normal sözlük

ufff ne zeka..
zeka seviyeleri çok yüksek olanlar, evde atom parçalayanlar, ay'a füze gönderenler var bu sözlükte. görünce gözlerim yaşarıyor. helal olsun diyorum ne zeka, ne cevher. bütün madalyalar feda olsun onlara. onlarla aynı sözlükteyim allahım yarabbim çok mutluyum..
daha fazla dayanamayıp domestos içmeye gidiyorum. ben bu mübareklerle nasıl aynı yerde olurum. kimim lan ben. ironiler hanım senden nefret etmiyorum.* seviyorum üstelik. bu yüzden fikrimi değiştirip clorox içeceğim. ironi o ironi yapmış vazgeçtim ben ada çay'ı içecegim belki bende o seviyeye erişeceğim. bende o zekadan istiyorum bende eğlenmek istiyorum. biraz bizde eğlenelim mi ironiler hanım?

olay gerçekten üzücü ama bu olayı kadınlara yapılan şiddetle karşılaştırmak oldukça anlamsız ve kötü niyetli. 100 erkekten biri böyle bir şeye denk geliyorsa 10 kadından biri (istatistiğe bakmadım daha yüksektir muhtemelen) şiddet görüyor. üstelik kadınlara fiziksel şiddet uygulanması toplumumuzda ne yazıkki alışılagelmiş bir olay. her gün kaç tane kadının partnerleri tarafından öldürüldüğü de biliyoruz. hal böyleyken hala erkeğe şiddet demek ise pek doğru bir davranış değil.

yalnızlık ve yalnız olarak ölmek.

midemi bulandıran, zihniyetinden tiksindiğim insandır.

bir kadın hakkında "almak/vermek" tabirini kullanmak ona "eşya" muamelesi yapmaktır.

kadınların bu yüzyılda bile aşağılanması.. gerçekten çok acı...

choker.

başkent

ne ara online oldu, ne ara başlık açıldı, ne ara 15 tanım girildi dediğim çökmedir. kapıda bekliyorken oluşan izdihamdan içeri giremedik diye. olmaz ama.

yeni türkiyenin şaşırtmayan olaylarından yeni birtanesi..adam en azından prof olarak falan geçiyor,şükretsinler kartal hayvanat bahçesi müdürünü falan atamamışlar..

çocuk eylemek-eğlendirmek için üretilmiş-yapılmış nesnelerin bütünü.
küçükken orta halli bir ailenin çocuğu olmama rağmen dönemin ulaşılabilir oyuncaklarının tamamına sahiptim. çünkü babam benim olmadı, ben doya doya çocukluğumu yaşayamadım ama bari kızlarım yaşasın deyip elinden geleni ardına koymamıştır. ve barbie bebeğinden, atarisine her şeyi almıştır. bu yüzden minnetle hatırlıyorum o günleri. ama beni asıl mutlu eden oyuncaklar ya da yeni bir şeyi keşfetmek değil. onların tamamında oyunu paylaşmak idi. şöyle düşünün bir bebeğe kıyafet dikerken-örerken annemle birer modacı oluyorduk, çay takımlarımla hayali çaylarımı aileme sunarken de gururlu bir aşçı - evet çay yapabiliyorsam o zaman aşçı sayılabiliyordum. * - ya da ataride mortal combat oynarken çığlıklar eşliğinde ben eğlenirken babam da yaşayamadığı çocukluğuna dönüyordu. bir sürü nesne var aklımda ama beni mutlu edenler o nesnelerden çok onları paylaştığım insanların duyguları.
ve şimdi de en güzeli benim için bu mirası devam ettirebilmek. bir oyuncak hediye etmek ve de oyuncaktan hevesimizi alana dek saatlerce oyun oynamak.

"en temizi elinizle temizlemeniz" cümlesinden sonra okumadım.

elini korkak alıştırmayan, kim yazmış diye bakmadan beğendiği her tanımı oylayan insan grubu.

artı oylama konusunda fena değilim ama favori için aynı şeyi söyleyemem. onda cımıcık cimriyim.

düşünceyi ifade özgürlüğü ve basın özgürlüğü anlamında olumlu bir gelişme. ahmet altan'ın yazılarını seversiniz ya da nefret ederseniz o ayrı ancak kişilerin düşünceyi ifade hakkını, haber alma ve verme hakkını kullandıkları için yargılanmaları ve hapsedilmeleri insan haklarına aykıdır. avrupa insan hakları mahkemesinin türkiye kararının ardından altan'ın serbest bırakılması olumlu bir gelişmedir. türkiye hala en çok gazetecinin tutuklu olduğu ülkeler arasındadır.
ahmet altan'ın serbest bırakılması dünya basınında geniş yer buldu. guardian gazetesinde verilen haber için buradan

ses kaydederken kapımın önünden geçen annemle göz göze geldik. bana diyor ki "sözlük kim?"*

her yerde her zaman pazarlık yapabilen türkler vardır. ben, içtiği çayın bile toplu ödemesinden indirim yaptıran türkler biliyorum. lakin bütün bunlar karakter ve yapı meselesi. ben, her zaman her alışverişte pazarlık yapmıyorum, yapamıyorum.

dağda keçilerini otlatan bir çoban, öğlen bir ağacın altında uyuyakalmış. uyandığında keçileri otlakta bulamamış. çoban, her yeri aramış ama keçileri bir türlü bulamamış. kendi kendine: " ben şimdi ne yapacağım, keçilerin sahibine ne diyeceğim, beni öldürür, nerde bu keçiler, bulamazsam ne yaparım" diye konuşuyormuş. önüne gelene "keçileri kaçırdım, ne yapacağım ben" diyormuş. çobanın halini gören köylüler de keçileri aramaya başlamış.

çobanın keçileri ise bir mağaraya girmiş su içip serinledikten sonra çobanın onları otlattığı yere geri dönüp otlamaya başlamışlar. köylüler sürüyü yerinde görünce şaşırmış, saymışlar keçilerin hepsi de tam. ortada bir sorun olmadığını gören köylüler, çobanın aklını oynattığını düşünmüşler. işte bu deyimin çıkış noktası da bu olaydır.

dinazor eti bende yemiştim, ama helal kesim değildi sanırım. zannederim kesen kasap kişisi besmele çekmemişti diye hatırlıyorum, karışıklık arbede olmasın diye bir şey diyemedim orda, ama kanıma dokundu doğrusu.*

büyük resmi görmek zordur .çok uzaklaşmak gerekir resimden.soyutlaması gerekir insanın kendini .ama bizim insanımızın büyük resmi görmesi için bakması yeterli.

edebiyatımızın ilk romanı olmasının hakkını öyle verir ki... teknik kusurları, tesadüflerin yoğunluğu...
yok artık diyerek okursunuz. ana konu da başlıkta zikredildiği kadardır. ancak dönemin şartlarını da yansıtır bize.
romantizm tüm satırlarda izini bırakmıştır. o iyilerin müthiş, kötülerin ise hakkını vere vere kötü olduğu romanlardan. sadece iyilerin kazanamaması konusunda küçük bir sürprizi var sami'nin.
ama yine de takdir etmeyi de bırakmayız yazarı, ne de olsa başlamış, ilk adımı atmıştır yerli roman hususunda.

hele de modern güzellik algısının kurbanı insanlarımızın 7/24 aktif olması boşluğuna boşluk katmaktadır.