normal sözlük

yoldaşın üç kulhü bi elhamına bakar.

futboldan, siyasete, müzikten, edebiyatta kadar yelpazesi geniş bilgisi , entelektüel , birikimli aynı zamanda , espiri yeteneği , ince ince dokundurmalari , harika yazar , yine kime giydirmiş diye merak ile yazılarını takip ettiğim yazar.
iyiki var , iyiki tanımışım.

tüm takıntılılara gelsin bu parça

[her papatya, bir gün solar. aynısefalar gibi...]
müzik benim ilacım, şarkılar benim zehrim ve ben intihar eden bir notayım.
kendi isteğimle kendimi, kendi düşüncelerime esir bıraktım ve inanın bana artık bundan kurtulamıyorum.
ne yapmam gerekiyor? kurtuluş yolu hangi cadde üzerinde? bilmiyorum.
*
ayaklarım yalnızca ileri doğru giden bir ibre gibiydi..
soğuk hava yakıyordu ellerimi, buzdan ateşleriyle. en son durdum. durdum yolun ortasında. şehrin gürültülü sesi kulaklarımı sağır edercesine şiddetliydi.
hiçbir amacı olmayan hâlimle, utanmadan dolaşıyordum bu sokakları. yavaşça etrafa baktım ve deniz tam karşımdaydı.
'gökyüzü denize aynaydı ve deniz gökyüzünün yansımasıydı'
*
keşke yalnızca bir karınca olsaydım.
küçükken ezdiğim o karıncalardan herhangi biri olsaydım ve ezilseydim bir ayakkabının altında.
önümü bile görmeden ilerliyordum... korna sesleri gökteki çığlıkla orkestra kurmuştu ve yağmur bir piyanoydu. piyano...
ağaçlar bu orkestraya eşlik edercesine dans ediyordu ve kurumuş yapraklar esen rüzgarla birlikte uçuşuyordu havada.
kuşlar solistti bu sanat cümbüşünde. kelebekler renk renkti.. umudu bağırıyorlardı sessizliğin dilinde.
*
hayatın tek sorununun iki oyuncak eksik olduğu zamanlar vardı.
koltuğun altında yaşadığına inandığım oyuncanlar ülkesinden söz etmek istiyorum sizlere...
geleceğin en azından geçmişe göre daha tasasız olduğu ve anlamların henüz anlam bulmadığı zamanlar.
çocukluk.
en büyük yalan neydi?
mesela kalemimin ucunu açmayı bir türlü beceremezdim,
kayboldu demek yalandan sayılır mı?
gerçeklerin çarptığı yıkılan bir duvardan ibaretim şimdi.
değişim, kozasından çıkan kelebeğin kanatları mı?
düşünceler benim stresim.
*
tek hücreli odaların olduğu bir hapishanede, bütün suçluların müebbet yediği doyumsuz düşünceler...
*
tarihi geçmiş bir yemeğin bozuk tadı gibidir gelecek.
*
gelecek; çocukken çarptığınız tümseklerin büyürken hissettiğiniz travmasından ibaret.
*
bana, huzurun merhemini verir misiniz?
iltihaplı kalbimin içine sürmek istiyorum...

toblerone çikolata.

on binlerce karma puanı olmasına rağmen 1 tane rozeti bile olmayan karizmatik yazar.*

gençliğin vermiş olduğu hezeyanla hata yapan kişilerdir.

edemiyorum. edemediğim şu günlerde, kendimi fazlaca hırpalıyorum. sonra kocaman bir özür borcum olacak kendime.
etsem ne olacak sanki? edebilsem..
hayatımda kendim dışında kimleri kimleri affettim ben. kendime gelince neden bu kadar cimriyim? keşke olmasam.
hayatıma bir şekilde girmiş ve beni üzmüş kişi ve olaylarda bile kendimi suçluyorum ben. suçlamakta haklıyım da.
aslında affedebilsem, sanki şeytanın bacağı kırılacak, hayatım düzene girecek gibi. ama affedemem. girdiğim her yol benim seçimimdi.

(bkz: tövbeler olsun)
(bkz: ben değil bir arkadaşım)

herşeyin miniğini ayrı severim

ilk duyulduğunda bir süre "spatula" olarak dillendirilebilir. birkaç anatomi dersinden sonra bu terminolojiye alışılır, çünkü yerini uzun uzun anatomik terimler alır. keşke her şey scapula gibi olsaydı dedirtir.

kanepede ayaklarımı uzatmış battaniyemle beraber
masumlar apartmanı seyrediyorum.
zalım safiye'yi izliyorum.
bir yandan da sözlüğe yokluyorum.
*
boğazımda düğümlenen hıçkırık olayım
unutma beni unutama beni.
*
güzel şarkı.

bu sözlükte, 30 haziran 2021 tarihinde bengaripsengüzeldünyaumutlu tarafından düzenlenen radyo programında* gerçekleştirilen anma gecesi. kafa sözlükte olmaktan gurur duyma sebeplerinden bir diğeri. hatta en önemlilerinden.

buralara bir yerlere de yayının kaydı iliştirilir belki sonra. geleceğe notlar bırakıyoruz. geçmişi değiştirmek keşke elimizde olsa...

seni çok seviyorum.

kesinlikle yapın. en azından bir daha aklınıza gelen her haltı yememeyi öğrenirsiniz. 2 kişilik evde bazen 10 kişi kalıyorduk ve 1 kırlenti ev arkadaşımla aramızda dönüyorduk. yemek yapıyor sonra o bulaşıkları yıkıyorduk bizden çok evde kalan arkadaşlar suratımıza bakıyordu. yatağımızla haftada bir görüşüyorduk çünkü sıra bize gelmiyordu. elektrik faturasının neye benzediğini rüyalarınıza kadar öğrenip tam yemeğin ortasında tüpün bitmesinin acısını iliklerinize kadar yaşayacaksınız. yapın tabi ki.

gerçekten bir güzellik geliyor hatta arttırıyorum yüzüne nur iniyor. kirpikler ıslak,gözler kızarık, kırgın ve masum bir ifade. arınmanın vermiş olduğu umutsuz ve tasasız mutluluğun resmedilişi aynada. bu ne saçmalıyor şimdi demeyin, psikopatlığı şiirsellikle nasıl gizleyebilirim edebiyatı yapıyor olabilirim.
gülmek bir insana ne kadar yakışıyorsa tam tersi duygu olan ağlamanın da insan yüzünde derin ve güzel görüntüsü olmalı... tercihim gülerken güzelleşmekten yana ama ağlamayı da çok yabana atmamalı.
bugün de çok güzeliz nazar değmesin.

hangi muhammed? dedirten, insanların inandığı dinin peygamberinden adıyla bahsederek aslında onun sıradan bir insan olduğunu, islam dininin de ilahi değil uydurma olduğunu iddia eden*, insanların dini inanç özgürlüklerine saygısı olmadığını açıkça ifade eden(yobazmışız!), kendi inandığı şeyin fanatiği haline gelmiş, inancın bir tercih meselesi olduğunu özümseyememiş insan beyanı.
inanmayabilirsiniz bu en doğal hakkınız. ama saygısızlık yapmak zorunda değilsiniz. tabi ben kime neyi anlatıyorum değil mi.

ürettiği lensleri toprak altında bekleten firma. 2. dünya savaşında amerika sadece fabrikayı değil bulunduğu bölgeyi de lensler sarsıntıdan zarar görmesin diye bombalamamıştır.

"sevda nedir ki,
dokunursun süzülür geçer.

şiir nedir ki,
sezilir geçer.

insan nedir ki,
bir şeylere sevinir, üzülür geçer…"

ataol behramoğlu

bu gezegenin 2250 yılını görebileceğini düşünen optimistlerin olduğunu görmek mutlu etti beni