önce yeni biri gibi geliyor. sonra unutamayacağın birine dönüşüyor. sevinmeli mi üzülmeli mi belli değil..

aynı zamanda çeşitli formatlarda alıntılama hizmeti sağlamaktadır. bunu da makalenin altında yer alan tırnak simgesi ile yapabilirsiniz.

(bkz: beyaz zambaklar ülkesinde)
(bkz: toplum sözleşmesi)

cehennemin sadece “öbür dünyada” olduğuna inanırdım.

akıllı erkekse benim tek taşım sensin der ama sanmam kızların bunu yiyeceğini neyse nolcak bir miktar parayı gözden çıkarıp alsan? o karbon değeri ile kız kişisi arkadaşlarına hava atacak sonuçta.

mermileri alalım..

memleketim..

necati cumalı yazmış ;

urla

diyelim bir masa var önümde
elimde bardak
oturmuş içiyorum
bardak mı urla mı tuttuğum?

bardağı masaya
tak!
vurdum mu vurdum
masaya dönüyorum
urla, uzak, uzak, uzak

diyelim oturmuş yazıyorum
birden duruyor kalem
bir görüntü ak kâğıtlarda
ev ev sokak sokak
yine urla oluyor konum

bir ağız mızıkam var
üflüyorum
re mi fa sol la
bir es mi giriyor araya
-ya urla?

bardak değil o baylar
tak!
masaya vurduğum
hak arıyorum
düpedüz hak!
bütün mahpus kasabalar
küçük ölü kentler
soyulan tarla tarla
onlardan biridir urla!

yavaş yavaş sarhoş oluyorum..."


ben ona yollamışım;

o cevap vermiş;

/ şiir de şiirmiş,
urla da urla,
urla şiirmiş üzerine ne söylesen mavra.
vay canına. /

üçgenin iç açılarının toplamı bize denkmiş, masal bu ya, ya yeni başlıyormuş ya da çoktan bitmiş?

saçmalık.
14 yaşında ne yapıyordum diye düşündüm de, kocaman bir boşluk.
o yaşta ne ilişkisi?

1984, konusuyla atmosferiyle ününün hakkını veren başarılı bir distopya. gerçekten çok iyi sistem eleştirileri yapılmış ve iyi noktalara değinilmiş. fakat bazı yerlerinin gereksiz uzatılması ve bazı olayların da çok “birden” ortaya çıkması beni biraz koparmıştı. akıcılığı kimi bölümlerde çok iyiyken kimi bölümlerde durağanlaştığını hissettim. (spoiler olmaması için detaylara girmiyorum.) kitabı beğensem de (bkz: hayvan çiftliği) gibi biraz daha kısa olabilirmiş diye düşünüyorum. çeviriye gelirsek; (bkz: celal üster) orta-üst bir çeviri yapmış fakat bazı kelime tekrarları beni yormuştu okurken. bir de sonsöz gibi önsöz yazmasına burdan sitemlerimi iletiyorum. kısacası konusu ve atmosferi itibariyle ve yazıldığı dönemi de gözönüne alırsam zamansız ve başarılı bir eser. orwell kıyası yaparsam da hayvan çiftliği > 1984 diyeceğim o daha ağır basıyor bende. ikisini de okumayanlara ilk önce hayvan çiftliğini öneririm akıcılığı ve kitabın içine girebilme açısından daha naif kalıyor.
iyi okumalar.

müzikleri insanı ürkütüp çok fazla etkisi altına alan gruptur. her dinlediğimde bana başka bir boyuta geçtiğimi hissettirir.

burhan altıntop, selin yerebakan, monşerami, cem devesi, sacit kıral, makbule kıral, gaffur aksoy gibi kaliteli insanlara ev sahipliği yapmış güzide apartmandır.
önemli günlerde apartmandaki herkes sütçüoğlu rezidansında toplanır ve tahsin sütçüoğlu önderliğinde kadehler kaldırılıp kutlamalar yapılır.

çalıştığı maddelerden yayılan yayılan radyasyon'un etkisiyle ölmüştür.

insanın istemeden okuduğu tüm bölümler.

aile baskısıyla ev idaresi bile okusanız, bunalımdan saçınız dökülür. meslek seçimi önemlidir.

ben turizm okurken bunaldığım kadar uzay bilimlerinde bunalmadım çünkü ilki biraz zorunluluktan ve şartlar gereği olmuşken ikincisi kendi isteğimle olmuştu.

sevmek diye bir şey varmış.
......
sevmek diye bir şey yokmuş...

almond blossom – çiçek açan badem ağacı (1890)

bu eseri van gogh yeğeni vincent’in doğumu nedeniyle yapmıştır. eserdeki tomurcuklar yeni bir başlanıgıcı, doğumu ve mutluluğu temsil etmektedir. van gogh kardeşi theo’dan bu eseri yeğenin başucuna asmasını istemiş, theo’da resmi küçük vincent’in başucuna asmıştır. van gogh’un resimlerinin birçoğu gibi, çiçek açan badem ağacı da japon baskılarından etkilendi.

dismorfofobi veyahut dismorfik bozukluk kişinin bedeninde bulunan ya da hayali kusurları saplantı haline getirmesi sonucu sosyal yaşamda adaptasyon sorunları yaratan hatta bazı ağır vakalarda eve kapanma gibi ağır sonuçlara yol açabilen bir psikolojik bozukluktur.

yumiyum, cino, piknik bisküvi, leblebi tozu.

-kendi sacma usengecliginden dolayi nasil olsa yetisirim diye gittigin yerde yollarin kapanmasi veya trafik olması gibi sebeplerle gec kalacagini hissetmek.

-firinda birseyleri pisirdiginde kokusunun gelmesiyle unuttugunu hatirlamak.

-her hangi bir yerden ayrildiktan sonra telefonunu bulamamak.

-ve yine telefonun elinden dusunce anlik sokla yakalamak yerine slow motionda onun yere cakildigini izlemek.

-doktor randevuna gidecekken randevunun baska gecmis bir tarihte oldugunu farketmek.

sevmediğin biriyle onu kırmamak için konuşmak zorunda kalmak.