normal sözlük

oldukça yanlış olan ve uzlaşmayı engelleyen bir tavırdır.

kısaca duygu, düşünce ve davranışlardaki "anormal"likleri inceler diyebiliriz. psikoloji bölümlerinde "anormal psikolojisi" dersi adı altında da okutulmaktadır. duygu, düşünce ve davranışın anormal olup olmadığı değerlendirilirken dikkate alınan bazı özellikler vardır: istatistiki seyreklik, toplumsal norm ihlali, kişisel rahatsızlık hissi, beklenmedik olma, yeti yitimi ya da günlük işlevselliğin bozulması. ancak kavramlar ve toplumsal yapı zaman içerisinde değiştiği için anormalliği kapsayacak basit bir tanım yapılamamaktadır. bu yüzden bıçaksırtı bir araştırma dalıdır kanaatimce.

*gerçekten çok tatlı insanlarla tanıştım*
*gerekli gereksiz bi sürü şey öğrendim
*ilk sözlük deneyimimi yaşadım,daha düzgün ve özenli yazmayı öğrendim.
*veee arılar/arı desenli şeyler benim için ayrı bi anlam kazandı*.

fransızca bir sözcüktür. iyi veya kötü olan ani duygu değişimlerinde, kişilerin heyecanlanması ve tüylerinin ürpermesi anlamına gelmektedir.

e hal hatır sormadan konuya girince de kızıyorsunuz (bkz: hal hatır sormadan konuya giren insan), işi düşünce aradığı için de (bkz: sadece işi düşünce arayan insan). ne yapsın garip?

karar verilsin artık; işi düşünce arasın mı aramasın mı, ararsa hal hatır sormadan konuya girsin mi girmesin mi? yoksa samimi olmayan şekilde hal hatır sorsun mu? ya da ne bileyim işi düşse de aramasın mı napsın? asıl konu nedir yani?

“sadece işi düşünce” arayan kişi/kişilerin samimiyetinin sorgulandığı başlık.

naif ,kibar ve her şeyden önce pırlanta gibi bir kalbi olan güzel insan . sözlüğün ilk zamanlarımdan beri kendisine yazdığım herhangi bir problemde her zaman oldukça profesyonel yaklaşan ,yapıcı ve çözüm odaklı birisiydi. kendisi sayesinde sözlüğümüzün birçok etkinliğine de iştirak ettim. şöyle söyleyim bazı insanları anlatmak için kelimeler yetersiz kalır işte kendisi de o kadar eşsiz ve değerli bir insan ayrıca oldukça da güçlü . umarım yeniden aramıza döner . beni nerede bulacağını biliyorsun ...

cezmi ersöz’ün bir kitabına da adını veren sözdür.

büyük bir sözdür bu. muhatabını bulması zordur. uzun bir zaman geçmesi gerekir, uzun bir arayış ve bulamayış gerektirir bu sözü birine söylemek. tam eşiğe erişmişken bulmaksa sadece çok talihsiz insanların hayatlarının şansıdır.

o kadar uzun bir arayıştan sonra bulup, kırk yıllık hatırını silip o zamana kadar yaşanan her şeyde karanlıkta ten yordamıyla sevişmek en büyük ödül olacaktır.

kırk yılda bir gibi olan insanı nasıl bulduğunuz da önemlidir elbette. belki bir filmin bir duvara yaslanmış duran iki çocuklu afişi, bazen bir bilgisayar oyunu karakterinin dehası, bazense yeri göğü inleten bir kahkaha neden olacaktır bu buluşmaya.

ömrünüzde “bu eşiği de aşayım yeter, daha da yaşamam, üstü kalsın” dediğiniz anda çorabını kaçıran kediye bile kızamayan bir kadın gibi süzülür bir hayal hayatınıza, gerçek olduğunu kanıtlamak için.

kırk yılda bir gibi bir masal. ve benim inanmadığım masal olmadı bu güne kadar.

pkk sempatizanı yazar, böylelerinin uçurulması gerek.

sizleri ırak'a bekleriz.

onların islamla bir derdi yok. kendi psikolojik sorunlarını yansıtıyorlar sadece.
inanmayan bir insan dini teferruat olarak görüyorsa banane ben inanmam inanan inansın der. kimseyle de uğraşıp rahatsız etmez.
ama bu arkadaşlar kendilerince zaten olmayan bir şeyi diğer insanlara da olmadığını kanıtlamaya çalışıyor. lan olmayan şeyin nasıl olmadığını kanıtlıyorsun ?
kısaca sürekli bir aşağılama, ben inanmıyorsam kimse inanmasın durumu var.

t: bir sorudur.
dipçe: sanki ben cennetliğim a...k.. gelip çemkirmeyin bana.

lağımdan mı fırladın arkadaş burnumun direği kırıldı diyebilirsiniz.

tercümesi, kadınları anlamayan erkekler vardır, bir de anladığını zanneden erkekler. bunca yıllık yaşam deneyiminden sonra bile bazen üçüncü kategoriye girdiğim hatasına düşüyorum, sonraki sahnede zaten ya uçurumdan düşerken sıçrayarak uyanıyorum ya da beynimde ilgili bölgeye reset atmak zorunda kalıyorum.

izlediğiniz süre zarfı boyunca başrol oyuncusu audrey tautou'nun gülümsemesini taklit etmekten başka bir şey yapamadığınız, sevimlilik abidesi film. olay örgüsü, karakterlerin seçimi, oyuncuların başarılı performansları... hepsi birer sebeptir bu gülümsemeye.
en büyük etkenlerden biri de, soundtrackleri olsa gerek.

(bkz: yann tiersen)

ezik olduğumu öğrendiğim başlıktır.

birkaç entrysini gördükten sonra kendisinden hiç hoşlanmadığımı fark ettiğim yazar kişisi (!). keşke hiç gelmeseymiş.

çok eski bir hint üflemeli çalgısı. anadolu kültüründeki zurna çalgısına benzer ama daha derin bir ses tonuna sahiptir.

haydaaa 3 gün sözlüğe girmedim sevdiğim yazarlar tek tek gitmiş. noluyor abicim? bırakıp gidiyorsunuz tek tek üzüyorsunuz beni.
yolun açık olsun umarım geri dönersin.

hani ben nerdeyim.

bu kadar insan ateist olacaksa tanrı neden var oldu? gibi.
yazacak bir şeyi olmayanlar, yazılanı okurlar. oldular işte.

bana kaderimin bir oyunu mu bu? diyordur.
en üzüldüğüm çizgi film kahramanıdır tom. çilesi bitmiyor garibimin.

şimdi buraya yazacak çok şey varda, duygusal bir yazar olmak istemem.
ama cidden asla ama asla geçmez. herkes her şeyi unutur da sizin ufacık bir cümle beklediğiniz insanların size bir kelime bile söylemediklerini asla unutmazsınız.