normal sözlük

uzun zaman sonra merhaba sözlük *

yalnızlığa damgasını vurmuş asil tek sayılardır. lakin 2 hariç.
t: asal sayıların bahsinin geçtiği başlık.

küçük tuvaletin geldiğinde birkaç saat tutup sonrada tüm gücün ve kuvvetinle salıvermektir.
not: önemle duyrulur ki bu işi tek başınıza yapmayın zevkten bayılma ihtimaliniz vardır.

birkaç sene öncesine kadar oldukça trend bir sıfattı.
şapşalın yumuşatılmış hali diyebiliriz kısaca.
söylemesi de daha sempatik, öyle hakaret gibi değil.

zanlı, soyadından anlaşılacağı üzere yabancı uyruklu biri. artık bir de yabancı uyruklular, memleketin yasalarını öğrenmiş olacak ki rahat rahat suç işlemeye girişiyorlar.

oregon'daki bir orman. dikilen 200 karaçam ağacı her sonbahar geldiğinde gülümsüyor.

lise 2'deydik. okul abant'a gezi düzenlemişti. tabi o'nun gideceğini duyunca ben de hemen katıldım geziye.
neyse, yolda türlü türlü jestler, otobüs teybine müzikler koymalar falan. oraya varınca piknik yapıldı, karınlar doyuruldu işte.
sonra 6 -7 kişi geziyoruz, ben tabi o'nun yakın kız arkadaşını ayarlamıştım. biraz sonra diğer arkadaşlar ile arkada kaldılar haliyle.
biz tabi yalnız kalınca '' sana bir şey göstermek istiyorum '' dedim ve biraz ilerde çiçeklerle bir kalp yapmış, içine de çiçeklerle ismini yazmıştım.
'' bak benim yüreğimin hali böyle, bu güzelliği devam ettirelim mi ? '' dedim.

1998/ankara

türkiye'nin doğu illerinden çıkıp tüm türkiye'ye yayılmış hammaddesi bulgur ve isot olan kadim yiyecek.

neyse ben kabuğuma çekileyim yine bizim kelleye hallenecek anlaşılan.*

yaşamı tehdit eden durumlar da aşırı fizyolojik ve bilişsel değişikliklerin birden ortaya çıkması ile kendini gösteren ivegen kaygı panik nöbetidir.

eğer mesele vatana hizmetse, parayı verenin daha çok hizmet ettiğini düşündüğüm konudur. er statüsünde orduda görev alan kişinin askerlik süresi boyunca devlete maliyeti ve hizmetinin niteliği düşünüldüğünde bu açık seçik anlaşılır.

bir devrin çılgınlığıydı. çok insanı meşhur etti. aykut elmas, kafalar falan hep buradan çıktı.

baharı yaza devşiren meyve.
biraz önce sokağa çıkma yasağı başlamadan düştüm sokağa, birkaç alınacak listeledim kendime. montsuz sokağa çıkma zamanlarının keyfi bir başka yüreğimde. gün ışığı tene değdikçe verdiği haz da. ki bu yüzden her yazın sonunda çikolata rengine ulaşıveriyorum istemsizce.
yürümeye başladım, cıvıl cıvıl kuş sesleri eşliğinde. sokakları tatlı bir telaş kaplamıştı bir yandan akşamın son saatleri, özgürlüğün son anları herkes bir yere koşturuyor gibiydi. ben hiç acelem yokmuşçasına salınarak yürüdüm sokakta. uzun zamandır hasret kaldığım için her şeye, herkese dikkatle bakarak.
balıkçıya girdim sonra. tezgahta birkaç çeşit vardı sadece. ve yakaladığımızda iş yapmaz diye denize bıraktığımız karagözün kilosu kırk tl olmuştu. şaşırdım. etrafa baktım seyrelen tek şey çeşit değildi, balık temizlemek için çalışan afgan çocuklar da kaybolmuştu ortalıktan. balıkçı işin başına geçmiş. kendisi temizliyor balıkları. düşündüm sonra "peki işten çıkarılıp, gözden kaybolan o insanlar nerede?".
kasabın içi de bomboştu. bir tek manavın önünde sıra vardı. poşet poşet sebzeleri taşıyordu insanlar ellerinde.
moralim bozuldu. görünce daha bir keder çöktü yüreğime. derin bir nefes aldım. elimdeki ağırlık arttıkça yüreğimdeki de arttı sanki adaletsiz hayata karşı.
ama insan evladıyım ben de biraz unutkan herkes gibi... güneşi tenimde hissedince tekrar bir gülümseme oturdu yüzüme. yürüdüm. yürüdükçe açıldım. sokaklardaki, parklardaki çocukları gördükçe, yeşile doydukça umutlandım. bir bahçenin kıyısından sarkan erik dalını gördüm sonra. mini minnacık erikler. aldı çocukluğuma götürdü beni. bahçenin dışına taşan sokağın malıdır dedim. birkaç tanesini koparıp içimdeki çocuğu mutlu ettim. bu kez daha da kocaman bir gülümseme ile yürüdüm, yürüdüm.

beni çoktan görmüş yazarın haklı serzenişidir.

edit: beğenmeyin lan bu tanımı, kalbim paramparça şu an.

yazılışı kolay fakat anlamlandırması en zor duygulardan biri. sadece üç harfle bu kadar çok şey anlatılması hoş bir tezatlık ve ben buna hayran kalıyorum.
çevremden duyduğum aşk tanımları şöyle; birine kendinden daha çok değer vermek, o kişi için gerekirse daha iyi biri olmak, duyguların en safını sevdiğine beslemek, gerekirse bu uğurda kendinden vazgeçmek, o kadar çok sevmek ki olayı ruhsal boyutta hissetmek...

benim için ise aşk bir ihtiyaçtır. tanımsız bir duygudur.

kalbimiz boşluk kabul etmiyor ve bir duygunun yeri başka bir duygu ile doldurulabiliyor. dolayısıyla ben diğer duygulardansa, kalbimde aşkı hissetmeyi yeğlerim. ve istenmeden aşık olunabileceğine inanmam.
bunun temelinde yatan güdünün ise gerçek manada insan olmak güdüsü olduğuna inanıyorum.

son olarak bizi olduğumuz kişiden daha üstün bir duruma ulaştıracak şeyler bilinmezliklerden geçiyor. ve konu bilinmezlik olunca, aşktan daha esrarengiz bir duygu tanımıyorum.

saygısızlığın gerçekten sınırının olmadığını aklıma getiren başlıktır.
bir insanın fotoğrafını alıp yorumlamak bana inanılmaz derecede korkunç geliyor.
kameralar her yerde. farkında olmadan veya olarak bir fotoğrafınız çekiliyor ve insanlar yorumlamaya başlıyor. ifşa sevdasının, işaretleme sevdasının gittiği yeri görünce korkuyorum. durumun ciddiyetinin farkında olmamayı korkunç buluyorum. bazı durumlarla ilgili empati yapabilmek için illa bizim ya da ailemizin başına gelmesi gerekmiyor. bu iş çok tehlikeli bir yere gidiyor. gerçekten fotoğrafa bakarken başlığa girdiğime utandım. tek hissettiğim bu.

katıyorum tozu dumana da
toz değil, toz değil
biliyorum hepsi havagazı
söz değil, ah söz değil.*

"okul bitince ne yapacaksın?"

nasıl kadınlar var sizin çevrenizde ya da siz kadınları nasıl görmek istiyorsunuz böyle? üzüldüm sizin için.