online derslerin başladığı gün ilk yaptığım iş.

kayseri büyükşehir belediye başkanı memduh büyükkılıç, kayseri'de artan vakalar sebebiyle vatandaşları uyarmak amacıyla mecbur olmadıkça dışarı çıkmayın, toplanmayın mealinde sms attığı dakikalarda akp kongresinden lebalep dolu bir salondan fotoğraf paylaşmıştır.
twitter'da bir kullanıcının bu konuda şöyle bir tweeti var. buradan
bu arada memduh büyükkılıç bir hekim tıpkı fahrettin koca gibi.

(bkz: olan var olmayan var)
ağlarım hatırıma geldikçe miyavlaştıklarımız...

bir nesneyi resim ile anlatmadır. sembollerle anlatılmasına ise ideogram denir.

ders arasında sınıf arkadaşımız cep telefonunu aldı, bir yerleri aradı. sınıf da o an sessiz, herkes kendi halinde hocayı bekliyor. sonunda karşı taraf telefonu açtı herhalde, arkadaşın

-"alo, ben karınızın hastasıyım" demesiyle bütün sınıfın kopması bir oldu.

arkadaşın diş doktoru, eşi ile aynı muayenehaneyi paylaşıyormuş meğerse, telefonu dişçisinin kocası olan hekim bey açmış.

bizim içimiz fesatmış.

ankara’yı bilmeyen, gerçekten tanımayan insanların hakkında yorum yapmaması gereken şehirdir.

ankara herkesin alamayacağı tarçın ve ıhlamur kokuları taşır. bunu duymak, hissetmek içinse içinizde bir ateş yanması gerekir.

ankara kendine has bir seraph’ın ateşten kanatları ile sarar gelenleri.

ve ankara’da sarılmalar uzun sürer.

sevgili robnaja ( hâlâ adını bilmiyorum:) hocama desteklerinden ötürü çok teşekkür ediyorum.


gözlerimin içi gülerdi her nefeste
artık gülmek de yoruyor.
attığım her adımda hücrelerime
değerdi rüzgar.
şimdi nefes almak da yoruyor.
burcu burcu kokardı yağmur önceleri.
şimdi neden boğar aklım almıyor.
her bakışta başkasına aşık olduğum kadınlar nereye kayboldu?
ya cadde dolusu insanlar?..
şehre pazar mı indi?
gün doğmadan gece mi oldu?
aklım almıyor.
sormak istiyorum dönen bu otobüsün şoförüne neden?
neden gençliğin şehvetli kollarıyla sevişmek varken
uykuya dalıp gitmek gün doğarken.
oturup seyredince anlıyorum;
çok yoruldum.
artık yorulmak da istemiyorum.
şimdi dinlenme saatleri...
koyup kafamı yumuşacık kara yastığa
imamın en güzel şarkılarıyla uyumak istiyorum.

kalabalık ortamda takip ettiğin kafadarı ''a-ah işte burdasın'' diye diğerlerinin arasından çuk diye seçebilmek. bir nevi köşe yazarını seçmek.

ünlü filozof değerli düşünür bir beyefendi.zannedilir ki platon'un kılık değiştirdiği ve dönüştüğü kişidir.
buradan.

etrafımdaki insanlar sürekli bir devinim halinde, kendilerini geliştirmek için ve başarılı olmak için gerçekten kayda değer şeyler yapıyorlar ama ben her gün yataktan kalkmak için bile kendimle savaş veriyorum. hiçbir şey yapmaya gücüm yok. onları gördükçe kendimi inanılmaz yetersiz ve sürekli bir şeyleri kaçırıyor gibi hissediyorum sözlük. zaman geçiyor ama ben aylar öncesinde olduğum yerde çırpınıyorum.

haaaave you met ted?

sürekli kırmızı yanaklar, ağlayınca 100 metre geriden belli olan surat, kollarda bacaklarda morluklar...

2020 senesinin başında yaptığım seyahat planını pandemi* yüzünden gerçekleştirememiş olmak içimde o kadar büyük bir yara açtı ki sözlük, konunun sene-i devriyesini sevgili dışınızdaki irlandalı ile birlikte radyoda yol hikayeleri konuşarak yaşayalım istedik!

bugün saat 21:00'de hepsi böyle hüzünlü olmamak sözüyle sizleri bizimle yol konuşmaya davet ediyoruz.
son yarım saaaaattttt..

türkiye'nin kanayan yarasıdır, güldüren insanlardır.
bunları işsizlik protestolarında görürüz, siyasilerin canlı yayınına katılıp bize çare bulun derken görürüz.
gıda mühendisliği okuyup turşu fabrikasında işçi olmayı kabul etmezler mesela. tabi canım ceo yapacağız hepsini.
yazık siyasiler de bunlara ümit satar. gençlerin dertlerine deva olacağız deyip bunları gazlarlar.
söylesenize yarım milyon öğretmenin atanmasını nasıl çözeceksiniz ?
işletme okuyan birine ne vaat edeceksiniz ?
güldürmeyin. bu siyasi tiranlara inananda 4 yılını boşu boşuna yakmamıştır gerçi.
bakarsın meslek lisesinden kaynakçılık mezunu bir genç hemen iş bulur. bakarsın iç geçirirsin ama kendine yediremezsin mesl*k lisesini değil mi ? 4 yıl okudun diye kendini elit zannedersin değil mi ?
türkiye'de ara elaman açığı var. ipini koparan üniversite okursa olacak olan buydu.
edit: imla.
edit 2: duyarcılar toplanmış yine. bölümleri açan ben değilim ama geleceği olmadığı halde ısrarla tercih eden sizsiniz arkadaşlar. gelip neye göre kime göre boş beleş demeyin şimdi. arkeoloji okuyan on binler var mesela. kaçı iş bulabilecek ? işsiz kalmayı ama avrupa'da bu bölümlere gösterilen değer şu kadar diyerek normalleştirmeyin. avrupa'da bizimki gibi her şehre üniversite kurulmuyor. ihtiyaç kadarı mezun oluyor. iyi iq'lar.
edit 3: devletin kimseye iş bulma zorunluluğu yok. oldu o zaman tüm özel kurumları kapatalım herkesi atayalım bir yerlere*. siz kendinizi geliştirip geleceğe adapte etmediğiniz müddetçe bir şey olmaz. hani bazı yerler vardır mezun olduğun gün bizimle çalışmak ister misiniz diye ararlar. buna da aranan adam denir. başıma geldi mi ? aslında evet. fakat bazı sebeplerden ötürü kabul edemedim. yıl olmuş 2021 hala devlet bize bahmiyr diye ağlamayın be. yetenekli adamı piyasa kendisi bulur. öyle tek diploma+ ingilizce olup iş bulmayı hayal etmeyin o devir doksanların sonunda kapandı.

"ikimiz de sevinebiliriz göğe bakalım." t. u.

en azından bugün anımsayalım. ölüm yıl dönümünde biz de bir dizesi ile göğe bakıp, bir el sallayıp analım.

gökkuşağındaki arada ki bir rengi gördüğünü sanmak gibi bir şey.
açık turuncu mu, koyu turuncu mu gördüm diye düşünürken, birden o rengin sarı olduğunu fark etmek, o esnada gökkuşağı da kaybolur. her şey başa sarar.
hava açmıştır en azından ordan bakmak lazım. açık hava candır, gerisi heyecandır.

ay kırk bile var. mesela ben*
azıcık ufkunuz açılır. sıkılmıyor musunuz ergen muhabbetlerinden?

islam'ın altın çağından bihaber olanların tuhaf yorumlar yazdığı başlık. avrupalılar o keşifleri, doğudan aldıkları bilgileri yerinde ve doğru kullandığı ve sürekli geliştirdiği için yapabildi ki doğu ondan çok daha önce zaten müslümandı*.

doğu cehalete sonradan yenik düştü maalesef ve hâlâ o cehaletten rahatsız olmayan, hatta ona övgüler yağdıran bir profile sahip olduğundan milim ilerlemiyor. sorunumuz din değil, okumuyor ve bununla övünüyor olmak.

2015 yapımı antonio banderas’ın başrolde olduğu, gerçek bir olaydan alınmış film.

film 2010 yılında şili’de meydana gelen maden kazasında, 33 madencinin 69 gün boyunca madende mahsur kalmasını anlatır. dile kolay efendim. az bir yiyecekle, yarı aç yarı tok halde 38 dereceyi bulan sıcaklıkta 69 gün. film ile ilgili bildiğim , tüm olaylar mümkün mertebe gerçeğe uygun yapılmış. kaza olduktan sonra, bir süre kimse sağ kurtulmamıştır diye kurtarma çalışmaları başlamıyor. madencilerin ailesinin müthiş direnişini görüyoruz.

banderas başta olmak üzere , oyuncuların performansı gerçekten harika. ama banderas kendini aşmış diyebilirim. konunun işlenişi de gerçekten başarılı buldum.