normal sözlük

o eşyaları sonra kendisinin toplayacağını bilir.

kafamı sözlükten kaldırabilsem daha hızlı okurum aslında..

latince kökenli sözcüktür. yaşadığımız hayatın rutinliği, sürekli kendini tekrarlıyor oluşu ve yaşam tarzının kişiye artık bir şey ifade etmediğini, anlamsız amaçsız kaldığını ifade etmektedir.

-bir nevi depresyon durumu.

kendisi benim abim olur. şu çocuğun yakışıklı olduğunu bir ben göremiyorum galiba... annem bir de abimi "minik oğlum" diye sever. ben de "1.90 boyundaki çocuğun neresi minik?" diye tepki verdiğimde dünyanın en kıskanç insanı ilan edilirim... benim için de bir sigara yakarsanız sevinirim dostlar...

süperbaba,mahallenin muhtarları,bizimkiler.

kızın da trip atanı çekilmez ama erkeğin trip atanı hiç mi hiç çekilmez. böylesi düşman başına.

istanbul'da sonbahar'dır.

iyi bir üniversitede okuyorsanız türkolog olarak yetiştirilirsiniz.
(bkz: türkolog)

insanlar sokaklara dökülüp şarkı söyleyerek dans ettiler. yurdumda hiçbir zaman göremeyeceğim görüntüler.*

ev yapımı rakı olarak bilinse de boğma; kendi başına bir içkidir. yani rakı değildir. rakıya yakın aroması vardır(bazı boğma çeşitlerinin).
üzüm, incir, keçiboynuzu kayısı, kavun, erik gibi meyvelerden elde edilir.
rakı gibi anason kokmaması içimini rahatlatır. rakıya göre biraz daha sert olan bu içki; başta su olmak üzere kola, vişne suyu gibi soft içeceklerle de karıştırılıp içilebilir.
adana, malatya, hatay, kayseri taraflarında yapımına göre değişiklik gösterilir.
bu zamana kadar en beğendiğim ise; hatay’da yapılan incir boğmasıdır.
hatay’ın bazı yörelerinde arak adı ile bilinir.

diyabetik hastalarda geçmiş 6-8 haftalık ortalama kan glukozunu gösteren özel hemoglobin çeşididir.
eritrositlere giren kan glikozu lizin ve valin aminoasitlerine kovalent bağlanarak oluşur.
bağlanma geri dönüşsüz bir bağlanmadır.

yazmaktan veya söylemekten hiç imtina etmediğim çok güzel bir kelime.

seni milletvekili yapamadık bari rektör yapalım. ahahahahah şaka gibi bir ülkede yaşıyoruz.

sürekliliği olan yazardır. der ki senin tanımlarını okuyorum, seni takip ediyorum ama çok da şımartmıyorum. beni kızdırırsan hiç affetmem giderim diye de aba altından sopa gösteriyor. böylesi gizemli takipçilerimizi seviyoruz efendim.

çok mazlum bir halkın, yaşamak için direndiği yer olmasından dolayı, içinde bolca merhamet olan bir sevdadır.

tipik işçi lojmanlarıdır. küçüktürler; genelde bir oda bir salon. sovyetlerden ve yugoslavya'dan ayrılan bütün ülkelerde vardır. binalar mutlaka yeşil alanla çevrilidir. çocukların oyun oynamaları, spor yapmaları düşünülmüştür. birbirine çok yakın değildir. ankara'da örnek mahallesindeki eski toplu konutlara benzerler.
yazlık ya da tatil evi gibi olanlar da vardır. deniz kenarında ya da orman içinde dağlarda bulunurlar. onlar da gösterişsiz ve küçüktür.
bu ülkelerdeki konutlar hala küçüktür. 40 metrekare ev normaldir.

ruhumdan bedenimin her hücrelerine kadar sirayet etmeye hazırlanan sendrom. kariyer falan değil de tüm çabama rağmen çalışma arkadaşıma karşı yaşıyorum bunu. artık zıplayasım gelmiyor içimden, her buzları eritme çabama karşılık kafamı vurduğum o görünmez camın varlığını kabul ediyorum artık. o camla çok güzel bir pencere yapabilirdik halbuki.


-yazının devamı öfke içermektedir-


hayır o değil de, ben hırslı biriyim. vurmaktan vazgeçmediğim bir an o camın olmadığını görürsem hızımı alamayıp yanlışlıkla karşıya geçiririm diye endişeleniyorum. henüz daha çok gencim.

genel:

milena'ya mektuplar - süleyman'a mektuplar
cimri - anasının gözü/kirli çıkı
jane eyre - cem haayıır**
devlet - dövlet*

kişi değil de deli olmak isterdim.