yazdıklarımı yaşadıklarım sanıyorlar.
oysa ben bazen, yaşamak istediklerimi de yazıyorum
geç kaldıklarım var,
gecikenler var,
gelemeyecekler var,
gelseler bile beni bulamayacaklar var.
öyle işte...!

bi ara verelim, şöyle bi kafamı çıkarayım bakayım. sonra tekrar sıkılırsam dönerim sana. ama ayrılmıyoruz bak ha ara veriyoruz sadece. cepte durmaya devam et.

the raven and blue irises 'ın #1511114 şu girisinde de belirtilmiş olduğu gibi, film tam bir yıldızlar geçidi. sevdiğim ilk oyuncu barış falay. ismini görür görmez tamam, izlenir dedim. sonra salih kalyon, binnur kaya, hasibe eren. yani nasıl desem bilemiyorum bu kadar güzel ve değerli sanatçıyı nasıl bulup buluşturup bu filmi çektiniz diye düşündüm. beklentim çok yüksekti aslında. ki festival filmi olduğunu film bittikten sonra öğrendim. bilerek izlemeye başlamış olsam, belki beklentiyi ona göre kurardım ama, buda benim hatam oluversin.

filme gelecek olur isek,
genel olarak tek mekan kullanılmış. bir binanın toplantı salonu, bir polis karakolunun 2 masalı odası. başka mekan yok. konusu geçip duran heykeli görmedik, büstü görmedik, tören meydanını bile görmedik. uzun bir masa, ucunda oturan tanıklar habire rüzgardan açılan bir fransız balkon kapısı ve beyaz perdeler dışında çok bir dekorda göze çarpmadı film boyunca. birtek (spoiler olabilir sizin için) hoşuma giden nokta alt metinde rüzgarla açılan o pencerenin manzarasına değişik imgeler yerleştirilmiş olmasıydı. denizde yüzen kocaman bir kağıt gemi, cenaze namazı kılan bir cemaat ve birkaç konu ile ilintili detay daha. ince bir dokunuştu açıkcası.

ana karakterlerimiz ise birer polis, küçük kasabaya ankara'dan gönderilmişler, çalıntı büstü bulmaları için. biri mutsuz, birazda aksi. diğeri ise genç ama temizliğe biraz takıntılı. ıslak mendili var her daim ellerini temizliyor.
filmde aşırı rahatsız edici bir konu da barış falay ve küfürleriydi. ben küfür etmenin bir oyuncuya bu kadar yakışmadığını da ilk defa bu filmde gördüm. hani şu serseri, küfür ağzından düşmeyen bir komser olacakmışta barış falayın canlandırdığı karakter, hanım evladına zorla küfür ettirirlermiş gibi olmuş. ondan olmamış, tam oturmadı bir türlü, çiğ durdu ve rahatsız etti.

filmin konusu ile ilgili ise, gerçekten emin olamadım hiç. konu tam olarak büst müydü, kominizm miydi, bir büst karşısında çıkar gözeten devlet erkanları mıydı yoksa bunların hepsi bu ülkede oldu hanım! çığlığı mıydı çözemedim. unutmadan yazayım, heykel mevzusu gerçek. denizden lenin çıkmış, hala belediye binası deposunda imiş. hiç heykeli dikmeyi düşünmüşler mi araştırmadım. ama yine de, film çok sade ve anlamsızlık noktasına varacak kadar karışık anlamlar barındırıyordu. salonda hepi topu zaten sekiz kişiydik, iki kişi filmin ikinci yarısının başında, iki kişi ise arada filmden çıktı. ben büst nerede diye merakımdan kaldım açıkçası, birde oyunculukları izlemek güzeldi aslında. sonu biryere bağlanmadı zaten, şey gibi bitti, 2.sezonu olan diziler gibi.

özetle başı da sonu da ortası da tam bir festival filmine yaraşır hazırlanmıştı. gişeye çok hitap etmedi o yüzden, biraz daha butik salonlarda, daha sanatla ilgilenen çevrelerce izlenir ise, değeri bilinir bir yapıt olabilir.

5 dakika sesini duymak için aradım,
5 dakika seni görmeye geldim,
bunu görünce aklıma sen geldin o yüzden bunu sana aldım....
aslında öyle pahalı aman aman hediyeler sürprizler jestler beklemiyoruz. küçücük şeylerle dünyalar bizim oluyor farkında değilsiniz.
en büyük jestler; düşünülerek yapılan ufak ama anlamlı şeyler

"algılamak ve düşünmek için karar vermeli ve istekli olmalı, çoğu insan algıladığı an duygularıyla harekete geçtiği için, düşünmeyi istemez, düşünmeyi tehlikeli, etkisiz ve çaba gerektiren birşey olarak görür, düşünmeyen insanın anlaşma yolu kaba kuvvettir"
der, sevgili ayn rand.. katıldığı bir televizyon programında

mimarlıklada ilgisi yaşamı ne kadar çok boyutlu sorguladığının kanıtıdır bana göre..

çok fazla özlü sözleri paylaşılan, bilinen bir yazar değildir, sözlükte adının geçmesi beni ayrıca mutlu etmiştir..

yeni öğrenen, merak eden, okuyan, araştıracak olan için altın madenidir, çıtayı yükseltir..

düşünmeyi istedikmi? bir düşünelim..

ahoi everyone.

dün de duyurduğum gibi, bu akşam seyahatimize kaos lordu spawn'la çıkıyoruz. yoldan sizleri de almayı planlıyoruz. konumuzdan biraz bahsettik. daha fazla spoiler yok, devamı akşama yayında.**

bir kez daha hatırlatma olarak, yayın esnasında bize canlı bağlanmak için discord.gg/T93JbmN4Sg adresine gelip "bekleme salonu" kanalına tıklamanız yeterli.

ayarladık mı saatleri? ayallayalım. bu akşam, tr saatiyle 21.00.

kahraman deniz şarkısı çalarak beni çok üzmüş kişidir. duygulandık ulan.

drama köprüsü bre hasan, dardır geçilmez.


tanım: dinlediğimiz şarkıdan bir cümle paylaştığımız başlıktır.

bir de kendileri çok iyiymiş gibi kişiyi üzmek istemediklerinden sevgili olduklarını söylerler.

2 sene önce sevgililer gününde dolmusla kadiköy'e gidiyordum.
önkoltukta oturuyorum, çalan radyoda dj söyle bi anons yapti:
"bu güzel sevgililer gününde simdi yaninizdaki o güzel insana dönüp elini tutun ve seni seviyorum deyin" arkadakilere bi göz attim, oturan çiftler birbirlerinin elini tutup "seni seviyorum" dediler. önüme dönerken soföre gözüm takildi ve soför bana aynen sunu dedi: - "sakin aklina bile getirme"

yok yok biliyorum mesajı kapattığım için...

gayet iyi olmuş. ne varsa sende var, gerisi yalan iko.

eğer bakmayı bilirseniz yaşamak size binlerce güzel seçenek sunacaktır, intihar ise sadece tek bir seçenek. ölüm.
hala nefes alıyorken kıymetini biliniz.

"bi' sigara yak geceye
çek dumanı, tut ciğerinde.." *

muhabbeti çok keyifli, aynı zamanda bilgili bir yazardır kendisi.
sarayburnu civarında yüzme keyfini sahip olmasıyla şanslı olduğunu söylemek lazım.
nice güzel tanımlara.*

"toplumdan kaçan, insanlar arasına karışmaktan çekinen (kimse)."

zamanında fazla sorumluluk yüklenmiş insanlardır. her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmek zorunda bırakılmışlardır. hatta başkaları yerine de düşünmeleri gerekmiştir. eee, sonuçta bu bir huya dönüşmüştür. başka nolcaktı ki?

sanal tanışma ile başlayan ilişkilerde sık yaşanır. okunan harika romanın, filmi çekilince beğenmemek gibi bir şey. hayallerdeki gibi olmuyor.

bir de yazımı süper insanların konuşma yetisinin o kadar iyi olmaması hadisesi var. envayi çeşit konuda döktüren sevgili, melül melül bakıyor cafede. 'şu tuzu uzatsana bi' diyor.

off. acı şeyler bunlar hep. sarhoş emekli öğretmen gibiyim düşündükçe.

yani diyor ki yazar:
"kadınlar espri yapamaz, kadınların mizah anlayışı yok."
cık cık cık çok yazık.