allah rahmet eylesin.
sayesinde, üniversitede 3 yıl rahatça başımı örttüm. ne güzel karşı çıkmıştı evren'e.

+oğluşum senin en yakın arkadaşın kim?
-öğretmenim bizim eve ahmetlerin evi çok yakın o yüzden benim en yakın arkadaşım ahmet galiba.

eskiden aşık olunan kadın veya kızın kapısının önünde yatılırdı. şimdi sosyal medyadan istek gönderirsin, aşık olunan karşı cins de kabul etmezse o zaman kafayı koyup yastığa yatarsın, geçip gider.

yetenek ister.
zeka ister.
hafıza ister…

it's haram. haraaam.

kulüp için yazdığım “kulüp” şiirim ektedir;

bir yanda varvara, bir yanda suzy
edebi sözlerle mest etti bizi
o sözler ki unutulmaz, kalır hep izi
kitap kulübünü seviyom dostlar

yaz kızım gelsin yazsın bir yazı
kırık topuk desen, ta dünden razı
baharı, kışı, güzü ve yazı
kitap kulübünü seviyom dostlar

garip panda sayfaları çevirsin
çıkarsın cevheri öne getirsin,
gezo sen tam bir şiir gibisin,
kitap kulübünü seviyom dostlar

minik fare desen, o tam bir yazar.
kalem yazmaz olunca o yine yazar.
farketmez salı, perşembe, pazar,
kitap kulübünü seviyom dostlar.

kahretsin yine çok yaratıcıyım…

şaka bir yana dostlar kitap kulübü bir harika!

ayağını denk al ayağını kaydırırım demek isteyen mod kanımca. ufaktan bi uyarı vermiş. amanın valla uğraşmam ben bunlarla. *

bosna hersek.

iki ters yönde ikisi de işyerine yaklaşık bes yuz metre mesafede otopark vardı. ben bir gün diğer tarafta isim olduğundan arabayı ikinciye park ettim . arkadaşımla işten çıktık. her zaman park ettigim bir nolu otoparka gittik eee araba yok. keşke burda bitse. on dakika görevliyle aradıktan sonra malligim aklıma geldi. dedim ki arkadaşa bende hata ,sen burda dur ben alayım seni burdan ama şu çantami al yuk etmeyeyim. salak değiliz heralde aldım tabi anahtarı içinden cebime attim. öbür otoparka gittim. agzimi burnunu kırayim ki eve girerken kullandığım sensör anahtarını almışım. geri döndüm. anahtarı aldım bir daha yürüdüm. mutlu son. ağlıyorum ama mutluluktan, hayır sinirden yok yaa baya salakliktan .

tam olarak öyle değil o iş. aklı başında bir insanın akplilere ne ayıracak zamanı ne de enerjisi vardır. eğer "aşağıladığını" düşündürecek bir şey söz konusuysa bu muhtemelen akplinin sataşması ve sonucunda mağdur edebiyatı yapmasıyla ilgilidir. bir başka ihtimal ise deşarj olmaya ihtiyacı vardır ve bu durumda kendisine en kaliteli malzemeyi sunan akpli onun için biçilmiş kaftandır.

biz müslüman bir ülkeyiz ey kılışdaroğlu !

açlıktan evde tek yenebilecek şey olan çekirdeği yemek ve evi talan edip 1 tl ekmek parası toplayamadığım günüm oldu.

kimse doğduğu yılı seçmediği ve aklın yaşta değil başta olduğu için saçma bulduğum başlık.

benim için anne. hayat meşgalesi, sıkıntılar derken çoğu zaman unutulan ama zor anlarında , onun hep orada olduğunu bildiğin, sığınılacak tek liman.

karpuz kabuğundan gemiler yapmadım hiç.
dar alanda kısa paslaşmalarda da bulunmadım.
bilirsin, futbolu sevmezdim.
dolayısıyla, tabutta rövaşata atmam da mümkün değildi.

ama bol bol uçurtma yaptım.
heyhat, bol bol vurdular uçurtmalarımı!
abilerim, ablalarım,
uçurtmayı vurmasınlar diye isyan etmelerine rağmen.

bacaksız olduğum doğruydu.
lakin piyano da çalmadım hiç.
arkamdan piyano piyano bacaksız diye seslenirdi.
ah, nasıl da özlüyorum onu!

ben bir zamanlar anadolu’da bulundum.
gerçi, ben hep anadolu’da bulundum.
bir zamanlar rumlar da anadolu’da bulundu.
kardeşce yaşamadık, yazık.
hiçbir türlü yaşayamadık biz.

muhsin bey amcamdan öğrendim ağır roman okumayı.
daha küçücüktüm,
anadolu’nun kayıp şarkılarının izini sürerken,
pardon, dedi eşkiya buralar benden sorulur.
bir eşkiya pardon der miydi?
o derdi evet.

sözlükten çıkınca bir şeyler atıştırmak. sonra da ne biliyim işte...
uyumak bile istemiyorum aslında. yatağa bırakıyorum kendimi. içimden uyumak bile gelmiyor.
ne yapıyorsam hepsi istemeden. bir şeyi de isteyerek, mutlulukla yapamıyorum. yorgunum. hiçbir şeyin tadı yok.

meğer en çok bunu severmiş yolladıklarımın arasından şarkısı..

bilmez mişim, öylesine dinledi, sevdi ama özel bi yere koyamadı demiştim. yanılmışım. sonra türkçe şarkıların da yüzdebidolumanyakküsurunu da hem bilirmiş hem de sevmişmiş, bi de yine çok sevdiği yunanca bi şarkı varmış ama adını hatırlayamamış çünkü aşıkmış!

göztepeliymiş, "gençliğimin katilisin göztepe mi yazayım duvarlara?" dedi, orada o saniye imana gelmiş olabilirim, gerçi yazacağımı yanlış yazdım ama olumlu dedi anladı, su kaldırıyor evet..

yarın modern tıbbın hizmetine girecek, yüzde bir milyon eminim ki eskisinden de sağlıklı kalkacak o ameliyathaneden ama işte böyle, uzakta, elden bişi gelmeden beklemek yok mu, o öldürüyor adamı, hof.

sonra gelecek, anlarsınız zaten geldiğini, her yer hanımeli kokuyor o geldiğinde, sonra burnu var, valla bak? burnu çok güzel.

bugün bi kahve yaptı, hayatımda içtiğim en güzel kahveydi, elleri vardı, o elleriyle kahve yaptı bana, çamurdu felandı ama yine de içtim, çok güzeldi.

sonra gitti, ben dik durdum o da dik durdu, çabuk gel dedim, tamam dedi, sözüne inandım, sözüme inandı.
bugün başka bir gündü, çok başkaydı.

şarkıyı / şarkısını / şarkımı / şarkımızı dinlemek lazımdı..
ve beklemek..

tek kelimene bakarım.

yemekten kasıt eğer öyle çok uğraştırıcı yemekler değilse içinde bulunduğum insan grubudur.

rafadan yumurta, haşlanmış yumurta, patates kızartması gibi yemekleri yapabilirim.

kuru fasulye, yeşil fasulye, bezelye gibi ustalık yetenekleri isteyen yemekleri ise yapamam.