birini olduğu gibi kabul etmek

imkansizdir

kötülüğü meşrulaştırır

herkesin istediği ama kimsenin yapamadığı bir şey çünkü türk kültürünün özünde kimse kimseyi olduğu gibi sevmiyor. gelenekselliğimiz, toplum kurallarımız ve daha niceleri bize bunu hiç öğretmiyor. aksine, sürekli ebeveynlerinin manipülasyonunun öznesi olan cocuklar var. ailelerde ki baskılayarak büyütme alışkanlığı, özgür düşünen ve dürüst ( özünü korkusuzca yansıtan) yetişkinlerin oluşmasını engelliyor. buda toplumdaki güven duygusunu baltalıyor. adından- medeni durumuna- yaşından mesleğine kadar yalan söyleyen türlü türlü manyak var dışarıda.

yanlış yetiştiriliyoruz. türk toplumunun sosyal- ahlak kurallarının ve gelenekselliğinin altı çok boş.

bireyi desteklemek ve geliştirmek odaklı değiliz. bu genel eğitimimiz ve kültürümüze çok yansıyor..

ekstrem bir durum yoksa olması gereken. herkesin kusurları var, benim de bir başkasının da. kusursuz insan yok bu dünyada. ama tabii ki de bu demek değil ki örneğin şiddet eğilimi olan birini olduğu gibi kabullenelim. ya da aldatmaya eğilimli birini, yalancı birini, hırsız birini vs. kişinin kusurlarının ne kadar büyük olduğuna bağlı.

zordur ama kabullendikten sonrası daha rahattır. en azından kişinin size garip gelen davranışlarına mantıklı bir açıklama getirebilirsiniz, olduğu gibi kabullendiğinizi hatırlayarak.

aslında çok zor bir durum olmasa da büyük bir lütufmuş gibi gösterilir.

ben eleştiren bir insanım. bu yönümü sevmiyorum. keşke daha anlayışlı biri olsaydım ve herkesi olduğu gibi kabul edebilseydim. özellikle de kadınları. sanırım hayatımın sonuna kadar bu yüzden yalnız kalacağım.

(bkz: kusursuz dost arayan dostsuz kalır)

kendini olduğu gibi kabul edebilir misin peki?

hiç kendi kendine demedin mi? tony stark bunu bir mağarada yapabildi. 21. yy türkiye’sinde ben niye yapamıyorum diye!

haydi kalk bir daha dene, nasıl yapılabileceğini henüz bilmesen de en azından nasıl yapılamayacağının bir kaç farklı yolunu biliyorsun artık. bu da bir şeydir.

ne güzel demiş nazım hikmet;

tahir olmak da ayıp değil,
zühre olmak da,
hattâ sevda yüzünden
ölmek de ayıp degil.
bütün iş tahir'le zühre olabilmekte,
yani yürekte...

bu biri hayatımda önemli bir yere sahipse zaten majör ölçüde bana yakın olup (aynı kulvarda olmak vb. ) değiştirmemi gerektirecek şeyleri beni rahatsız edecek seviyede değildir, tolere edilebilirdir zaten yani olduğu gibi kabul edebilirim .ama diğer türlü birini niye olduğu gibi kabul edeyim hayatıma almam zaten.

tanım: insanın doğasına aykırı olan durum.

kimse kimseyi "olduğu gibi" kabul edemez. çünkü birisini kabul etmek diye bir kavram yoktur. kabul durumu varsa bilinçli/bilinçsiz veya dolaylı/dolaysız şartla vardır.
burada kullanılacak doğru tabir "birini olduğu gibi hayatına almak" olur. bu ise kişiden kişiye ve hayattan hayata göre değişir.
beklentiler, istekler, arzular, duygular ve amaç "hayatına almak" kavramını şekillendirir.
her durum kendi içinde özeldir.

#3924654
bu defa kendisine katılmamakla birlikte ekliyorum,

birini olduğu gibi kabul etmek, onun kusurlarını, farklılıklarını ve seçimlerini anlamak demektir; ama bu, mutlaka hayatına dahil etmek zorunda olduğun anlamına gelmez.

insanları sevmek veya değer vermek, onlarla her an birlikte olmayı gerektirmez.
hatta bence “kabullenmek” kısmı sevip değer vermeyi dâhi gerektirmeyebilir.
bazen, uzaktan da olsa onların varlığını anlamak, saygı göstermek ve olduğu gibi kabul etmek, en büyük olgunluktur.
kabul etmek, sahiplenmek değil; yargılamadan anlamak ve izin vermektir.

bakkaldaki hüseyin amcanın huysuzluğunu ve suratsızlığını kabul ettim. kendisine karşı bir sevgisizliğim veyahut sempatim bulunmuyor.
onu olduğu gibi kabul ettiğim için yaptığı herhangi bir şey ya da cümle beni etkilemiyor.

sürekli olayları fi tarihinden başlatarak anlatan arkadaşımı da kabul ettim. bu onun karakteri ve elinde değil, rahatsız olmamak için özellikle uğraşmıyorum artık.

yolda yürürken karşılaştığım ve bana ters ters bakan o hayatımda ilk defa gördüğüm teyzeyi olduğu gibi kabul ettim.

apartmanın önünde sürekli duran kendi gelip sırnaştığı hâlde asla kendini sevdirmeyen o kediyi de kabul ettim. çünkü n’apayım ki..

velhasıl kelam işin bencesi; sadece hayatımıza aldığımız insanları olduğu gibi kabul etmemiz gerekmez. bazı insanları da kabul edip hayatın olağan akışına teslim etmemiz gerekir.

makul bir insansa, yalancı değilse, üçkağıtçı değilse, başkalarına kötülük yapmıyorsa ufak tefek kusurlar kabul edilebilir diye düşünüyorum.

kişisel prensipler ve kırmızı çizgiler dışında.

youtube.com/shorts/3i4mMdbH...

erkan can çok güzel tarif etmiş. evet.

kabul edip de napacam
kabul etmeyip de napacam.

vay, vay, vay, vay, vay, vay
demet ablam, hoş geldin, otur be şöyle
gucci takımlar, şekilsin öyle
kıyakmış, ablam, b-b-bana da söyle

olduğu gibi kabul etmiş. gucci mucci ne ayaksın nerden geliyor bu değirmenin suyu sen kimsin nerden geliyorsun nereye gidiyorsun gibi sorular yok. gel abla hoş geldin, otur, şeklin şemalin güzel, ben de isterem diyor eleman. sefo gibi olun, birini olduğu gibi kabul edin

saçma eylem.

ne ben birini olduğu gibi kabul etmek zorundayım ne de biri benim için kendini değiştirmek zorunda.

aslında bu tarz şeyler o kişiyle uyumlu olmadığınızı gösteren küçük gibi görünen büyük detaylar.

o yüzden demem o ki sıradaki gelsiiiinn.

herkesin elinde; cetvelle, gönyeyle, açı ölçerle, çeşitli diğer ölçüm aletleri ve bol bol etiketle dolaştığı bir ortamda asıl olması gerekendir.

gayet başarılı olduğumu düşündüğüm bir alan. kimseyi düzeltmeye (yılmaz özdil ünlemi) çalışmadım, çalışmam büyük ihtimalle. herkesi olduğu gibi kabul ediyorum. çok canım sıkılıyorsa hayatıma almıyorum.

yalancı olduğunu bildiğim birkaç iş arkadaşım var mesela. tek ayak üzerinde elli tane yalan söyleyebilirler ve anlamazsın ama kafa çocuklar. arada bir muhabbet etmekte sakınca yok. güvenilmez olduklarını biliyorum. kendileri güvenilmez olduklarını biliyorlar. benim onların güvenilmez olduklarını bildiğimi de biliyorlar. çiçek gibi anlaşıyoruz yine de.

huysuz hiç kimseye sen neden böylesin demedim bugüne kadar. çünkü, ben huysuz bir adamım. öyle yapmak istiyorsan, öyledir. sorgulamam çünkü bana ne. bana bulaşmadığın sürece takılabilirsin kafana göre. örnekleri arttırabilirim ama gerek yok, anlaşılmıştır derdim.

yani gerçekten sevmek birini olduğu gibi kabul etmekten geçer ama aynı zamanda gerçekten sevmek biri için bazı özelliklerini değiştirebilmektir bence. yani seven kişi olduğu gibi sevsin ama sevilen taraf da kendini analiz edip değiştirmesi gereken özellikleri değiştirebilsin. bu sayede her iki taraf da daha mutlu olur diye düşünüyorum.