normal sözlük

yok.

yaşlanma belirtisi. *

konuşma içerisinde kendimden büyük küçük far etmeksizin sürekli birilerine tavsiyede bulunuyorum.
aslında pek usturupludur tavsiyelerim ama.*
yeğenlerim beni görünce kapı arkalarına saklanıyor.

çevremdeki herkese sürekli bir şeyleri nasıl yapmaları gerektiğini anlatıyorum. hadi ben kafayı kırdım anladık.
çevremdekiler de sürekli her konuda bana danışıyor.
fahri güzin abla oldum püfff.
hem istemiyorum hem her şeyin içindeyim bu döngüden artık kurtulamıyorum. *
sizce ben ruh hastası mıyım?

bizi hep bu sansür mahvetti.. ha bir de özgüveni olmayan hasmetmaaplar..

bu sorumluluğu hissetmek için büyük bir kitlenin ya da tüm sözlüğün sizi sevmesine gerek yok. tıpkı normal yaşantımızdaki gibi. bir kişinin bile yazdıklarınızı dikkate aldığını, okuduğunu bilmek büyük etken. en azından benim için önemli. tarzımı ve düşüncelerimi ifade etmemi yönlendirecek boyutta değil elbette. sadece bazen "bu tanımı yazmaya gerek var mıydı sahiden?" diye düşünmeme ve tanımı silmeme sebep oluyor.

"cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. bütün bu şeraitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. hatta bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasî emelleriyle tevhit edebilirler. millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir."
her okuduğumda yok artık diyorum.

afrika'daki (bkz: boshongo) kabilesinin inandığı tanrı.
söz konusu tanrı aynı zamanda boshongo kabilesinin yaratılış efsanesinin başrolü.
...
bumba'nın bir gün feci şekilde midesi ağrıyormuş. sancılar ve kramplar sonrası bumba öğürmüş ve güneş'i kusmuş. güneş ışığını saçarken bir yandan da karalar oluşuncaya kadar suları buharlaştırmış.
bumba yine öğürmüş. bu sefer ay'ı kusmuş. gecenin de gündüzün de artık bir bekçisi varmış ama bumba'nın sancısı dinmemiş. bu sefer birkaç hayvanı kusmuş ve en sonunda da insan çıkmış midesinden.

vi veri veniversum vivus vici ;
gerçeğin gücüyle yaşadığım süre boyunca, kainatı bile fethedebilirim.

evet evet o da 8 binler kulübü üyesi. tebrikler.*
biri daha yazarsa 8 binler kulübü çeklerini alıp maldivlere kaçarım malum ülkede köşeyi dönen yurtdışına çıkıyor.*

yoldaş ile düğüne doğru programına hoş geldiniz.( oynak bi'şarkı)

kriterlerim: insan olsun ve yaşamaktan gerçekten zevk alsın. yaş sorunum yok ama tabuttan da yazmasın.

kocaeli'de afganistan uyruklu a.m.’nin takip edip cinsel istismarda bulunmaya çalıştığı, direnince de başına taşla vurarak ağır yaraladığı ayşegül aydın, 12 temmuz'dan bu yana tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti.


buradan
batının güvenlik koridoru görevini üstlenen ak parti icraatlerinin sonucu.

moda

hiç şaşırmadığım müge anlı sözü. bu kadına fazla misyon yükleyenleri buraya davet edelim.

aynı mantıkla eşinin tecavüzüne uğrayan kadınları da ağlamasının o zaman. sonuçta evliler değil mi? boş insan, bomboş insansın müge anlı.

bunların bilinçaltı böyle işte. iğrenç zihnin iğrenç ürünü.

müslümanlıktan bağımsız olarak dini değerlere körü körüne bağlanan hiçbir ülke gelişemez. her zaman din bir yerde sömürge, ayak bağı olarak karşımıza gelir. çünkü devletlerin değil bireylerin dini yönelimi olabilir. devletse tüm bunları korumak, kollamak ve taraf tutmamak zorundadır.

biz çocukken törenler daha uzun süreli oluyordu. biz ölmediysek onlar da ölmezler merak etmeyin.

sözlükten önce kadındık diye yorumladım

ölüm eşiğinde eşine şu cümlelerli söyleyen yazar
"annâ, en üzüntülü ve sevinçli anılarımı seninle bölüştüm. tek başıma aşamayacağım zorlukları seninle aştım. ve şunu unutma ki seni büyük bir tutkuyla sevdim. bir kere bile aldatmadım. düşüncede bile."

yün yastık kırmızı çizgimizdir! hatta tam bu sebeple heeer yere kendimden önce yastığımı taşıyorum ben. nevresim taşıma konusunda da işin içinden biri olarak diyebilirim ki "dostlar kıyafet götürmeyin, nevresim götürün" derim.

miko'm'cum*, pandemi sonrası insanlar çok değişti. artık kişiler şezlongdaki eşyaları kenara atıp ıslak ıslak yatıp gidiyorlar. yok bu eşyalar kiminmiş, birine mi aitmiş vs vs kiiiimse takmıyor.

ben yazana kadar konu değişti eklemesi: çarşaf değiştirmek konforlu değil ama kendi çarşafında yatma konforu diye bir gerçek var*.


soru üzerine gelen ekleme: ben de yerdim ya mısır gevreği. hatta hala yiyor olabilirim*. yalnız sorun şu, mısır gevreği kasesi bitmiyor aslında, işletme bitmesin diye az çıkartıyor büfeye. bi de bisi daha ekleyim, çoğu otelde pandemi yüzünden artık açık büfe yok. yani var da tam değil. siz istiyorsunuz, garsonlar ya da komiler tabakları dolduruyor.

fanatik olamasam da vasat dedikleri kadroyla şampiyonluk yaşayan beşiktaş’ımı can-ı gönülden kutluyorum.

görmediğin insandan hoşlanmak ciddi bir tehlike çanları çalıyor göstergesidir yazardaşlarım. yüzünüze buz gibi su çalınız ve ivedelikle kendinize geliniz!

" deniz eğildi kulağına martının,
-yapma, dedi ve ekledi...
-maviliğime aldanıp, dalma sularıma,
balık yaşamıyor içimde artık.
tebessüm etti martı.
-sadece balık için mi, dalıyorum sanıyorsun maviliğine?..
-ya neden?. diye sordu, deniz.
sen ve ben dedi martı,
bir çok aşığın fotoğraflarında aynı karede yer alıyoruz.
bir çok ayrılanın sakladığı resimlerde de...
balık yok diye seni terketsem, o fotoğrafları da terketmiş olmaz mıyım?
-ben açlığa ayıp olmasın diye değil,
aşk' a ayıp olmasın diye hala sendeyim.
deniz martıya küsmez,
martı da denize...
birbirlerine ne kadar kızsalar da,
umutsuzluk hissetseler de ayrılmazlar.
başka denizler ve başka martılar ikisinin de aklına gelmez.
gelmemeli de…”