merhaba'na merhaba kardeş.

güney afrikadaki beyazlar, bu grubun "bad moon rising" şarkısı çalarken, filmlerde gördüğümüz kovboyların dansını yapıyordu.

ha ben ettirmiyorum yani. ok aldım ben mesajı.

küçük bir kızken lafarasında okunacak listemde olduğunu söylediğim, haftasında dünyanın en güzel notu ile hediye edilen, o zamandan beri de başucu kitabım olan eser. bu kadar güzel bir şeyi nasıl tanımlarım bilmiyorum, tek söyleyebileceğim; bu, o kızın öyküsü değil.

dünya üzerinde yazılmış en güzel notu da buraya bırakıyorum. belki birileri başka birilerini kitaptan çok sevindirmek ister.

"hayat, evren ve her şey" hakkında tüm bilip bilmediklerimizi "çoğunlukla zararsız" bir şekilde konuşup "kuşkucu somon"a danışacağımız bir "evrenin sonundaki restoran" akşam yemeğinden, garsona "elveda ve bütün o balıklar için teşekkürler" diyerek ayrılıp otostopa devam etmek dileğiyle.

selde zarar gören karadeniz'den tercihen toprağım kastamonu'da bir okul seçip kampanyayı tekrarlayalım.
çünkü yardım ettikçe çoğalıyoruz, yardımlar sayesinde içimizde kuşlar cıvıldıyor.
emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler. ekran neden buğulandı anlayamadım, yoksa?

bugün dergimizi teşriflendiren yazarlarımız:
hatay president ve eva_luna. bir solukta okunacak güzel yazılarına buradaki öne çıkan yazılardan ulaşabilirsiniz. iyi okumalar diliyoruz.

yazdığım ve paylaştığım tanım sonrası birden utanma duygusu geliyor ve anında tanımı siliyorum. sanırım sözlük yazarlarına karşı saygısızlık vs. yapmamak ve forumsal tanım girmemek için bir nevi çaba harcama veya panik olma durumu da denilebilir.
bazen de yazdıklarınız herkes tarafından begeniliyorsa ve takdir ediliyorsa yazar kendini baskıda hissediyor ve en mükemmelliyetci tanımı girene kadar yazıp yazıp siliyor, mükemmel anlayışına da uymuyorsa tanımı kaldırıyor.
zor efendim zor bu devirde yazar olmak da zor

umursamazlık.

çocukken babam beni sabah ekmek almaya gönderirdi.
fırına giderken,evlerden gelen çay karıştırma sesleri çok hoşuma gidiyordu.
norveçli ressam gustav wentzel'in 1885 yılında çizdiği "kahvaltı" adlı çalışmasını sizler ile paylaşmak istedim.

rakı.

tanım: kendini dünyanın en güzeli/yakışıklısı/zekisi sanan kibirlilere verilen tavsiyeler.
(bkz: çirkin kadınlara tavsiyeler)
çirkin buluyorsan konuşma evladım...
başkasına göre belki dünyanın en çekici kadını.

insanlardan uzak durup, az konuşmak.
bilinçaltınızı temizlemek

içerisinde



şeklinde de bir paragraf bulunan haber.

gerçekten bazı eylemlerin sonunun nereye gittiğini görmüyor bazı arkadaşlar. kaynayan suda oturup bekleyen kurbağa misali... böyle ufak ufak, tek tek, yavaş yavaş yapılan değişikliklerin hepsi tamamlandığında ses çıkartacak hiçbir alan kalmamış olacak hiçbirimize.

bir kullanıcı hesabı olanın tanım girebildiği, çok güvenilir olmayan site.

türkçe kaynak olarak son derece yetersiz olduğunu da söylemeden geçmeyeyim.

edit: türkçe kaynak derken vikipedi versiyonunu kastediyorum elbette.

hande yener-acele etme.

okurken kalbimi bıraktığım nazım hikmet şiirlerinden biridir.
zevcem,
ruhu revanım
hatice pîrâyende,
ölümü düşünüyorum,
demek ki arteryo skleroz
başlıyor bende...
bir gün
kar yağarken,
yahut
bir gece,
yahut
bir öğle sıcağında,
hangimiz ilk önce,
nasıl
ve nerde öleceğiz?
nasıl
ve ne olacak
ölenin son duyduğu ses,
son gördüğü renk,
kalanın ilk hareketi
ilk sözü
ilk yediği yemek?
belki de birbirimizden uzakta öleceğiz.
haber
çığlıklarla gelecek,
yahut da ima edecekler,
ve kalanı yalnız bırakıp
gidecekler...
ve kalan
karışacak kalabalığa.

yani efendim, hayat...
ve bütün bu ihtimâlât
1900 kaç senesinin
kaçıncı ayı
kaçıncı günü
kaçıncı saatinde?

zevcem,
ruhu revanım
hatice pîrâyende,
ölümü düşünüyorum,
geçen ömrümüzü düşünüyorum.
kederli
rahat
ve hodbinim.
hangimiz ilk önce
nasıl
ve nerde ölürsek ölelim,
seninle biz
birbirimizi
ve insanların en büyük dâvasını sevebildik
— dövüştük onun uğruna —,
«yaşadık»
diyebiliriz.

tam bir road trip anısı olmasa da, bu da bi yolculuk anısı en nihayetinde deyip ufak bişi anlatam ve de kaçam.

bikaç ay önce, şehirdışından istanbul'a dönüyorum. uçağa bindim, yanımda bir çift oturuyor, erkek olanı tam bir yurdum yağız delikanlısı. taktım kulaklığımı, dürttü beni. kişisel alan hassasiyeti yüksek insan olan ben, pandemiyle de birleşince bi noooluyoz oldum. çıkardım kulaklığı.

- yolculuk nereye?
+ e-e-efendim?
- yolculuk diyorum, nereye gidiyosun?
+ istanbul?
- hmm.

kafamdan binbir türlü soru geçiyor. yanlış uçağa mı bindim? binsem bile, uçak dediğimiz şey duraksız bişi değil mi? onlar mı yanlış uçağa bindi acaba. tam boşverip kulaklığı takarken...

- bis almanya'ya gidiyos.
+ hmm. iyi yolculuklar.

meğer yanımdaki yağız anadolu delikanlısı, turkish hospitality and the sıcakkanlılık şov yapmak için yanındaki alaman ablaya, beni kullanmaya karar vermiş. bilmediği bir şey vardı ki, çok yanlış adama çatmıştı. kulaklığımı takıp yola devam ettim.

yolculuk nereye? herkes aynı yere?? uçakta muhtemelen sen ve maks. bikaç insan aktarma yapacak. ismail yk seni.

filmde, büyükbaba paradoksu ile ilgili soru şu şekilde cevaplandırılıyor : " sonuçta bu bir paradoks. yani ortada kesin bir şey yok. bunun için de gelecekteki torunlarımız bu paradoksu önemsemiyor ve geçmişe gelip bizi öldürünce hala yaşayacaklarına inanıyorlar."

din ve devlet işlerinin birbirine karışması gibi özel ve iş hayatının da birbirine karışması olayı. muz cumhuriyetlerinde sık rastlanır. neyse hanım kızımıza sağlam pr yaptırmıştır, artık youtube clubhouse falan bağımsız olarak yardırır gider. üzüleceğine sevinsindir.

varsa kesin tanımıştır çünkü berserk_gloria nickini senelerdir her yerde kullandığım için artık bir anonim değildir..