aytaç ağırlar'ın yönetmenliğini ve senaristliğini yaptığı, baş rollerde halil sezai ve şafak pekdemir'in rol aldığı, 2010 yapımı türk sinema filmi. filmin 2. serisinde önceki filmde sevdiği kadını kaybeden metin karakterinin sonraki yaşamını konu eder.

30'lu yaşlardaki metin, televizyon showları için skeç yazarak hayatını sürdürmektedir. en büyük hayali senaryosunu yazdığı bir filmin çekilmesiyken yazdığı senaryolar hep reddedilmektedir. her gün gittiği barda bir gün duygu isimli bir kızla tanışır ve bu hayatında bir dönüm noktasıdır.
metin, sevdiği kadını, duygu'yu kaybettikten sonra uzun süreli bir yas dönemine girer. incir reçeli filmini çekmiştir ama hayata karşı hiçbir
arzusu kalmamıştır.

aytaç ağırlar'ın yazıp yönettiği ilk uzun metraj sinema filmi olan incir reçeli, 11 şubat'ta vizyona girdiğinde aradığı ilgiyi pek de bulamamıştı. ilk hafta sonunda 12.082 kişi tarafından izlenen film, dvd'sinin de çıkmasıyla beklenmedik bir ilgiyle karşılaştı.
üç günde 288 bin kişi tarafından izlendi. ilk filmi, 40 haftada 251 bin seyirciyle buluştu.

genç yaştaki izleyicilerin aşırı sahiplenmesinden dolayı zaman zaman alay konusu olsa da güzel filmdi.

saçmalama hakkınızı rezil olmadan kullanmanıza yarar.

masum zihinler olarak gördükleri için harcaması kolay geldiği için gerçekleştirilen boktan eylemdir. sadece türkiyede değil dünyanın hemen hemen her yerinde gençleri harcamak üzerine kurulu bir düzen vardır.

gerektiğinde çaldırandır.

ünlü hacker grubu anonymous’un: “türkiye'de banka soygunlarının sadece kamu bankalarını kapsamadığını gösteren belge ve ses kayıtlarını -eğer teknik sorunlar yaşamazsak- yakın zamanda paylaşacağız.
takipte kalın” şeklinde yaptığı duyuru.
söz konusu paylaşımın altına yapılan ve yürekten katıldığım iki yorum halimizi çok güzel özetliyor:



buradan

exomania ukdesi.

yazar olmayı seviyorum. yazdıklarımın karşılığını almayı da seviyorum. somut veya soyut. fark etmez.
yer yer sözlükte bir hiçsin, bir b.ksun nidalarını işitsem de, yazar olmayı seviyorum, kırılsam da yazmaya devam ediyorum, bazen geyiğini yapsam da 10000 tanım gireceğim diye, o umrumda değil aslında, yazmaktan başka bir şeye önem vermiyorum burada. bir hakarette kırıldığım doğru, yalnızca azalsın diye ukde doldurmayı bir borç bildiğim halde, sen sözlüğü sahiplenmişsin, ayağını denk al ergen, laflarına boynumu öne büküp acaba artık yazmasam mı? desem de, radikal bir kararla yazmayı, sözlüğü, buradaki her şeyi bırakadabilirim. bünyem hakarete, küfüre, alışık değil ki....
sözlük bana o kadar çok his kattı ki, kelime yetmez.
veda etmiyorum, sadece hissettiklerimi yazmak istedim...

büyüdük diye bayram harçlığı da vermiyorlar zaten bir de ellerini mi öpeceğim? diyeceğim başlıktır.
harçlık verirlerse duruma göre dudagimiza kolonya sürer ellerini öperiz artık. (bkz: bilemiyorum altan bilemiyorum)

bir hastanın ne çektiğini, hekim değil hasta bilir anlamındaki atasözü.
sebep olarak ateş düştüğü yeri yakar sözünden bir nebze esinlenilmiş olduğunu düşünüyorum
bunun gibi bir derde düşenin,sıkıntılar içinde kıvrananın çektiği çileyi, ancak kendisi bilir denmektedir. ancak;
arkadaşlar tabiki böyle yapmıyoruz doktora danışıyoruz.
çünkü hastalık yoktur, hasta vardır. herkes de her durum aynı olacak diye bir şey söylenemez,bu yüzden hasta odaklı tedavi esastır.

13-14 yaşlarında ortaokulu dahi bitirmemişken liseli bir çocuk bana kafayı takmıştı sürekli mesajlar atıyor, evimin önüne gelip beni aileme rezil etmekle tehdit ediyordu. arada sırada sapıkça mesajlar atıyor, baya baya beni taciz ediyordu. korkudan uykularım kaçıyordu ve yaşanan şeyden yine ben suçluluk duyuyor utanıyordum. evimin önüne gelirse ailem, komşularım, arkadaşlarım beni ayıplar sanıyordum. üstüne bir de ben sustukça tacizin ve tehditleri dozu da artıyordu. ben sustukça üstüme geliyordu yani.

işte tam da o an bir aydınlanma yaşadım. eğer benim utanmam gereken bir durum varsa onun da utanması gerekiyordu. sırf erkek olduğu için onun dokunulmazlığı mı vardı?

ortak bir arkadaşımızdan evini öğrendim. kapıyı annesi açtı. o hayvan kapıya geldiğinde yüzünün aldığı şekli hala unutmam. yazdığı mesajları babasına gösterdim. babası iyi bir insandı "teşekkürler kızım önce bana söylediğin için" demişti. o çocuk beni bir daha taciz edemedi. susmaktan, olanların altında ezilmekten vaz geçtiğim anda kendini geri çekti. umuyorum bu olaylar ona ders olmuş ve başka hiç kimseyi taciz etmemiştir.

hiç üstüme alınmadığım başlık.
şiddet sevmem, koca dövmem.

bir köpeğe iftira atmamışlardı onu da yaptılar helal olsun ne diyebilirim bilmiyorum.

eski topluluklar kandaş topluluklardı. aynı kökten gelen aile, akraba, akraba-ı talukat ve sonunda oba şeklinde genişleyen bir topluluk halinde yaşıyorlardı. bunlar kandaştılar. başka insanları görmediklerinden, insan olarak kendilerini kabul ediyorlardı. birçok kavmin adı bu sebeple insandır.
örnek: afrika'da çok geniş bir sahaya yayılmış olan bantular'da bantu insan demektir. almanlar kendilerine deutsche derler o da halk, insan anlamına geliyor. çingeneler kendilerine roma diyorlar. roma da çingene dilinde insan demektir. kuzey kutup dairesinde yaşayan eskimoların asıl adı kendilerine verdikleri asıl ad inuit. o da insan demek. atalarımız kendilerine hun diyorlardı o da insan anlamına geliyor.*

her zaman olmasa da zaman zaman yaşanabilen bir durum. fazla garipsenmemesi lazım aslında gayet normal, bir kadın da gidip sevdiğini söyleyebilir neticede.

https://youtu.be/auJbbw2O-I0

ilk cümlesi

normalde latin harfleriyle yazılmayan bir dilin* öğrenimi ve okunması kolaylaşsın diye latin harfleriyle yazılması işi ve bunun için getirilen kurallar bütünü.

---

bir de ek bilgi: bizim kültürümüz için tek bir istisnası vardır, osmanlıca.

mesela:

عشق اميش هر نه وار عالمده
علم بر قيل و قال اميش انجق

yukarıda okuduğunuz fuzûlî alıntısının çevirisi şu şekildedir:

aşk imiş her ne var âlemde
ilm bir kîyl-ü kâl imiş ancak

görüldüğü üzere, yaptığımız işe her ne kadar "osmanlıcadan çeviri" desek de*, aslında çevirmeyiz; transkripte ederiz, romanize etmiş oluruz. normalde çeviri tabirinden anlamamız gereken olsa olsa günümüz türkçesiyle anlaşılabilir hâle getirmek olmalıydı. o da şöyle bir şey olurdu:

evrende her ne varsa aşkmış
ilim yalnızca bir dedikodudan ibaretmiş

osmanlıca hakkındaki kötü düşüncelerimi [#237019] hâlâ bütün benliğimle korumakla birlikte, buradan tarihçi meslektaşlarıma sesleniyorum: "ey tarihçiler, kendinize gelin."

ön edit: (bkz: larktwain_123_) nasıl da unutmuşum.
işte güzel yazarların çoğunun olduğu liste. (bkz: ölmedim hafif sürünüyorum), (bkz: hi i my run), (bkz: bir bilen) gibi modları zaten eklemedim.
(bkz: lucifer)
(bkz: uranüs)
(bkz: summer queen)
(bkz: armullah)
(bkz: bal yerine reçel yapan arı)
(bkz: rimbaud)
(bkz: beyzuq)
(bkz: duvarlar kadar)
(bkz: elbarto)
(bkz: köylü yazardan ironiler)
(bkz: illetileziyet)
(bkz: kalender)
(bkz: ermolettin)
(bkz: ice)
(bkz: wylde)
(bkz: _mor)
(bkz: pegasus_1996)
(bkz: baklavalinico35)
(bkz: son samuray)
(bkz: son feci mars)
(bkz: maçın zor geçeceğini bilmiyordum özür dilerim)
(bkz: ağzındakikanısilipişteşimdibaşlayandövüşçü)
(bkz: kaynamış sütün üzerindeki ince kaymak tabakası)

(bkz: marsta kavga çıkması)

kimse kendinde olduğuna inanmaz bi sekilde kapattıklarını düşünürler.
babasız veya annesiz ki iyi ihtimalle boşanmış dahi olsalar yaşadıklarıi bu eksikliği azıcık gözlemle fark edebilirsiniz.
her turlu aile sevgisi alan insanlar icinse genelde sevgililik vs gibi olaylardan eksiklik hissedebilir bu eksiklik karşi tarafta asabiyet, kendini değersiz görme, fiziksel eksiklik gibi ortaya çıkar.
bunların yanında sevip söyleyemeyen, tripler atarak hayati zehredenler var ama onlar başka inceleme konusu ki umarım onları uzaylılar kaçırıp inceler.