günümüz büyüklerinin günümüz çocuklarını korkutma amaçlı kullanabileceklerini düşündüğüm söz öbeğidir. bizim gibi öcüden, dungangadan, iğneden ya da çingenelere verilmekten korkamayacak kadar fazla vitaminli, zehir gibi çocukları anca elon musk paklar.

herkesin ulaşabileceği ama bir ütopya gibi bahsedip durduğu hayal.
öyle romantize edildiği kadar kolay iş değildir sobadan kül almak, sobayı sabahın ayazında kaldırıp yakmak hayvana vs bakıp tarla biçmek o yüzden hiç niyetlenmeyin yazları 10 gün gidin yeter.

benim ex manita bunun cam göbeği rengi var mı demişti. hayatımın şokunu yaşamıştım.

beyaz mermer şehri olarak da adlandırılmaktadır.

kaynak

tevfik fikret ne güzel demiş:

bütün bu nazlı beylerin ne varsa ortalıkta say
haseb, neseb, şeref, oyun, düğün, konak, saray,
bütün sizin, efendiler, konak, saray, gelin, alay;
bütün sizin, bütün sizin, hazır hazır, kolay kolay…

yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!

kim bilir gün içinde kaç insan yanımızdan geçip gidiyor kafa dengi diyebileceğimiz. günümüzde yeni insanlarla tanışmanın çoğunlukla arkadaş ortamı ve sosyal medyadan olduğunu var sayarsak bu iş biraz zor.

yeni bir şehir, yeni bir cadde, yeni bir mahalle, yeni bir adres, yeni bir muhtarlık, yeni komşular, yeni insanlar...
alışma süreci isteyen yeni ve farklı bir hayat.

biz fakiriz, biz daha fakiriz, biz en fakiriz, biz fasfakiriz...prim yapan ne varsa, trend ne ise o ara onu olmaktır. aynı sözlükte 4 ay evvel asgari ücret 2875 tl olunca "vasıfsız insanlarla aynı ücreti mi alacağız" muhabbeti varıdı...ciddi oldu biraz idare edin.

şirince'dedir.

(bkz: ali nesin)

onlar bismillah dese 5 bin kelimeden başlıyor ne yahu.*

+1 yaz beni de yaz yaz.
neden aldatıldım bilmiyorum. insan ilk anda sorunu kendinde arıyor. ben eksik olan ne vardı bende diye düşündüm. eksik kısmı tamamlamak istediği için yapıyor sanmıştım.
oysa eksik olan kendi karakteriymiş. benimle alakası yokmuş.

hayatı mahveden olay. bünyede mide ağrısı ve baş ağrısı yapar. ilgilenmek zorunda olduğundan hayatın akışı bir süreliğine durur. insanı derinden derinden mutsuz eder.

kesinlikle hak veriyorum.

ahmet vefik paşanın karşı çıkmasına rağmen padişah fermanı ile kuruldu. ah bu padişahlar yok mu?

sizi gidiler sizi...

güven.

birçok soru var böyle ama son zamanlarda, yani çalışmak durumunda kaldığım dönemin başından itibaren, çalıştığım her yeni iş yerinde ya da iş bünyesinde tanıştığım her insanla aramda geçen diyaloglar hep aynı. tahmin edileceği üzere karşı taraf bu söz konusu maruz kalınmak istenmeyen soruları soruyor:

birinci soru: "ee, madem meslek sahibisin, neden burada bu işi yapıyorsun?"

(cevap veririm)

ikinci soru: "anne baba neci, neredeler?"

(cevap veririm, detay vermesem de verdiğim genel cevaptan annemle babamın ayrı olduğu açığa çıkar)

üçüncü soru: "birbirlerine hayırları olmamış, sana da mı faydaları yok, yardım etmiyorlar da mı çalışıyorsun?"

(biraz sinirlenirim, yansıtmadan cevap veririm, diyalog soru cevap formatından çıkıp benim adıma "acıyan" ifadeler kullandıkları, benim de "yapacak bir şey yok, başımın çaresine bakıyorum" ana fikirli ifadeler kullandığım bir şekle bürünür, sonra da biter.)

yaklaşık on kez bu konuşmayı yapmışımdır, daha doğrusu kendimi bu konuşmanın içinde bulmuşumdur. bunların birçoğu meraklı ve işgüzar insanlardı, ama bir iki tanesi gerçekten beni merak ederek ve anlamaya çalışarak yaklaştı. geçenlerde müşterinin biri erken geldi, yanımdakilerle sohbet ederken dikkatini çektim, yine o klasik diyalog yaşandı. anlattım, benzer cümleler duydum ama adam halime yazıklanmak yerine benim ne kadar sorumluluk sahibi ve güçlü birisi olduğuma odaklandı. işletme sahibine beni övdü bir süre, biraz çekindim. lafını yarıda kesip bana döndü ve "sizi utandıracak bir şey söylemiyorum umarım?" dedi kibar bir şekilde. bilakis memnun olduğumu, çalışmaktan da utanmadığımı söyledim. hala her geldiğinde selam verip hal hatır sorar misal. ama herkes böyle değil işte. çoğunlukla sizin hikayenizdeki zayıflığınızı görüp, yarın öbür gün bunu size karşı kullanabilmek için bilmek isterler. böyle insanların sorduğu düz bir "nasılsın?" a bile maruz kalmak istemiyorum artık.

modern family.

the queen's gambit. izledikten sonra satranca tekrar başladım neredeyse her gün oynuyorum. hem eğlenceli hem de geliştirici bir oyunu böyle mükemmel bir diziyle insanlara sevdirmek mükemmel bir iş olmuş.

televizyonda yayınlandığında türkiye'de hayatın felç olduğu dallas dizisinin kötü adamı. türk televizyon tarihinde zengin ve yoksul (rich man, poor man) dizisinin kötü adamı olan anthony falconetti ile birlikte belkide en fazla nefret edilen iki dizi karakterinden biridir, birbirleriyle yarışır bu itler. kötü adamlar için genelde ceyar denir ama o tek gözü bantlı falconetti de az pislik değildir.

larry hagman tarafından canlandırılan ceyar yada orjinal adıyla john ross "j.r." ewing jr. ; babası john ross ewing sr. a karakter olarak benzeyen, istediğini elde etmek için rüşvet ve şantaja başvurmaktan çekinmeyen, karısını (sadece baldızı olsa iyi) herkesle aldatan pislik adamın tekidir. kardeşi bobby'nin (ki o da annesi bayan ellie'nin tıpatıp ruh ikizidir) antitezidir adeta.

dizide vurulduğu aşağıdaki sahne, o zaman tv tarihinde en fazla izlenen sahne olmuştur. abd'de 21.03.1980 de yayınlanmış olan bu bölüm, türkiye'de hangi tarihte yayınlandı hatırlamıyorum ama o zaman çocuk olmama rağmen bu sahneyi dün gibi hatırlıyorum. ayrıca çiçek abbas filminde de kendisi hakkında bir sahne vardır, onu da aşağıya ikinci video olarak ekledim:

bugün başlayan ve kısa sürede 100 bin'den fazla kişiye yapılan sinovac aşısını olmuş yazarlar veritabanı.

aşı olan suserlerı bu başlık altına bekliyoruz. aşıyı nerede ve nasıl oldunuz, neler hissettiniz, yan etki görüldü mü bizlerle paylaşırlarsa memnun oluruz. en azından aşı olmaktan korkan arkadaşlara bir nebze olsun fikir verecektir.