1996, yavuz turgul'un yönetmenliğini yaptığı filmdir. o yıllarda yaklaşık 38 hafta vizyonda kalmıştır. büyük sükse yaratmıştır. izlemeyenlere kesinlikle tavsiye edilir. keje'nin 40 senelik sessizliği, baran'ın sadakati, yıldızlar...
devamını gör...

sadece kitap okuyana değil. eğitimli, medeni, topluma ve bireylere saygılı, kanunlara uyan, nezaket sahibi, düşünen, sorgulayan, hakkını arayan, kendisinin ve aynı topraklar üstünde yaşayan herkesin insanca yaşaması için çabalayan, ülkesinin sözde değil gerçekten gelişmesini isteyen, yaşadığı topluma katma değer sağlayan insanlara düşman olunan tek ülkede yaşıyoruz.
devamını gör...

bu akşam sürekli ağzımdaydı bu şarkı. üstüne bu başlığa denk geldim.
aklıma komplo teorileri gelmiyor değil sözlük.
devamını gör...

yaşar kemal'in öykü kitabıdır, hikayelerin bir çoğu çukurova olarak adlandırdığımız akdeniz bölgesinde geçer.
bazı yerleri insanı adeta büyülüyor, bazı yerleri ise köylü toplumunun yobazlığını, cahilliğini salt bir şekilde ortaya çıkartıyor.
toplumun alt kesimlerinin hayal kaprislerini ve ihtiras taşkınlıklarını sürekli olarak ana temasında vurgulayan, bugünkü yobazlığın temellerinin o dönem ki cahillikten ve toplumun eğitilip, okutulmadan beylik düzenin hurafelerle yönetilmesinin sonuçlarına güzel vurgularla yer veriyor. kitap içinde bazen istanbul çöplüğünden ve kentin büyüleyici ihtişamının insanları yalancılığa itmesinden, kimi zaman dürüst ve şerefli bir kişinin akranlarının baskıları yüzünden tam tersi bir karakter yaşamasından yakınılır.
okuyucuya toplumun görülmeyen kültür ve ahlakı hakkında kısa bilgiler veren ve elimizin altında her an okuyabilip, bulundurmamız gereken bir eserdir.
bir hikayesinden esinlenerek olay örgüsünde şu şekilde bir imaj çiziyor köyün namusundan, şerefinden çıkarlarından daha önemli ne olabilirdi? kimisi insanın düşüncelerinin, duygularının önemli olduğunu sanıyor, bunun hiç bir önemi yok ne alaka?
asıl önemli olan köy ve yaşantısıdır, içinde barındırdığı canlılar ise bunun yakıtı vazifesindedir.
devamını gör...

ayakkabılarım..
canım ayakkabılarım (kalpler)
yemin ediyorum var öyle bir bağ, biliyorum ama ispatlayamam, özellikle loefer larımla aşkım bambaşka..
şu an yeni iş kurduğum için birçoğunu satışa çıkardım, topuklu olanlarıyla pek samimi değiliz ama bir tane baba loefer ım var, satılacağı için bir kere bile giymedim, ondan ayrılmak, düşündürüyor beni :(
ayakkabı dışında da anlam yüklediğim, sakladığım birçok şeyi attım aslında yakın zamanda, bu konuda kendimi eğitmeye çalışıyorum, sadece gerekli olanlara indirmeye çalışıyorum, yinede azalmıyor..
7 yıldır çalışmıyorum, neredeyse, ihtiyaç dışı hiç yeni alışveriş yapmadım, çuvallarca attım, bir yandan satıyorum, öyle çok ultra geliri olan biride değildim (outletçiyim) ama yinede bitmiyor..
velhasıl, kurtulunması gereken nesnelerdir, iyi yada kötü geçmişle, yaşanmışlıkla, nesnelerle, her ne ile olursa olsun, her tür "bağ"ın insanın hızını kestiğini, aşağı çektiğini, özgürleşmesine engel olduğunu düşünüyorum, yaşadığımız evde, odada, sadece yaşamsal gereçlerin olması yeterli aslında, tek yada eşinle, bavulunu toplayıp gidebilmelisin istediğin zaman, önceliğimiz deneyim olmalı, yaşadığımız duyguya, deneyime odaklanmamızı engelleyen uyaranlardır bu bağlar diye düşünüyorum..
bağları kopardıkça, gereksiz eşyalardan kurtuldukça, o kadar hafifliyorki insan, bunlar insana mental anlamda yük de oluyor, yük hafifleyince enerjiniz ve algınızda da yer açılıyor inanın..
gönül bağınızın olduğu birisi varsa, onun dışında hiçbirşeyle bağ kurmak gerekmiyor bence..
devamını gör...

çok sayın ak partili cb. rte'nin 3 sene evvelki müthiş fikri. haber eski fakat yeniden gündemde. türkiye'de, hele ki istanbul'da yaşayamam diyen varsa bilet paralarını verip göndermek lazım demiş. bence gayet mantıklı. çünkü lütfen...

haber linki
devamını gör...

hepsinde farklı şifre kullanıp birbirine karıştırmak var bir de.
devamını gör...

haruki murakami'nin 1982'de yayınlanan the rat serisinin üçüncü kitabı. türkçeye nihal önol'un çevirisiyle 2008 yılında kazandırılmıştır.

murakami'nin en az beğendiğim kitaplarından biri. ama murakami ne yazsa okuyacak biri olarak yine de sevdim tabii ki. doğayla ilgili enfes tahliller ve fantastik kurgu seviyorsanız siz de keyif alırsınız diye düşünüyorum.


"eğer istersek, varsayımlar alanında dilediğimiz kadar at koşturabiliriz. başıboş bir ilkbahar rüzgarının savurduğu kanatlı bir tohum gibi köksüz.
öte yandan da, aynı zamanda, rastlantı diye bir şeyin varlığını yadsıyabilir, bilmezden gelebiliriz. olan olmuştur, olacak olan da besbelli olacaktır, işte böyle, sürüp gidebilir. başka bir deyimle, aramızdaki "her şey" ile önümüzdeki "sıfır" arasında sıkıştırılmış olduğumuzdan, bizimkisi, içinde ne rastlantıya ne olanağa yer verilen, geçici bir varoluştur."
devamını gör...

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...

konum değişikliği ile aynı işi görecektir, ders çalışacaktır. evin içerisinde olan sesten dolayı çoğu kişinin kütüphaneye kaçtığı zamanlar varken, şimdi covidden ötürü evin içine sığınıp ağlayarak ders çalışan yoldaşlarımla cok iyi empati kurabiliyorum. kütüphane için canını verecek sabahın köründe gidip ders çalışmaya başlayan insanları covid üzmüştür.
devamını gör...

benim kedi başka kedi* .
devamını gör...

nerdeyse çocukluktan beri yapıyorum.hala da devam ederim.çok mu anormal.
devamını gör...

ben olaya değişik bir yerden bakıyorum. arkadaşımız kaydolalı 3 ay olmuş olmamış. nickaltına tanım girmeyen yönetici, mod, kurucu kalmamış. nickaltına 217 tane tanım girilmiş.
ben bu yönden kıskandım sadece. başka diyecek bir şeyim yoktur hakim bey...
devamını gör...

ege yayının güneyinde yer alan ve akdeniz'in tektonik kökenli ve denizaltı şekillerinin genç olmasını kanıtlayan derin çukurlardır.
devamını gör...

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
pamuk şeker tadında.
devamını gör...

bir zamanlar bir ülkede halk ayaklanır hükümdara karşı.
haklılardır da.
ne adalet ne düzen kalmıştır ülkede.
hükümdar ayaklanan halkı meydandaki devasa bir havuzun etrafında toplar ve bir konuşma yapar;

-"eğer isterseniz benden çok kolay bir şekilde kurtulabilirsiniz. böyle isyan etmenize hiç gerek yok, şimdi ben bu havuzu boşalttıracağım, üzerini de kapattıracağım, sizden tek isteğim bu havuzu süt ile doldurmanız.
herkes gece yarısından sonra bu havuza bir kova süt dökecek.

herkes tek başına dökecek sütü kimse kimseyi görmeyecek. güneş doğarken hepiniz burada olun.
havuz süt ile dolduğunda ben tahtı bırakıp gideceğim.
ertesi gün sabah olur herkes sevinçle toplanır havuzun başına.
öyle ya artık bu düzenbaz hükümdardan kurtulacaklardır.

hükümdar da gelir ve üzeri kapalı havuz açılır.
bir de ne görsünler?
havuz besberrak suyla doludur çünkü herkes aynı şeyi düşünmüştür;
“onca sütün içinde benim döktüğüm bir kova suyu kim fark edecek?”
hükümdar konuşur;
- "gördünüz mü ? siz ne iseniz ben de oyum!

siz düzenbaz olduğunuz için içinizden kimi seçerseniz seçin sonuç hiçbir zaman değişmeyecek.
o yüzden ben tahtımda kalıyorum siz de layık olduğunuz sistemin içinde!"
devamını gör...

sene 2009’un sonları. ekşi’de o dönem yılların yazarıyım. reşit yaşta bile değildim ekşi’ye yazar olunca, ortaokula gidiyordum hatta. ama yalancıyı ıslatmıyorlar ne de olsa, yaşım oldukça büyük yetişkin bir erkeğim, öyle takılıyorum sözlükte. gazetelerde gördüğüm haberlerden, köşe yazılarından belli fikirler araklayıp, aklım yettiğince cümleler kurup, siyasi yazılar yazıp, futbol yorumları yapıp, ondan bundan duyduğum bilgileri satıyorum sözlükte. kendimi nasıl cool ve farklı hissediyorum aman aman… ama artik sıkıcı ve kasıntı gelmeye başladı ekşi bana, forum siteleri bile nerdeyse daha eğlenceliydi.

derken bir başlık gördüm sol frame’da, galatasaray sözlük açılmış (rerererarara sözlük daha doğrusu) ekşiciler yardırıyor falan. asosyal ve yalancı olan ben durur muyum, hemen üyelik işlemlerine başladım ve çaylaklık sürecini başarıyla geçip yazar oldum. yeni bir sözlük var, taze kan. ama ortam testosteron hormonu salgılanmış vaziyette, eril dilden geçilmiyor. hadi dedim burda da erkek olayım ve kısa sürede hatırı sayılır bir kişilik oldum. özel mesajlar, yersiz şakalar vs vs, ama biriyle daha farklı bir enerji yakaladık. yıldız teknik’te gemi mühendisliği bilmem bilmem neyi okumuş, özel bir firmada çalışan, kendi halinde, sevimli, donanımlı, eğlenceli ve fanatik galatasaraylı bir çocuk. ama ben abi diye hitap ediyorum, o bana birader falan. futbol, kadın, breaking bad, rakı mı, konyak mı, votka mı muhabbetleri… ama ben istanbul’un kenar mahallesinde yaşayan, sanayide çalışan, iki küçük kardeşine ve bir dul annesine bakan, artı babasının iş kazasında ölümüyle travma yaşamış, kara yağız bir delikanlıyım. böyle tanıttım kendimi. her gün muhabbet eder olduk.

facebook hesabını verdi bana, ekle beni dedi, irtibatta olalım. garibanlığıma acıdığından mıdır nedir, benim için hep bir şeyler yapmak istedi. ben de diyorum, abi ben sosyal hesap kullanmıyorum. kullanmaz olur muyum be, sabah akşam çocuğun fotoğraflarına baka baka aşık ettim kendimi. çoğu şey açıktı hesabında. o ne izliyor onu izliyorum, o kimi dinlerse onu dinliyorum. oğlum diyor, gel şuraya şu gün bira içelim. yok abi diyorum annem hasta falan filan derken atlatıyorum bir şekilde.

en son bir salı günü, kış vakti, saat 16 suları. okuldan gelir gelmez açtım sözlüğü, bir mesaj: “hüseyin kardeş (adım da hüseyin he), numaranı bana yaz, seni gs-fb derbisine götüreyim bu hafta.” yalancılıktan bir gebermediğim kalmış, üzerine bir de istanbul’da bile yaşamıyorum. durdum düşündüm, yeter dedim kendime, sözlük hesabımı sildim o gün ağlayarak. daha fazla devam edemedim. ardından büyük bir boşluğa, özleme ve vicdan azaplarına düştüm. adama dehşet alışmışım bir de, bir süre zor geldi onunla hiç iletişimde olmamak. facebook hesabına, ordan etkileşimde olduğu insanların hesaplarına, başka mecralardaki sosyal hesaplarına bir süre baktım hep, gizli gizli. danimarka'ya yerleşti, bir köpek evlat edindi, orda bir hayat kurdu kendine. hepsine uzaktan şahit oldum. kendi başıma bir süre ufak bir aşk acısı yaşadım ve melankoli halini atlatınca bir daha da sosyal hesaplarına bakmadım. göz görmeyince de gönül katlandı. (hahahha)

o belki bu olayı şimdi hatırlamaz bile ama, ben yaptığım şerefsizliği hiç unutmam. bugün ne zaman derbi olsa, ne zaman breaking bad'e, the prestige filmine denk gelsem, muse grubunun bir şarkısını dinlesem, hep onu hatırlatır bana.

bu da böyle rezil bir anımdır arkadaşlar. buraya kadar okuyan varsa ayırdığı vakit için teşekkürü bir borç bilirim, zira uzun entryleri ben hiç okumuyorum. sevgiler…
devamını gör...

bıraksaydınız da evlenselerdi. zaten max. 2 sene sonra, yaptıkları hatayı anlarlardı. pişman olurlardı.
aşk için ölünmez. bunu gençlere nasıl anlatmak lazım bilmiyorum ama aşk için kendinden vazgeçmek büyük ahmaklık.
devamını gör...

fransız soylu ailesinin biricik kızı olan blanche monnier, soyuna göre alt sınıfta bulunan, mesleğinde pek başarılı olamayan bir avukata aşık olur. kızının bu avukatla evlenmesine göz yumamayan anne - louise, bu aşka engel olmak için kızını evdeki gizli bir odaya kapatır. bu ceza tam 25 yıl boyunca sürer.
25 yıl sonra, savcıya gönderilen bir mektup üzerine polisler, belirtilen evi basarlar ve gizli odayı içinde blanche monnier ile açığa çıkarırlar. akli dengesini çoktan kaybetmiş blanche monnier, tam 25 yıldır güneş ışığından mahrum, kendi dışkısı içerisinde yaşayan, 25 kiloluk bir ucubeye dönmüştür.
devamını gör...

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim