zeki demirkubuz

çocuğuna filminin, filmine çocuğunun adını veren türk yönetmen.(bkz: yazgı.)

en iyi filmi masumiyet'tir. ondan sonra filmlerinden düşme görülüyor. masumiyet filminden bir ekmek daha çıkıp kader filmi çekiliyor. yazgı filmi alber camus'nun yabancısından, yeraltı ise dostoyevski'nin yeraltından notlar ilminden alıntıdır. yeraltı filmine eklemeler yapıp zenginleştirmiş, yazgı'da ise daha kötü yapmış olsa da alber camus öyle bir karakter yaratmış ki ne kadar batırırsanız batırın aşağı çekemiyorsunuz.

türk sinemasının bana göre en iyi yönetmenidir. kader filmi hayatım boyunca tüm izlediğim filmler arasında beni en çok etkisi altına alan eser oldu. yazgı, itiraf ve bulantı da epey iyidir. bekleme odası ve masumiyet'i de en kısa sürede izlemeyi düşünüyorum. (daha her filmini izlememiş, 'en iyi türk yönetmen filan diyor.' dediğinizi duyar gibiyim..)

canımdır.

nuri bilge ceylan gibi roman okurmuş hissiyatı veren filmleri olan yönetmen.

şahsen aralarındaki tek fark; birinin güney amerika, ötekinin rus ekolü tadında olmasıdır.

nuri bilge ceylan ile aralarında aşırı derecede fark vardır.

nbc sinemanın aydınlık tarafıdır. zeki demirkubuz ise karanlığı temsil eder.
nbc ağır ve yavaş bir şekilde öldürür. zeki demirkubuz ise sertçe, bir anda canını alır.
nbc fotoğraftır, zeki demirkubuz ise roman.
nbc o an'a, hayatın akışına önem verir. zeki demirkubuz ise karakterin derinliğine.
nbc susar ve senin anlamanı bekler. zeki demirkubuz ise anlatmaya çalışır.

bu versus daha çokça türetilir. amacım birine galibiyet getirmek değil, aralarındaki farkı anlatmak. ikisini de ayrı severim.

son olarak; zeki demirkubuz'u yolda görsen, abi diye koluna girsen kahveye çay içmeye götürebilirsin. ama nbc ile öncesinde randevu alman ve şarap evine gitmen gerekebilir.

çok sinirlendirmişler!



twitter.com/ZekiDemirkubuz/...

ülkede herkes fikrini beyan etmeli çünkü herkes ne yaşıyorsa ne düşünüyorsa söylemeli yoksa vicdansız, vatan haini ve daha bir çok kötü şey olur ve topluma öyle lanse edilir. tam da bu zamanlarda aklıma roland barthes ' in şu güzelim sözü geliyor "faşizm konuşma yasağı değil söyleme mecburiyetidir."

son çıkışını haklı bulmakla birlikte üslubu yanlış.

üstelik hemen hemen her çıkışında üslubu yanlış. altın portakal film festivalinde miray daner konusunda üslubu yanlış mesela, yurtdışında festivaller konusunda "anlamıyorlar abi beni" çıkışı yine yanlış, "aldatmayan kadından hikaye olmuyor" çıkışı yine yanlış.

takip ettiğim yönetmenin entelektüel birikimi şahsen benim için önemli garip konularda garip yorumları soğutuyor. hayır zaten kader, masumiyet, yeraltı dışında tatmin eden işi gelmedi bana göre bu çıkışlar tat kaçırıyor.

mesela son örnek sayılabilecek bir örnek.


ölümlü dünya 2 çıkışına trip atıyor adam resmen. ne yapsınlar senin için film çıkarmasınlar mı?

kitlesi iyice nolan tayfaya döndü. eheheh abi intihar edeceğiz. ehehe bekir abi ya. ciğerimizi söktün reyiz ya.

neyse benim için hayat filmi son şans. artık yıllar sonra iyi bir filmini izlemek istiyorum.

kader filmi dışında bir tane iyi filmi yoktur. o filmin de sadece sunumu iyidir. ortalıkta sanki duayen yönetmen gibi dolanıyor.

nuri bilge ceylan'a filminin gişesini artırmak için saldırdığını itiraf eden yönetmen. ceylan ile aynı cümlede anarak kendisine ilftifat etmiş oldum.

beşiktaş'ın türkiye kupası kutlamalarına katılmış. beşiktaşlılar da kendisine destek olmak amacıyla nbc'ye küfrediyor videoda. küfürü duyunca "olm yapmayın" diyor ama bu küfürden keyif aldığı belli.

tamam doğal adamsın falan ama buna da gülme be kardeşim. ben gülerim ama sen gülme. senin bu küfrü engellemen gerekir orada.

x.com/bosunatiklama/status/...

bir de yaşlandıkça tipi değişti sanki. gürcan yurt'un çizdiği robinson karakterine benzemiş iyice.

başıma bir iş gelmeyecekse sevmediğim ve anlamadığım yönetmen. izlediğim hiçbir filminde bir şey hissetmedim bi mana da bulamadım. kader ve masumiyet çokça konuşulur. özellikle şu sahne:

insanların aklını yitirdiği ama benim anlayamadığım ne var bu sahnede hiç bilemiyorum.
yeraltı (film) 'na zaten güç bela katlandım. kitabı da sevmiyorum zaten, yeraltından notlar'ı. yazgı'yı izledim mi emin değilim.

çok uzun bi süre şeyi düşündüm, dedim ki bu filmlerin sorunu yanlış anlaşılmasın ama böyle insanlar bunlar, it kopuk serseri, belki cahil cühela insanların çok düzgün bir diksiyonla çok düzgün bi türkçe konuşması mı diye. * öyle sanki değil mi, yanlış hatırlamıyorsam? of yoksa dünyanın en merak uyandırmayan öykülerini izliyoruz diye mi böyle oluyor? bazı yönetmenler yapıyor ama, tek bir odada kavga edip duran bi grup insandan film çıkarmayı başarıyorlar.

bilmiyorum, hiç bilemiyorum neden yıldızımız bu kadar barışmadı. bir noktadan sonra da saldım artık, bu sefer sevicem diye diye filmlerinin yarısını izlemişim, olamamış. kalan yarısına da tahammülüm,niyetim ve cesaretim yok.

son filmi hayat'a biletimi aldığım yönetmen. izledikten sonra elbette bir şeyler de karalarım.

allah dolstoyevski ve albert camus tan razı olsun

çok severim.

"yolu yok, çekeceksin!" derken hayatın içindedir. sinemaya, yaşamak olgusunu yalın ve olduğu gibi yansıtmayı başarabilen nadir yönetmenlerdendir. varoluşsal sorgulamaları, kendi özgün üslubuyla içimize işler..

tabi ki sevdigimiz bir yonetmen ama ben onu takip ettigim donemde 20li yaslardaydım, sonra takip etmedim, artık huzunlu seyler izlemiyorum.

izledigim filmleri:
-kader
-masumiyet

"o gece düşündüm... oğlum bekir dedim kendi kendime... yolu yok çekeceksin. isyan etmenin faydası yok. kaderin böyle. yol belli. ey başını usul usul yürü şimdi... o gün bu gün usul usul yürüyorum işte..."

kader filminin müziğini neden stalker filminden çaldın yazdım diye beni twitter'dan engellemiş zat. ulan lamer herif, sovyet filmlerine sarıyorum senin gerçek kesitten hallice filmin çıkıyor karşıma ne alaka?

turkiye'nin en iyi yonetmenlerindrn.