normal sözlük

en fazla sekiz tanım alan başlıklarımın dolmasını bekliyorum karasinek gibi ellerimi ovuşturarak.
t: beni umutlandıran bir başlık.

evet. tanrı bir tanrıya inanmıyor. bizlere ateist olman guzum derken kendisi ateist aslında.

"kim demiş hayatın üstünün altından daha iyi olduğunu! " diye bir şeyler okuduğumu hatırlıyorum.
yaa dipte olmanın da ayrı güzellikleri vardır, rahat olun arkadaşlar, hepsi geçer giderrr.

başıma gelen tuhaf bir olayı hatırlattı bak. 2005 yılı ramazan ayı (ekim ayıydı) selçuk üniversitesinde öğrenciyim. yatay geçişle yeni geçtiğim için arkadaş çevrem çok geniş değil.

ortaokuldan bir arkadaşım sayesinde yatay geçiş tercihimi yapmış ve soluğu konya’da almıştım. onun oradaki ikinci yılıydı. bir öğrenci evinde kalıyordu. ben yurtta kalıyorum tabi.*

dört beş erkek bir ev tutmuş kalıyorlardı. tipik bir öğrenci evi işte. neyse! arkadaşımın sınıf arkadaşları da ev tutmuşlar iki kız, iki de erkek bir evi paylaşıyorlar. iki çift gül gibi de geçiniyorlar.*

arada ayaküstü de olsa karşılaşıp sohbet etmişliğimiz var ama samimi değilim o çiftlerle. tabii arkadaşımla samimiler. ne de olsa aynı sınıftalar. arkadaşımla ikimizi bir gün iftara çağırmışlar…

eli boş gitmek olmaz diyip; gazoz ve meyve suyu alıp gittik iftara. bizim çifte kumrular niyetli de değiller ama iftar hazırlıkları tam gaz devam ediyor. çok şen şakraklar. sohbet muhabbet de gırla. bide birbirlerine yakışıyorlar ki sormayın!

derken geldi ezan vakti. onlar da bizimle yemek için beklemişlerdi. yemek masasına kurulmuş iftar sofrasına geçtik. masanın ortasında biraz salata var. herkesin önüne dilimlenmiş ekmek ve pide konmuş. birer de çorba kasesi.

arkadaşımın erkek kaynayan öğrenci evi yokluktan kırıldığı için garipsemedik. karnımızı aldığımız birer kase takviye çorba kasesi ile* tıka basa doyurduk.**

çifte kumrular da ses etmiyorlar tabi. biz öğrenci evidir inkanları yoktur diye garipsemeden ekmek bana bana doyurduk karnımızı. ellerinize sağlık diyip kalkerken meğer şakalandığımızı öğrenmiş olduk.**

sonra gelsin, köfteler, börekler sulu yemekler. biz, karnımız tok olmasına rağmen biraz daha tıkındık. sonra yemekleri bizim için yaptıklarını ve kesinlikle bizi salmayacaklarını söylediler.

biz de -dünden razıyız aslında ya neyse- ısrarları üzerine yatıya kalıp yemeklerin geri kalanını sahurda gömdük.**

demlik denebilir mesela.

"müziğin sesini duymayanlar dans edenleri deli sanırlar “
-nietzsche-

yaşamayı hayal ettiğim ancak şimdiye değin hiç yaşamadığım, kanımca muhteşem bir eylemdir.

e tam da öyle başlıklar açılıyor zaten?

öyle bir şey yok ki. ben bunu deyip kendimi kısıtlamam. her şeyi yaparım ben. hem başa bela alma sebebi. asla dediğimiz şeyler kaçtığımız şeyler asıl onlar yapılmalı.

tam benlik etkinlik. her hafta kilit ekranı ve ana ekranına yeni ve birbiriyle uyumlu iki tane wallpaper koyan ben bu etkinliğe en sevdiklerimden iki tanesini bırakıyorum*.


ay ben arada gelir paylaşırım başkalarını da çok sevdim bu başlığı.

yaşadığım semtin en büyük nimeti, çay içmek için bire bir, tam bir halı saha büyüklüğünde*, bazen içimi açan bazen hüzünlendiren evimin önden çıkması.
az önce ordan geldim. elinde poşetler olan yaşlı bir teyze, başını uzatmış çöp karıştırıyordu. derin bir iç çektim, verdim sonra nefesimi mahalleye doğru.
gideyim de namazımı kılayım, teyzeme dua edeyim. o duadan bende nasiplenirim belki. zalımsın dünya.

kalbime ektiğim,
aşk tohumlarına,
can suyu oldun.
hayalime,
gerçek oldun.

yazıma fikir,
şiirime mısra oldun.
filmime battaniye,
mitosuma efsane oldun.

içime kelebek,
kalbime küt küt oldun.
gözüme nur,
ateşime çıra oldun.

müziğime söz,
fikrime ince gül oldun.
canıma canan,
ruhuma eş oldun.

"ağa efendi"
sultan abdülhamid'in kedisi.
yemeğini sadece çatalla verildiğinde yiyor.

kaynak

psikolojide “bilinçaltı yansıması” veya “tabire açık ilahi mesaj” olarak kabul edilen duyusuz algıdır.

mantolu hasan

bir zamanlar ülkemizde yaşamış olan anadoluya özgü leopar cinsinin yok olmasında şüphesiz büyük rolü olan hasan bele isimli kişidir. öldürdüğü parsların postları ile kasılarak boy boy fotoğraf çektirerek övünmüştür. öldürdüğü leoparların sayısı bilinmez.

kendisine söylenecek çok şey var. sadece ona değil o tarihlerde leoparları her daim avlanacak hayvanlar kategorisine alanlara da söylenecek şeyler var.

şimdiki gençlerimizin ülkelerinde leopar görememesinde emeği geçen mantolu hasan'ın fotoğraflarını huzurlarınıza bırakırım.

5 dakika önce bi kazaya şahit oldum. ilk defa gözümün önünde bir kaza gerçekleşti. ben de kazanın olduğu o yoldan ilerliyordum ve yoldan geçen ve kazanın kurbanı olan diğer kişinin arkasındaydım. kendimi onun yerine koydum. tüylerim ürperdi. durakta beklerken karşı tarafı gözlemledim. ambulans geldi. umarım iki tarafta da ciddi bir şey yoktur. hayat sadece bir anlık. bu olay bütün gün sıkıntılı olan kafamın içini dağıtmaya yetti. şimdi gidip evdekilere kocaman sarılacağım.

gerçek adı cem filiz’dir. yugoslav kökenli türk müzisyen, söz yazarı, yapımcı ve yazardır.

verdiği acı insanı mütevazıleştiriyor, mahsunlastirip kafa ellerin arasında gözden duygusal bir damla düşürüyor. hayata bakışım değişti lan!