maddi ve manevi kisiye zarar verici her turlu eylemdir.
-sagliksiz beslenme,
-asiri alkol tuketimi,
-sigara, uyusturucu ve kimyasal turevlerin kullanimi,
-paranin ve zamanin ziyan edilmesi,
-yanlis kisilerle muhattap olunmasi...

aydın’da fırat delikanlı isimli işkenceci homofobik kişi, “eşcinsel” olduğu gerekçesiyle işitme engelli engin elekçi’yi ağır biri şekilde şiddete maruz bırakıp bir de bunu paylaşmış.
hassas görsel içerir şuradan ve şuradan ulaşabilirsiniz.

umarım derhal tutuklanıp hak ettiği cezayı alır.

ülkemiz hatta dünya nereye gidiyor bilemiyorum. insanlar diğer tüm canlıların neden yaşam hakkına saygı duymakta bu kadar zorlanıyor? neden sevgi ve barışla yaşamak varken her yere nefretlerini kusuyorlar?

ailesine nasıl davrandığından anlaşılır.

komik eğlenceli biri genel olarak seviyorum ben bu yazarı. ama nicki beni hep hüzünlendiriyor çocukken bana da hep icat çıkarma derlerdi. duygulandım bak. neyse işte severek ailecek takip ediyoruz.

ağlamak için birine ihtiyaç duymayan insan. kendi kendine yetebilen insandır belki de. şahsen birine anlatıp ağlamaktan ziyade kendi kendime konuşup ağlarım daha iyi, en azından anlattıklarımı kendime koz olarak kullanamam.

öfke doluyum. hayata karşı, her şeye karşı, başta biyolojik aileme karşı.

hayatın bana istediklerimi vereceğini sanmıyordum, bu yüzden kendim almaya kalktım. ama alamadım. bu yüzden kızgınım.

bakmayın, kalbimi de çok kırdılar benim. en saf duygularımla, kadınlık gururumla oynadılar. hiç degemeyecek bir insanda en masum duygularımı tükettim.

berbat bir ailenin içinde, türkiye standartlarında bile çok fakir sayilabilecek bir ailede dünyada geldim. okul harcligim simit alsam suya, su alsam simit almaya yetmezdi. ( ben de bu paraları aç kalmak pahasına kitaplarıma harcardım.)

(şimdi o kadar kötü bir halde değilim. bursum var. ama o zamanları düşününce o çocuğa acıyıp ağlıyorum. )

hikaye burada da bitmiyor. başka bir aileyi annem babam bilerek büyüdüm... sonra beni almaya da kalktı -bu sözde biyolojik ailem- bir de bunun yarattığı derin travmalar var.

dahası öz babamdan yediğim dayaklar, bir çocuğa uygulanmayacak şekilde yapılan siddetler de var tabii.

siz hiç soğuk bir kış gününde çırılçıplakken bir kabloyla dayak yeyip saatlerce soğuk suyun altında bekletildikten sonra " hasta olma sakın! annene de söyleme, söylersen seni yine döverim!" diyen bir hayvanla aynı evi paylaştiniz mi?

mesela hasta olma diye tehdit edildiğiniz icin öksürmeye bile korktuğunuz oldu mu? ilaç alacak paranız olmadığı için hasta olmaya da hakkınız olmadığını düşündünüz mü?

öz babanız attığı bir yumrukla azı disinizi kırdı mı? veya bir tokatıyla bayılıp küçük tuvaletinizi altınıza kaçırdınız mı? kasılmaktan sinir krizi geçirip hastanelik oldunuz mu?

daha anlatilabilecek, söylenebilecek çok şey var. ama yazmak da rahatlatmıyor artık. ki burada çektiği aşk acısını dünyanın en büyük acısı zanneden muhallebi çocuklarının da beni anlamasını beklemiyorum zaten.

kısa bir ara veren en sevdiğim radyo yayını*. sesini özleyeceğim bengaripsengüzeldünyaumutlu. bir sonraki yayında tam kadro yine burada oluruz*. müthişli bir konseptle bu başlığa tanım gireceğin günü beklemeye başladım bile*.

uzayacağa benzer,
tutuştuğumuz lades.

işi gücü bırakıp,
mezarlığa nazır,
bir eve taşındım.

ölüm;
sen beni aldatamazsın.
aklımda...

behçet necatigil

sesi bence şiir için, bir şey anlatmak için yaratılmış. öte yandan katmaya çalıştığı erotik hava şiire uymamış. şiir okurken başka şeylerle meşgul gibi çıkıyor sesi. belki de bu seviliyordur bilemedim.

ben yine aynı başlıkları açardım.

ergen annesi olmak, sosyal medyaya onun fotoğrafını koyarken ondan izin almak demektir. bu yaşlarda imaj, ergenler için her şeydir. olur da imajını çizecek bir şey yaparsa annesine bile atarlanabilir. o yüzden ondan izinsiz, onun adına bir şey yapmak yanlıştır çünkü o artık bir çocuk değildir.
anne-ergen çocuk ilişkisinin selameti açısından onu henüz yetişkin olmasa bile bir birey olarak kabul etmek gerekir.

sindaktili iki veya daha fazla parmağın birbirine yapışık olması durumudur. gebelik döneminde el ve ayaklar ilk oluştuğunda bütün parmaklar birbirine yapışıktır. gebeliğin ilerleyen dönemlerinde parmak aralarındaki doku bağlantılarının gerilemesi sonucu parmaklar birbirinden ayrılır. gelişimin bu döneminde oluşacak aksaklıklar parmakların ayrılmasını engelleyerek sindaktili oluşmasına neden olur.

kenya ve tanzanya sınırında varlık sürdüren yerli kabile.
yaşadıkları alan kenya sınırlarını aşarak tanzanya'ya sokuluyor. büyük dedelerinin zamanındaki gibi yaşam sürdürüyorlar. her türlü merkezi otoriteyi reddetmişler. kabileler bile birbirinden ayrı. masai savaşçıları, mızraklı ve kalkanlı korunma şekilleriyle en küçük tehlikeyi kolayca sezebiliyorlar. bu nedenle de diğer ülkelerden gelen turistlerin kamplarında gözcülük yapıyorlar.

2 haziran 1840'da paris'de doğan fransız akademesi sanatçısıdır. 3 erkek kardeşi vardır.

ilk portresini 1854 yılında yani 14 yaşında yapmıştır ve 3 madalya kazanmıştır. eserlerine baktığımızda hep anne- çocuk sevgisi, hayvan sevgisi ve doğa sevgisi gibi resmedilmesi en zor duyguyu yani sevgiyi resmetmiş bir sanatçı olduğunu görürüz. hani bazen bir kişiye veya duruma olan sevginizi anlatacak kelimeler bulamazsınız ya, sadece gözlerinizle anlatabilirsiniz, émile munier da aynı o şekilde; sevgiyi, resmettiği kişilerin gözleriyle ve bakışlarıyla anlatmaya çalışmış ve bunda fazlasıyla başarılı olmuş. çizdiği resimlerdeki kişilerin gözlerinden huzuru, sevgiyi, şefkati ve dinginliği görmek hiç zor değil. o his direkt olarak yayılıyor bedeninize.

zaten ''çocuklarından ilham alan ressam'' olarak da bilinir. eserlerinin çoğunda çocukları, özellikle kızı kendisine modellik etmiştir.
ressamlığının yanında ayrıca öğrencilerine resim dersleri de vermiş, hatta en son dersini ölümünden birkaç gün önce gerçekleştirmiştir. 1895 yılında da hayata veda etmiştir.

kısaca, nahif şeylerin hastası biri olarak émile munier beni eserleriyle büyülemiş bir ressam. bazı eserleri için:

fishing for minnows (1893)


a tender embrace (1887)


her best friend (1882).

içimde yıllardan kalma birikim,
bilmem ne zaman patlar.

(bkz: emil michel cioran) (bkz: çürümenin kitabı)'nda der ki;

"-dinden uzaklaştığında bile insan dine tabi kalır; bütün çabasıyla tanrı benzerleri yaratır, sonra da benimser bunları ateşlikle: içindeki kurgu ihtiyacı , mitoloji ihtiyacı, apaçık gerçeğin ve gülünçlüğün üstesinden gelir."

sanki hiçbir şey gitmiyor yolunda,
çıkardım maskemi o da kolumda,
yapmak istemem şükürsüzlük amma,
güzel şeyler olsun artık, tak etti canıma.

“aslanım graliçem” olmaya adaydır. halayımın başı, gönlümün telaşı, gözümün nuru, dilimin türküsü olması için hiçbir engel yoktur*.
not: gönül işleri başkanlığıma hemen atamasını gerçekleştiririm.

bim poşeti olurdum. herkesin kullanmaktan çekinmediği ama değer vermediği bir poşet. hikayenin sonunda da kaderim bir çöplük olurdu muhtemelen.