normal sözlük

köfte patates kızartması ve ketçap.

garticio phone kesinlikle aşırı egelnceliydi. şu an bir tur daha oynanıyor ama benden bugünlük bu kadar dostlar. kesinlikle haftaya katilmalisiniz. aşırı eğlendim, cokça güldüm. oyunu oynayan herkese teşekkür ederim. hala aklıma geldikçe gülüyorum :)).

bir çok ülke'de var ama ispanya'daki tat başkadır.

ilk sayfasına tükenmez kalem ile bana hitaben yazılmış özel bir not ile beni mest etmiş olan eylemdir. o başlıktaki "biri" benimdir. bana kitap hediye ediniz; neyi okumayı sevdiğimi bilmeden, acaba diye düşünürken ediniz. çünkü çok sevinirim. "sen seversin diye" .. başlayan cümlelerinizi o sayfadan alıp kalbime yazarım. sonra kitabı sayfa sayfa okuyup her bir satırına fısıldarım. bittiğinde kalbimde biriken tüm mutluluğu o kişiye geri veririm, değerine iade-i ziyaret makbuldür.

doğayı marketle işgal eden kertenkele olmadığına göre market kertekeleye girmiş görünüyor.

henüz kimseyi engellemedim ama gönlü geniş kafadar'ın dediği gibi birisi fena halde rafarıma takıldı. acaba aynı kişi mi diye merak etmedim de değil doğrusu.

yunanistan'ın yedi bilgesi olarak da adlandırılan kişiler, 620–550 arasında yaşayan ilk düşünürlerdir. antik yunan uygarlığının altın çağı olan mö 7. ve 6. yüzyıllara damgasını vurmuş bu önemli filozoflar şunlardır: miletli thales, lindoslu cleobulos, atinalı solon, spartalı chilon, prieneli bias, korinthli periander, midillili pittacus. bu düşünürler hakkında ilk yazılı belge platon’un protagoras adlı diyaloğundaki sokrates’in sözleridir. şöyle der sokrates:“hepsi sparta eğitimine hayrandı ve hepsi bu eğitimle yetişti. kısa ve öz deyişler hafızlara kazındı. her birinin ağzından özellikle şu deyiş hiç düşmedi: kendini bil;
hiçbir şeyde aşırıya kaçma. işte bu tür deyişlerle felsefi düşünme tarzı eskiler arasında çok yaygındı.”

sokrates’in de belirttiği üzere, antik dünyada felsefi düşünme söz konusu yedi bilge’nin insanlara ahlaki
tavsiyeler niteliğindeki kısa ve öz deyişleriyle başladı. yedi bilge'den en sevdiğim kısmı da alıntılamak istiyorum:

dilini tut, özellikle de resmi bir ziyafette.
kimseyi tehdit etme.
kendini bil.
iyi gününden ziyade kötü gününde dostunun yanında ol.
düğününde abartıya kaçma.
yaşlılığa hürmet et.
kendi güvenliğin için akıl danış.
haksız bir kazançtansa, kaybı göze al.
başkasının felaketine sevinme.
güçlüyken merhametli ol.
altının saflığı mihenkle sınanır; insanın iyisi, kötüsü de altınla.
dilin düşünceni aşmasın.
öfkene hâkim ol.
imkânsızı hedefleme.
kanunlara uy.
ölmüşleri bahtlı kişiler olarak öv.
konuşurken el kol hareketi yapma ki seni deli sanmasınlar.
sükûnetini koru.
ölmüşlerinizi iyilikle yad edin.
kaynak

gülüşü der susarım.

pozitif başlık beğendim.

hakkında “sadece fransa’da ve türkiye’de mevcuttur” diyerek yalan yanlış ve manipüle edici yorumlar yapılmaması gereken kavram.

detaylı bilgi için tık.

not: ayrıca laikliğin sadece türkiye’de ve fransa’da bulunma durumu gerçek olsaydı bu gurur duymanız gereken bir şey olurdu.

(bkz: yallah arabistan’a)

muse sözcüğünün en temelde grekçe'den gelen iki anlamı vardır.
1. "ilham perisi, şiir tanrıçası"
bu anlamın yunan mitolojisinde ilham ve şiir tanrıçası olan (bkz: mousa)'dan geldiği görülür.

2. "düşünceye dalma, derin düşünme."

üniversite sınavını kazandığım gün.
ölüm görmemiş toy kalbimi, hüzün yerleşmemiş gözlerimi özledim.

neden mi?
türk edebiyatı'nın usta kalemi peyami safa çok güzel anlatmıştır ölümü şu satırlarla;

ölüm bir eve girince sağ kalanları da biraz
öldürüyor. bu sükût ondandır. her başın içinde
ölüm. kimse konuşmaz, hızlı yürünmez, bardak
masanın üstüne yavaş konur, nefes alırken bile ses çıkarmamaya çalışılır."

dünyanın en renkli ülkesi olarak bilinen küba, karayiplerde bir ada ülkesidir.
-unesco'nun yaptığı bir araştırmada, dünyada en çok görülmek istenen ülke olduğu ortaya çıkmıştır.
-havana'daki bir parkta atatürk büstü bulunmaktadır.
-ernest hemingway, ‘çanlar kimin için çalıyor’ ve ‘ihtiyar adam ve deniz’ kitaplarını küba’da yaşarken yazdı.

gotik edebiyatın canı, ciğeri e.t.a. hoffmann romanıdır.

hepimizin korkuları vardır. ve bu korkuların çoğunun kaynağı çocukluğumuzda yaşadığımız anılardır. bu anlar zaman içinde çokça ortaya çıkar ve bize çocukluğumuzun korkularını hatırlatıp içimizin ürpermesine neden olur. ben de bu korkulardan birinden mustarip bir insanım ve içinde hala takip edildiğime dair kötü bir his var.

çok küçük yaşlardayken köye gittiğim zamanlar benden daha güçlü bir hayal gücü olan kardeşimle birlikte elimize fındık dalları alıp “ tepegöz” ü arardık. bu tepegöz dediğimiz yaratık alnının ortasında tek bir göz olan, şekilsiz vücuduyla sarsak bir şekilde yürüyen, beslenmek için ise taze insan eti tüketen bir nevi devdi.

bizim amacımız önce kendi köyümüzü, sonra şehri, elbette ülkeyi ve son olarak da dünyayı bu kötü kalpli canavardan kurtarmaktı. kendimizi bunu yapacak güçte ve cesarette görsek de hep ağaçların arkasına saklanıp izliyorduk tepegöz’ü. silahlarımızın sağlamlığı ve o zamanki teknolojiye ayak uyduracak seviyede olması elbette içimizi rahatlatıyordu ama yine de inceden bir tedirginlik duymuyor da değildik. çok yaklaşmadan defalarca takip ettik tepegöz’ü.

birçok kez yakaladık aslında onu ama her seferinde bir yolunu bulup elimizden kurtuldu. ama biz her küçük çocuğun yapacağı gibi yepyeni maceralara yelken açmak için onu aramaya devam ettik. ama bir süre sonra, yani büyümeye başladıkça tepegöz’ü aramaktan, onunla savaşmaktan vaz geçtik. ama tepegöz bizden hiç vaz geçmedi. rüyalarımıza dadandığı çok gece hatırlarım. şu an elbette tepegöz’ü hayali bir canavar olduğunu biliyorum. ve sizin sandığınız gibi geceleri yalnız başıma yürürken sık sık arkama bakmamın nedeni tepegöz değil. ben artık büyüdüm.

hoffman’ın kum adam’ı da benim tepegöz’üm gibi ama sanki hoffman benden daha çok korkmuş kum adamdan, bu kadar iyi anlattığına göre.

bir haftadır nickaltısı sadece öğrencisi tarafından şenlendirilen yazar.
bu kadar mı gözden uzak olunca gönülden de ırak olunuyor? üzdün sözlükçüm...

beğendiğim bir başlığı okuyup tanım yazmak istediğim, fakat o da ne? en güzel cümlelerin başlık sahibi veya alttaki tanımdakiler tarafından zaten yazılmış olduğunu görüp, saygılar diyip zaplıyorum vesselam.

bir bakınız şeysi olarakta kullanabiliriz.

sigara tiryakilerinin etrafta terör estirmesi.

özbekistan’ın şehri olup, aynı zamanda amin maalouf’un eserinin adıdır.

"o gece birbirimizi aynı kitabın içine gömülerek sevdik..."

ocağın sonunda katıldığım sözlükte, o günden beri beğendiğim, her tanımın sahibi yazarlar.
bilgililer mi ararsın, hazır cevaplar mı ararsın, halk dilinden anlayan mı ararsın vb.
maşallah diyorum burda yazar yazarlara.*