normal sözlük

ben hiç kimse olmayanım ve hiç kimse ben olmayanım.

katıldığım başlık. örneğin ülkede veya dünyada gelişen günlük olaylara açılan başlıklar ilginç bir şekilde çok az ilgi görüyor ve gündeme giremiyor böyle olunca gündem isminin hakkını veremiyor.

(bkz: tanrılar kurban istiyor)

buradaki çoğu insan ikiyüzlü ve dümencidir. o yazdığınız isimler ayrılsa, 2. saatine unutursunuz. nasıl içinizi okuyorum buradan bir bilseniz.

sırf kendi görüşüyle veya dini inancıyla uyuşmuyor diye insanlara hakaret ve dm 'den güya sırf kendi çok biliyor ve bildikleri yüzde yüz doğruymuş gibi akıl vermeye kalkışanlar var. kendinize saklayın herkes sizin gibi düşünmek zorunda değil. zira bir fikir ayrılığına rağmen karşınızdakine saygı duyabildiğiniz kadar insansınız gözümde...

adaletsizlikler ülkesine hoş geldiniz.

"köy yanar deli taranır"dır doğrusu. deliler olmasa çekilmez olurdu bu dünya, iyi ki varlar.

kendisi şu güzel şarkısı ile aklımda kalmış, iyi yürekli bir şarkıcıdır.
elfida, bir belalı başımsın.
elfida, beni fark etme sakın.
omuzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın.
elfida, hep aklımda kalacaksın...

"aşk, karanlık bir ‘şey’dir.
insan bile aşk kadar karanlık değildir,
insanın gecesi olan anılar bile
hiçbir anıya yakıştıramadığımız hayvanlar bile
öyle masum kalır ki aşkın yanında:
“rain dogs” koyu kahveyle iyi gider
“rain cats” bugünlerde kezzapla
aşkı neyle denersen dene
ölümle iyi gider yalnızca"
buradan

para para para mı? üstüme iyilik sağlık ömrümde böyle şey görmedim! hadi inşallah!(bkz: sısısısı)

kimseyi bağlamaz. ben "sevmem". allahtan şu an oturduğum site de dağıtan eden olmuyor da kafam rahat. sadece bir kişi aşure verilen zamanda getirdi onu da çöpe attım. ne o öyle bulamaç gibi bişiy ... bir baklavayı göz önüne getirin birde bu ne olduğu belli olmayan , her halttan bir kepçe konan tatlıyı... takdir sizin... ben aşure sevmeyince yadırganıyorum. nedense? sanki sevmek zorundayız veya zorunlu bir dini ritüelmiş gibi algılanıyor bu tatlı ... ilginç geldi bana...

o kadar uykum var ki uyuyamıyorum.

avrupa'lılar ilk geldiğinde, north carolina, south carolina ve virginia'nın güneyinde yaşayan, siouan dili konuşan bir kızılderili kabilesidir.
onları ilk görüp kaydeden avrupalılar, 1540'larda güneyden gelen ispanyol'lardı ve 20 bin kişilik bir kabile olduğunu yazdılar. catawba'lar kuzeydeki seneca ve lenape'lerle sık sık savaştılar. 1680'lerde ingiliz'ler catawba topraklarına geldiler. topraklarının çoğu beyazlarca ele geçirildiği için onlara yakın yaşamaları sonucu, salgın hastalık kaptılar ve nüfusları çok düştü. amerikan bağımsızlık savaşı'nda kolonileri tuttular. nüfusları o kadar düştü ki 1800'lerin başlarında sadece 100 civarı insan yaşıyordu. nüfusları azaldıkça, kendilerine verilen rezervasyon topraklarıda yeni antlaşmalarla azaldı.
bugün, south carolina ve north carolina sınırındaki, iki eyaletin topraklarında bulunan bir rezervasyonda yaşıyorlar.

ben buyum sosyete kızı*

mektupla ilk kez ilkokul öğretmenim sayesinde tanıştım. postane ziyaretiyle yazdığımız mektupları sevdiklerimize göndermiştik. o kadar çok sevmiştim ki yıllar içinde birçok kez mektuplar yazdım gönderdim ve aldım. tabi teknoloji geliştikçe mektup geri planda kaldı zamanla. ama aslında benim için hiç eskimeyecek en güzel şeylerden birisi. göndereceğim mektuplar için aradığım karpostalları bulabilmek, karpostalıma uygun renkte rengarenk zarflardan birini seçebilmek, mektubumda neler yazacağımı düşünmek, daha sonra onu göndermek en çok mutlu eden uğraşlardan birisiydi. tabi işin en heyecanlı kısmı mektubuma cevaben gönderilen mektubu beklemek ve geldiğinde heyecanla okumak. hâlâ bana gönderilen mektupları saklarım. hayatta en çocukça mutluluklarımdan birisidir benim için. şimdi mektuplaşabilecek bir arkadaş bulabilmek çok zor. insanlara saçma ve gereksiz gelebiliyor.telefonla anında gönderebileceği mesajı bu kadar uğraş vererek göndermek istemiyorlar. ama çoğunlukla mesaj mektubun verdiği mutluluğu hissettirmiyor.

bunu gerekli gördüğüm başlıklarda yapıyorum. ara sıra girdiğim eleştirel ve olumsuz tanımlamalarda sonunu iyi dilekle bitirmeye özen gösteriyorum. bunun olumlu bir etki yarattığını düşünüyorum. içimdeki umudu yitirmediğimi ve bunun kolektif bir etki yarattığını düşünüyorum. bir çok olumsuz olgunun düzelmesi temennisiyle.

ziyaaaa atmaa ziyaaaaa

ölümsüz ata;
bir tek senin hakkında yazamam
kalemin titrer
titrek yanan mum ışığı söner
yüreğim yangın yerine döner

çokkkkkk özlüyoruz seni

ben hep resim derslerinde başarısızdım. babam çizer boyar, ben de resim derslerinde ders boyunca sadece bulutları ve gökyüzünü boyardım. yapılan resminde en kötü tarafı tabii ki bunlar olurdu... ortaokul lise hayatım böyle geçti...ona boyat, buna çizdir...

bir gün resim dersine giderken paletimi evde unutmuşum( dersle ne kadar alakalı olduğum buradan da belli tabii) ve yanımdaki arkadaşıma paletini ortak kullanabilir miyiz? dedim . maskat hoca laf etmesin aman ali rıza bey ağzımızın tadı kaçmasın durumları, idare edelim vaziyeti. herif olmaz benim paletim ben kullanacağım! dedi. nasıl ateş çıktı yüzümden anlatamam size sayın seyirciler. baktım olacak gibi değil çıkardım 2 yaprak kopardım defterden ona boyaları sıktım değişik değişik maçı idare ediyorum ama nasıl moralim bozuldu anlatamam...

bu zırtapoz öğretmene soru sormak için parmağını kaldırdı önünü ilikledi ve şuan hatırlamadığım bir soruyu sormak için ayağa kalktı...
işte o an herşey oldu...
kağıttan yaptığım paletimi oturduğu yere bıraktım, önümdeki bulutların ve gökyüzünün üstünden bir kat daha geçmeyi sürdürdüm. bu ezik te sorusunu sordu ve oturup boyamasını yapmaya kaldığı yerden devam etti...
kibarca ona doğru eğilerek sordum:
- rica etsem, paletimin üstünden kalkar mısın? fırçamda mavi boyam bitti de...
yüzü kıpkırmızı, totosu gökkuşağından bile renkli olan arkadaşım kalktı baktı ve ağlayarak öğretmene bişiler zırvaladı ve kaçtı sınıftan... ha bir de giderken sen görürsün!!dedi bana... hiç sinirlenmedim sadece usulca s..t.r lan, renkli g.t dedim sadece
o an ki içimdeki huzuru ve mutluluğu anlatamam... pişman mısın diye sorarsan tabii ki hayır bugün olsa yine yaparım