecek? belki de benim gibiler için cüzdan da vasiyet ile gezmek en iyisidir.

işte bu kadar yalnızım sözlük.

eğer burada “duygusal ilişki” bağlamında yalnızlıktan bahsediliyorsa ratinglerim hep iyidir, canım istemedikçe yalnız kalmam.

“kafa dinleme” dönemlerini saymazsak, o açıdan düşük seviyelere sahibim.

ama gerçekten kafamdaki planları anlatmak ya da “içimi açmak” diyelim.. o açıdan çöldeki bir kum tanesi gibiyim. etrafımdaki bir sürü benzerimin hiç birine bağlanmadan, oradan oraya savruluyorum.

ama bu kendini açmama konusu psikiyatrik bir sorundan falan değil. mesela annem babam genç değil, yaşadığım sorunlara çözüm bulmaları imkansız, neden canlarını sıkayım? veya iş yaşamımı anlatamam, sorarsan hikaye uydururum. gelir kaynaklarımı paylaşmam mümkün değil.. özetle, bir şey sorma bana, gül gibi geçinelim. bu kafada bir insanım.

(bkz: kalabalıkların içinde yalnız olmak)

ben yalnız değilim ya bayan detoksundayım bu aralar.

bize yetecek kadar.