karma puanlar bozdurulup dolar alınamadığı sürece pek ilgilenmediğim durumdur.

dikili’den fotoğraflarla anlatayım;

bir terry loane filmidir.

küçükken hangi çizgi filmi izlesek hemen bir karakter seçerdik ve o olurduk filmin etkisi geçene kadar. ninja kaplumbağalar’da ben raphael’i, transformers’da optimus prime’ı, thunder cats’de tigera’yı seçmiştim mesela. her bölümden sonra sanki macerayı kendim yaşamış gibi hissederdim.


büyüdükçe de aslında bu etki azalmadı sanki. ölü ozanlar derneği ve stand and deliver filmleri mesleğimi olumlu yönde etkileyerek bana model oldular. gerçekten dövüş kulübünü izleyip böyle bir kulüp kurma hevesine kapılmayan var mıdır aramızda?

bu filmde de butch cassidy ve the sundance kid filmini kaçak olarak girip izledikten sonra onların karakterlerine bürünen bir sekiz biri dokuz yaşında iki delikanlı kanun kaçağının hikayesini izliyoruz.


farklı yerlerden gelmelerine rağmen aralarında güçlü bir bağ olan bu iki arkadaş izledikleri filmin de etkisinde kalarak yaşlı bir adamı öldürüldükleri yanılsamasına kapılıp tıpkı hayran oldukları iki kanun kaçağı gibi kaçak hayatı yaşamaya karar verirler.

bu yolculukta başlarına gelmeyen kalmaz ama başlarına gelen her şey her nasılsa izledikleri film ile bir yerde, bir şekilde bağlantılıdır. harika bir macera sizi de kendisiyle birlikte sürükleyecektir bu filmle birlikte.


bu arada tanımı bitirmeden önce iki şey söylemem gerek;

1. bu çocuklardan biri katolik biri protestandır ve olaylar 1970 yılında irlanda’da geçmektedir.

2. mickeybo ve ben’i izlemeden önce butch cassidy and the sundance kid’i mutlaka izleyin.

merhaba ben rockçı serpil. 32 yaşındayım, bekarım. boş zamanlarımda brutal vokal yapmayı severim. londra'da ikamet ediyorum. -5 veya +5 yaş aralığına kadar taliplerimi bekliyorum.

günaydın sözlük.
ankara mahzun ve mat bu gün.
gözleri ıslanmış gibi.
ısıtmak istemiyor bu gün.
kendi başına olmak istiyor.
ona, bana ve sözlüğe yeni türkü'den sezenler olmuş şarkısı gelsin.

en güzel yalnızlıktır. o yumuşak yatağın içine gömülüp sabaha kadar ayı gibi yatmak, salyalar içinde uyanmak gibisi var mıdır?
vardır tabi ki ama iki kişilik yatakta tek kişi yatmakta çok güzel bir şeydir.

başlıksız acı

bazılarımız şiirlere tutunuyor,
bazılarımız şarkılara,
bazılarımız filmlere tutunuyor,
bazılarımız kitaplara.
sanırım artık insan,
tutunamıyor insana*

insanlar artık güvenemiyor, inanamıyor, sevemiyor bile gönlünce. çünkü çok fazla darbe almış ya da almak istemiyor. şiirlere, kitaplara ve başka aktivitelere tutunmak daha kolay geliyor. sonuçta sizi üzmezler. güveninizi kırmazlar. onlardan beklediğiniz şeyi size verirler.

yani bu kadar yalnızız çünkü artık insanlara tutunamıyoruz. kendi dünyamızda yaşamak ve konforlu alanımızdan çıkmamak daha kolay ve güzel geliyor. ama işte bunun bizi ne kadar mutlu ettiği tartışılır. sonuçta insan bazen konuşacak, dertleşecek, gülüp eğlenecek, o şiirleri, kitapları, filmleri ve diğer eğlenceli şeyleri yapacak birisini/birilerini istiyor. ama işte kendi dünyasındaki mutlu yaşamından uzaklaşmak da bir o kadar zor görünüyor.

seçim size kalmış. ya yalnız, risksiz ve bir yere kadar mutlu olabilir ya da birisiyle, riskli ve değişen duyguları barındarın ama en azından gerçek olan bir şeyler yaşayabilirsiniz.

daha güneş bile doğmadan uyanmanın siniri ile. tamam erken kalkan yol alır dedik de güneşten önce uyanalım demedik.*

diğer platformlar ile burayı ayıran en önemli özellik eksi butonu olmaması,kötü kullanılacağı belli.insanları soğutmamak lazım.
edit:eğer gelirse her şey başlamadan biter.

bende tüm duyduğum rahatsızlıkları buraya yazarsam ortalık ayrımcılık yapıyor diyenlerle dolar taşar.burasıda dolsun taşsın o halde.türk kızları diye açtığınız hastalık ile özdeşleştirdiğiniz kişisel tercih olan bir kıyafeti eleştirdiniz için bende kendi öz irademle sizi kınıyorum. şalvar giyenide tayt giyenide seviyor ve destekliyorum.

yüksek lisansını yapmış, askerliğini bitirmiş 25 yaş altı tecrübeli eleman aranıyor...

yılın 365 gününe tekamül eden indirim günleridir.

ben canı gönülden teşekkür ediyorum rütbem için. hepinize kucak dolusu selamlar. *

trevanian, altı bölümden oluşan meşhur romanı şibumi (kitap)’ yi go oyununun aşamalarına oturtarak kurgulamıştır. sezgi ve denge felsefesiyle çin’ in antik çağlarından günümüze uzanan bu geleneksel oyun, şibumi romanıyla dünyada olduğu gibi ülkemizde de meraklısını arttırdı. oyuncuların bir araya geldiği dernekler kuruldu.

az daha bekleselerdi, yakında insanlar kesilecek zaten.

fazladan üç harfe basmaya üşenen insandır ve fazlası israftır. israf ise haramdır a dostlar.

kendimden biliyorum. *

takvaya ulaşan değil, ahlaka ulaşan insan hak yemez.

iyice cılkını çıkardınız şurata sokrates'le ilgili tanım yazıyorum, solda ha babam nude nude yeter be!

avusturya'daki am himmel yetimhanesi'nde kalan 6 yaşındaki werfel'in, ikinci dünya savaşı sürerken, noel'de kendisine amerikan kızılhaçı tarafından verilen yeni ayakkabılar için yaşadığı mutluluk...
yıl 1946. fotoğraf life dergisinde yayımlanmış.


(görsel alıntıdır.)

ufacık şeyleri sorun eden insanların ders alması gereken bir fotoğraf bence bu. koskoca dünyada kimsesiz, savaşın ortasında bir çocuk ama bir çift ayakkabı onun için bunların hepsinden önemli bir mutluluk kaynağı o an için...

bunu yapmayı başaran kaç kişi vardır sizce dünyada? biz çok daha fazlasına sahip olduğumuz halde yetinmeyi bilmiyoruz. mutlu olmak için her zaman koşullarımız var. hayat mutluluğu bu kadar fazla koşulu olan insanlara kolay kolay tattırmaz.