bir tanrıya inanmadan kutsal kitapları okumak

kutsal kitapları en çok inanmayanlar okur zaten. bunu da laf ola beri gele değil, insan kitlesi davranışlarının, geleneklerinin ne olduğunu anlamak için yaparlar. yahudileri tevrat'tan bağımsız düşünemeyeceğimiz gibi, hristiyanları incil'siz düşünemeyiz. 'müslümanım ama kuran'ı hiç okumadım.' diyen insanları da böyle tanıyabiliriz. ama bu tersten bir tanımadır.
inanmayan şunu bilir: eğer bir kutsal kitapta çalmayın diyorsa, hemen dünyada en çok hırsızlığın olduğu topluma bakılır. hangi toplumun kutsal kitabı olduğu şıp diye ortaya çıkar. hırsızlığın olmadığı yerde tanrının emir olarak 'çalmayacaksın!' demesi beklenemez.

roman tadında okuyun oğlum işte.. çoklu dil desteği, çoklu karakterler, yer ve mekanlar, anlamsız zamanlar, birbirini tekrar eden cümleler, kim nerede ne zaman nasıl ne şekilde, acılar, kederler, yaptırımlar, hediyeler, büyük aşklar, vb. basit bir romanda olması gereken herşey bu kitaplarda da var.. okuyun işte..

bir nevi merak eylemidir. oldukça haklı bir harekettir. binler hatta yüz binler hatta milyonlar hatta milyarlarca* insanı koşulsuz şartsız, güven mânâsına gelen iman ile peşinden sürükleyen dinlerin kitaplarını okumak oldukça makul.

(bkz: kutsal kitapları okuduktan sonra ateist olmak)

neler yazıyor diye merak ediyorsun işte. boşuna inanmamazlık yapmak olmaz.

fake olduğunu düşündüğüm bir yazarın bütün tanımlarını neden okuyayım ki?*

üniversitedeki malûm dersleri vermek için yapılan zorunluluk. **

insan zihninin neler içerdiğini görmek açısından ve bazen de tarihi açıdan önemli ve değerli bilgilere ulaşmak için yapılabilir.

çocukken bizim evde kutsal ve dini kitaplar vardı, ben onları okudum. arkadaşlarım yüzüklerin efendisi okudu belki. ikisi de benziyor neticede.

kusura bakmayın ama kesinlikle basit yazılmış, hor görülecek kitaplar değil. aksini iddia edenin ağzına 4 kutsal kitapla vurmak lazım. yazan arkadaşları canı gönülden tebrik ediyorum. keşke birkaç tane daha yazmış olsalardı.

arayış içinde olmaktır. kendini aramak, bulma yolunda adım atmaktır. hatta bulamamaktır. tıpkı başka bir dine inanan insanın öbür dinleri derin bir araştırmayla incelemesi gibidir. yani normaldir, normal. bu insanlar neden inanıyor, ne anlatıyor bu din diye sorgulamanın nesi kötü olsun? hata bunun neresinde? yukarıda da söylendiği gibi inanlar sevap yazılıyor der, kutsal kitabın neyden bahsettiğine bakmaz, umursamaz. inanmayanların araştırması ise hoşlarına gitmez.

nasıl ki kutsal kitapları okumadan bir tanrıya inanılıyorsa tanrıya inanmadan da kutsal kitaplar okunabilir. ilkinde hayatını ikincisinde zamanını veriyorsun. bu nedenle çok daha makuldür.

tüm teklifleri gözden geçirmektir.

bayağı mantıklı şey. görüş ve önerilere bu anlamda açığım.

gayet doğaldır. hitler'in "kavgam"ını da okuyoruz. yeni bir şey bulacağımızdan değil de hitler neler saçmalamış diye merak ettiğimizden. kaldı ki tevrat, bir tarih kitabı olarak epey meraklı hikayeler anlatır.

okumaya değer fantastik kitaplar listemde son sıralarda bulunan kitaplardır.

mükemmel. araştırmak önemli bir şey sonuçta. her şeye körü körüne inanıp kandırılmaktan iyidir diye düşünüyorum

olması gereken tam da budur.. ilgili kitapları okuduğunda da, ne kadar haklı olduğunu zaten anlar, bilgini perçinlersin. bu aynı zamanda
doğa, insan ve olaylar konusundaki en temel ve basit bilimsel bilgi ve doğrularla çelişen açıklamalar ve masalların, dünya gerçekliğiyle nasıl da çeliştiğini apaçık görebilmeni sağlar.

kur'an'ın; tefecisiz, tekelsiz ve kölesiz sistemini görmesine rağmen, yine de allah'ı reddetmektir mevzu.

oysaki hiçbir beşer, böyle bir sistemi hayata geçirmek için kendisini ve ailesini ölüme atmaz.

bak, tefeciliği serbest etti kemalizm. şimdi tüm türkiye tefecilere çalışıyor.

mezhepler kişiye, kendi adına ihtiyaç dışı malı yığmayı serbest etti. piyasalar 100 kişinin tekeline girdi.

mevcut sistemde hepimiz geçimi üzerine olan modern köleler haline geldik.

anasının yuduğu götle duranlar hayatı bilmez. maslow piramidinin en alt katmanını gerçekleştirmek için kula kulluk yapmak gerektiğinin ne olduğunu bilmez.

arada bir yaptığım eylem. ancak roman okur gibi okunmaz. merak ettiğiniz kısımlara bakarsınız, karşılaştırırsınız.

okuyunca inanmayı bırakıyorsunuz zaten olayı o. bu ne anlatıyor böyle dandik dundik demeye başlıyorsunuz. sonra dur bi de diğerine bakayım diyorsunuz ay aynı saçmalık. ondan zaten ateistler genelde dindarım diyenden daha çok şey biliyor çünkü okumuş oluyor.

benim öyle olmadı gerçi ateist bir ailede yetiştiğim için lisede baş kaldırırken "ben dindar olcam tamam mı" tribine girdim. evet müslümanlıkla kafayı bozmuş, muhafazakar ve baskıcı ailelerin aksine ebeveynlerim beni sadece onlarla aynı fikirde olunca sevmiyorlar ya da aynı fikri desteklemeyince hayatımı cehenneme çevirmeye çalışmıyorlar. o nedenle ne karar alırsam alayım destekleyeceklerini ama bir işe baş koyduysam da oturup iyice araştırıp öğrenmemi tembihlediler. aldım okudum kuranından inciline tevradına çok tanrılı tek tanrılı artık ne varsa yani. sonra baktım ki bunların hepsi affedersiniz ama feci dandik. kendime hakaret edip bu zırvaya inanacağıma onurumla gururumla başka konularda aileme isyan ederim dedim. ama genel kültür oldu sonuçta. şikayetçi değilim.