az önce gerçekleştirdiğim ve kendimle sebepsiz bir şekilde gurur duymama neden olan eylem. ilk bir kaç dakika "nası lan napıyoruz şimdi peki !?" oldum ama bir süre sonra acı gerçekle karşılaştım. sadece zamanı değil yaşamın zenginliklerini de çalan bir uygulama imiş bu instagram. hayatım sepyadan renkli bir yaşama döndü, daha rahat nefes alabiliyorum artık. kimsenin nerede ne yaptığını bilmemem inanılmaz huzur veriyor. benim ne yaptığımdan haberlerinin olmaması değişik bir haz veriyor. artık bana ait daha fazla şeyle ilgileneceğim: annemle, babamla, ağabeyimle ve kedimle daha fazla vakit geçireceğim. ve bir gün onlarda bu sevgi çabamı görüp, telefonu bırakarak yüzüme bakacaklar (kedim hariç, onun hiç bir zaman umrunda olmadım).

istanbul'un merkezi olan şehzadebaşı'nı içinde barındıran istanbul'un en eski ilçesi ya da ta kendisi diyebiliriz.

--- alıntı ---

sözlü rivayetler ki bazı kaynak kitaplarda bunu doğrulamaktadır. mimar sinan şehzadebaşı cami'yi öyle bir yere yapmak ister ki aynı zamanda istanbul’un tam merkezinde yani ortasında olsun. işte suriçi'nden ölçüm yaparak istanbul’un tam ortasının burası olduğunu tespit eder ve buraya bu mavi granit taşı kor. o’na göre burası istanbul’un ortasıdır.

--- alıntı ---

asla affetmeyeceğim geri dönüşü imkansız hata.

katıldığımı düşündüğüm önerme.

neden ilgim olmayan başlığa yazayım ki? o zaman millet demez mi; nedir bu kelime karmaşası, bu anlam kopukluğu, parça bütünsüzlüğü? girerim haklı olanı oylarım, sonra ilgi alanıma, bilgilerime yönelirim. mümkünse herkes böyle yapsın.

not: yazılanlar son feci mars isimli yazarın konu hakkındaki düşüncelerini içermektedir. hiçbir entrye istinaden yazılmamıştır.

takip ettiğim yazarlardır.
(bkz: hame)
(bkz: sek)
(bkz: delirmiş_psikolog)
(bkz: kafası kendinden güzel)
(bkz: örnek vatandaş)
(bkz: lol)
(bkz: kafakirankopek)
(bkz: armysuzy)

7 ay kadar başkenti madrid'de ve 1 sene kadar sevilla 'da ikamet ettiğim ülke. iklimi can sıkıcı olmasına rağmen bir çok bölgede mimarisi insana sabah sabah nefes aldırmaktadır. dil bilmiyorsanız eğer eziyet çekmeniz olası. benim yaşadığım zamanlar , dilini öğrenene kadar elimde sözlükle gezmeme sebep olmuştur. kalabalığı bazen yorar ama prado müzesi sizi şehire zincirleyecek kadar güzeldir. sanatın hayat bulduğu ülkelerden biri ispanya . yazın gitmediğiniz , polislerle tartışmadığınız ve insanlarla din üzerine polemiğe girmediğiniz sürece çok sorun yaşamazsınız . ayrıca rìo manzanares karşısında biraz sangria içmeden yaşamış hissetmiyor insan.

bana yardım eder misin demez. her şeyin bir yolunu bulur. giriştiği işler yıkılsa bile kimsenin önünde başını eğdirmez. hayatındaki insanlar çıkar için değil gerçekten var olmasını istediği içindir. böyle bir kadına denk gelirseniz sakın poşetleri ben taşıyayım, o erkek işi falan gibi güç gösterisi yapmayın. son görüşünüz olur.

bu his doğuştan gelmez, hissettirirler. kimine ailesi, kimine öğretmeni, kimine sevgilisi/eşi, kimine patronu vs. liste uzar gider. insanlar kötü. psikolojik şiddet çok kötü.
bu his bünyenizde mevcut olunca, artık kimsenin bir şey yapmasına gerek kalmıyor. çünkü artık kendi kendinizi çürütmeye başlıyorsunuz. kendinize hiçbir şeyi layık görmüyorsunuz. maddi demiyorum ama manevi hiçbir şeyi layık görmüyorsunuz. kendine güvensizlik olarak nitelendirmiyorum ben bunu. çünkü bunda toplum içinde konuşamama gibi bir durum yok. yani başkalarının eliyle, insanın kendisine yapabileceği en kötü şeye dönüşen his. kimsenin yaşamaması diliyorum.
edit: bir gün biraz daha ekleme yapacağım. şimdilik moralimi bozmak istemiyorum.

çocuklar kendi bayramında böyle bir şeye maruz kaldıkları için ben utandım.

nişan hediyelerinin iadesi meselesi tmk’nın 122. maddesinde düzenlenmiştir. şöyle ki; “nişanlılık evlenme dışındaki bir sebeple sona ererse, nişanlıların birbirlerine veya ana ve babanın ya da onlar gibi davrananların, diğer nişanlıya vermiş oldukları alışılmışın dışındaki hediyeler, verenler tarafından geri istenebilir.”

burada üzerinde durulması gereken husus alışılmışın (mutad) dışındaki hediyelerden kastın ne olduğudur. yargıtay’a göre nişan hediyelerinin mutad sayılabilmesi için, bu hediyelerin yöresel örf ve âdete göre verilen hediyelerden olması ve maddi değerinin de günün koşullarına göre fazla olmayan hediyelerden olması gerekir, bu da tarafların mali ve sosyal durumlarıyla ölçülmelidir. yargıtay’ın yerleşik içtihadına göre, nişan yüzüğü dışında kalan tüm altın, takı ve ziynet eşyası mutad dışıdır. söz konusu nişan hediyelerinin iadesinin talep edilmesi için kusur aranmaz.

dini açıdan bakıldığında ise hanefi mezhebine göre evlilik öncesinde verilen hediyeler hibe hükümlerine tâbidir; aynen duruyorsa geri verilir, harcanmış veya esaslı ölçüde şekil değiştirmişse iade mecburiyeti yoktur.

bu konuda mâlikîler’in farklı bir görüşlerinin olduğunu belirtmek gerekir. eğer nişanı bozan erkek tarafı ise nişanlısına verdiği hediyeleri geri alamaz. nişan kız tarafından bozulmuşsa erkek verdiği hediyeleri her durumda geri alma hakkına sahiptir. hediyelerin harcanmış olması, bir şekilde elden çıkmış bulunması bedel olarak tazmin edilmesini engellemez. çünkü mâlikîler bu tür hediyeleri mutlak olarak yapılan bir bağış değil, evlenme şartıyla yapılmış şartlı bir hibe olarak kabul ederler. evliliğin gerçekleşmemesi durumunda şart gerçekleşmediği için hibenin geri verilmesini benimserler."

her ayrılık sancılı olur. dolayısı ile bir nişanın bozulması durumunun yönetimi en azından taraflardan biri belki de ikisi için duygusal ve yönetsel anlamda kolay bir süreç olmayacaktır. ancak müzzemmil suresi 10. ayette "onların söylediklerine katlan ve onlardan güzellikle ayrıl." şeklinde buyrulduğu için verilenleri geri istememek, vermek istenilse bile "hediyemizdir" deyip, almamak; kötü laf işitilse bile buna "katlanmak" ve nihayetinde edepsizleşmeden güzellikle ayrılmaktır.

bence zamanı hızlandırma ya da yavaşlatma olabilir. harika bir anı yavaşlatıp daha uzun yaşamak ya da hastane önündeki acılı bekleyişi hızlandırabilsek fena olmaz diye düşünüyorum.

sen kim göbeksin ki istediğin rozeti alamıyorsun tepkisini vermeme sebep olmuş olayın rozeti.

o bir şey mi ben fatih’i sevmeyip istanbul’da yaşayan gördüm.
ayıptır dediğim başlıktır.
sonuna kadar katıldığım başlıktır.
ulan allahı sevmiyor dünyada yaşıyor yaşama kardeşim o zaman yaşama.

3er kisilik gruplara ayrilip tabu oynamalik ekip. her turlu yenerim bastan soyleyeyim*

bana da gel sözlüğü üzerine tapulayalım dediler. benjamin, iko allah ne verdiyse herkes bir yerden teklif ediyor.
olmaz efenim dedim ben de.

tapu vs işleri, burs durumumu etkileyebilir.

geçmişte düdüklü tencere patlaması ile ilgili anısı veya duyumu olan birisinin sahip olabileceği fobi. bu fobiye sahip olanların sayısı da az değildir.

şahsen ben her ne kadar teknolojisi gelişmiş olsa da düdüklü tencereye bomba gözüyle bakıyorum. misafirliğe gittiğim evde ben kılpayı kurtulmuş olsam da kuzenim maalesef nasibini almış, uzun süre yanık tedavisi görmüştü. o zamandan beri ocakta düdüklü tencere olan mutfağa girmem.

kısaca politika, ekonomi, teoloji, fizik, kimya ve biyoloji olarak özetlenebilecek konulardır.

(bkz: astral seyahatte bagaj hakkı sınırı)

serbest ve sevimli bir faaliyet ne demiş atalarımız? ben bilmiyorum.