hayatta en değer verdiğim ama bi o kadar da korktuğum düşünce tarzlarından birisi diyebilirim.herkes ne kadar kötü şeyler yaşarsa yaşasın hayata umutla bakmalıdır evet ama her şeye çok fazla umutlandığımızda bazı gerçekleri göremiyoruz ve bu aslında o an olandan daha fazla üzülmemize sebep oluyo ilerde anlamasak da.

ekmek şarap sen ve ben
bir de sabahın dördü
dışarda kar
odamız ılık
gözlerin ılık ılık damlarken boş kadehe
anlattın bana ağzı sarımsak kokan bir oğlanla yattığını
aşkı tattığını, karım dediğini ve aldattığını
kıskandım gogen’i tahitilim
terlemiş vücudunu silerken
cüzzam mikrobunu ve yaktığı kulübesini
saçların bağlamıştı ellerimi muz kokulum
güneşi doğurmuştu ölü cisim
martı çığlıklarıyla bir sahil kayalığında
nefesin vücudumu yakıyordu yer yer
sam yelim sahra-i kebirim
kahrettim her şeye o gün
babanın şarap çanağına,
gogen’e,
kadere,
sana,
bana,
bir de gittiğin arabanın tekerine
ne diyordum arkadaş….
diyordum ki ben bu zıkkımı içmek için içerim
ama içerken düşünmem neden içiyorum diye
daha sonra yaparım hayatın felsefesini
sırayla olurum fatih, selim, kanuni
bazen kadın hamamında tellak….
bazen christoph colomb
napolyon’ken düşünürüm elbe’de geçen günleri
timur’ken beyazıt’ı yenişimi….
bir kere aristo’nun hocası olmuştum
ona verdiğim dersle gurur duymuştum
bazen jan dark’ı kurtarmak için çalışan bir kahraman
bazen odunun ateşleyen bir cellat olurum
eğer daha da içersem
shakespare halt etmiş derim karşımda
salyalı dudaklarımdan yayık sesimi dinlerim de
işte mozart’ın aradığı melodi bu diye gülerim
enayiymiş be platon…
bir içsin de görsün….ne felsefesi varmış bu hayatın
anlasın geçmişi kınalı dünyanın kaç bucak olduğunu
ıslak kaldırımlarda yürürken acırım
önde yalpa vuran sarhoşun zavallı haline
ukalalık işte derim neme lazım senin
kendine bak; sende bir serserin bir sarhoş….
ve yavaş yavaş kaybolur acı kahkalarım
şehrin izbe sokaklarında
yavaş yavaş kaybolur benliğim…

önceden çektiğim sitedeki erguvan ağacımız.
her yere dikseler imiş keşke. her yer pembeli morlu olurdu tabi baharda.

erkek kelimesinin kökeni ve türk bir kadın şarkıcımızın avrupa birliği kriterleri çerçevesinde çıkardığı bu muazzam şarkıyla akşamımızı neşelendirdiniz.*

hiç tasvip etmediğim, kesinlikle yakıştıramadığım durum.

ben nasıl onlara ve eğitimlerine saygı duyup hocam diye hitap ediyorsam ya da x bey/hanım diyorsam saygıda kusur etmiyorsam onlardan da aynı karşılığı beklerim.

bir doktor 70 yaşındaki adama da siz demeli 15 yaşındaki gence de. bunun yaşla, eğitimle, giyimle kuşamla alakası yok. hastalara saygı duymaları gerekiyor.

birkaç sene önce yine kan vermek için hastaneye gitmiştim. dedem yaşında bir adam vardı odada, doktorla konuşuyorlardı, beni levent gönderdi dedi. muhabbette ismi geçen levent o hastanede doktormuş. içerideki doktor sinirinden neredeyse sandalyesinden zıplayacaktı. vay efendim sen nasıl levent dersin levent bey diyeceksin.
ohaa dedim tepkiye bak seeen.
e madem öyle sen de baban hatta deden yaşındaki adama nasıl öyle hitap edip azarlıyorsun demezler mi adama? kendimi tutamayıp dedim tabi. sonra ortalık iyice karıştı.

bana kızsa öyle zoruma gitmezdi, hatta umursamazdım bile ama yaşlı başlı adama öyle çocuk azarlar gibi bağıramaz kimse. herkes sınırını bilecek. evet.

hayat kısa kuşlar uçuyor.. ne güzel, ne doğru, ne acı söylemiş cemal süreya.

satranç

garibanın yüzü gülür mü?

uzun saçlı kız vs kısa saçlı kız bilmem de saçı bir kere kısa kullanmaya başladı mı bir daha uzatmak istemeyen, o rahatlığı bırakamayan kızı çok iyi bilirim.

lale, soğan, pırasa gibi bitkileri içine alan familya.

kafamı karıştıran bir şey olursa, ne yapmak nereye varmak istemektedir diye soruyorum.

bir insanı suçlamak istedikten sonra çok suç bulursunuz arkadaşlar, biraz da niyete bakıyor o iş. ben de zannettim ki birine bi küfretmişim, taciz etmişim filan. insan buna 1 hafta çaylaklık verir. neymiş başlığı hortlatıyormuşum. aman tanrım, tam bir skandal.

aile faciası demeyelim de ekseriyetle çiftlerden birinin beceriksizliğinin sebep olduğu, asıl duraktan önce otobüsten inip yaya kalmak diyelim.
biri yüzünden ikisi de yaya kalıyor bir süre. sonra herkesin kendine yeni bir varış belirlemesi gerekiyor. ortada kalmamak için. varıştan kastım yeni bir insandan çok yeni bir düzen.
her iki tarafın sorumluluğunu bilmesi sayesinde, varsa çocuk da bu durumdan olumsuz etkilenmiyor.
sorumluluk almak, anne olduğunu baba olduğunu unutmamak gerekiyor.
eşten boşanılıyor çocuktan değil.
yetişkin olanın, kendininde dahil sorumluluğunu alabilenin, pekala üstesinden gelebileceği, hatta oradan daha da dolu çıkabileceği, her evlinin başına gelebilecek, dünyalık bir durum.
olduğu kadar olmadığı kader bir hal.

burada @insanolunbiraz'a katılamayacağım. * (bkz: risk/@ateist kaplumbağa) başlığında riski anlattık. gizli hedef onun en yumuşak ifade ile çakmasıdır. harita, oyun mantığı ve bölgeler riskten alınmadır. risk yeşil saha ise gizli hedef toprak sahadır. oynamak keyifli midir? elbette keyiflidir. bazı oyunları anılar değerli kılar. bu noktada insanolunbiraz'ı anlıyorum. misal bana turbo sakız çıkartmalarındaki arabalar mı? yoksa hot weels arabaları mı? diye sorsanız. tereddütsüz, turbo sakız çıkartmaları derim zira ben de anısı çok daha fazla ve derindir. bazı şeylere yüklediğimiz anlamlar tamamen yaşanmışlıklarla ilgili. kamçatka bizim de kırmızı çizgimizdir. yakutsk'da az direniş sergilemedik. iskandinavya'da milletin ümüğünü az sıkmadık. lakin, her iki oyunu da yoğun şekilde oynamış birisi olarak, objektif değerlendirme yapmam gerekirse; risk'i her zaman daha üst noktada görürüm. gizli hedef sevimlidir. haritası ve bölge isimleri insana daha sıcak gelir lakin diğer tüm kıstaslarda risk tabiri caizse gizli hedefi döver.

asıl mevzu şu ki; şimdilerde böyle kıymetli masa oyunları oynayan kitle çok azaldı. battlestar galactica'nın kutu oyununu bile oynayacak adamı zor bulduk. hatta bir ara kendi kendime oynamışlığım bile var. * insanların bir masa başında toplanıp hünerlerini sergilediği, strateji geliştirdiği ve muazzam diyaloglara sahne olan o dönemler yok oldu gitti. şimdilerde herkes bilgisayar başında birbirine küfür kıyamet giydirmek suretiyle farklı bir oyun algısının esiri olmuş durumda. işte bu noktada; gizli hedef genel anlamda risk'in gerisinde dahi olsa diğerlerinin fersah fersah önündedir. çünkü aynı masadaki samimiyeti yansıtır. bilgisayar başında düşmana küfretmekle olmuyor bu işler. düşmanın gözünün içine bakacaksın. * gerçek zamanlı ve samimi şekilde tüm hünerlerini ortaya koyacaksın. ben bunu bilir bunu söylerim. *

umudunu kesmiş, ona iyi gelen bir insanın denk gelme ihtimalinin çok düşük olduğunu anlamış, diğer zorlayıcı çatışmalı ilişkilerden kaçmak suretiyle de ilişki kavramına son vermiştir.

pandemiden dolayı işsiz kalıp banka soyabilirlerdi.

gün geçmiyor ki kendi yayınımda bir sürpriz ile karşılaşmayayım...
ben de yanlış anons koydum diye korkup panik yaptım, göz yaşım pıt.*
çok ama çok teşekkür ediyorum hepinize canım dünyadan uzak insanları iyi ki varsınız, hep olun lütfen. *
çok seviyorum...*

bin bir şiirde, hikayede, şarkıda bülbülü üzmüş çiçektir.
çiçektir ama mazmunu odur sadece. maşuktur gül, aşık olunandır, aşka karşılık vermeyendir.
aşık bülbül, yana yakıla ulaşmak ister sevdiğine. fedakarlığından her şeyi yapar. kiminde dikenini kalbine saplar, güle kırmızı rengini verir; hepsinde vuslatı ister ama hep ölür.
en sevdiğim ise,
"gül yağını eller sürünür, çatlasa bülbül." dizesidir.

insanlığa faydam dokundu hissi. akabinde reaksiyon alamayınca kime ne anlatıyorsam hissi.

kanın açık renkli olduğu ve kalp atımına uyumlu şekilde fışkırdığı görülen kanamalardır.