depresyonla başa çıkma yöntemleri

depresyonla başa çıkmanın yolu ilaçlar değildir arkadaşlar ben 3 kere intihar ettim bakırköyde 1 ay yattım ful sabah öğlen akşam ilaç verip sizi uyutuyorlar günlük 10 dakika görüşme yapıyorsın onda da seni dinlemiyorlar kendi soracaklarını sorup gönderiyorlar ben şuan çıkalı 1 sene oluyor 2 ay önce ilaçları bıraktım şuan gayet iyiyim birşeyim yok ilaçlar sizi mal yapıyor haberiniz olsun iyi akşamlar

spor yapmak ve bir hobi edinmek depresyona cok iyi geliyor. tecrübeyle sabit. tabi agir seyreden depresyon icin degil bu tavsiye. insan hayat gayesini kaybetince daha kolay giriyor depresyona. hayatta bir amaç edenmek sart.

yola çıkmak.

üstüne gidin. yeni meşguliyetler edinin ve onunla savaşın.keep fighting.

çıkmayın. direnç göstermeyin, akışına bırakın. yapın patlamış mısırınızı, açın filminizi izleyin. tabii bu benim yöntemim, herkes için aynı etkiye sahip olmayabilir. ulan ben böyle aşk acısını yendim be var mı ötesi!
not: accık da puding

çikolata yemek

ilaç tedavisi olmadan depresyonun atlatılması çok zor, bir psikolog adayı olarak söylüyorum.

-düşmanımızı tanıyalım

herbirimizin hayatında stres olacak. stressiz hayat, heyecansız, boş hayattır. devamlı bir şey kaybetme stresi olacak ki, kazandığımızda değeri olsun.

zaman zaman bu stres oranı, her zaman maruz kaldığımızın ötesine geçebiliyor. öly olur ya, her şey üst üste geliyor. sayıyoruz, bu şöyle oldu, bu gitti, bu terketti, bir de üstüne iş geldi, vs, vs.

öncelikle bu dönemin geçici olduğunu farketmemiz gerek.

-nasıl kurtuluyoruz?

yüzer gibi.

yüzerken kendinizi bıraktığınızda su üstünde kaldığınızı, ancak saçma sapan çırpınışların su yutmalara neden olduğunu biliyorsunuz.

zaten hali hazırda maruz kaldığımızın ötesinde bir strese sahibiz, bir de bunun üzerine "neden bu kadar stresim var?" stresini eklemiyoruz.

hayatından ders çıkarabilen varlıklarız. bunu uyguluyoruz. daha önceki zor zamanlarımızı, ve o zamanların şu anki hayatlarımızdaki etkisine bakıyoruz. *

her şey geçti, bu günler de geçecek.

-bu dönemde

kendimize yardımcı olalım.

daha fazla strese neden olacak maddelerden uzak duralım.

kendimize iyi davranalım, bedenimize, onu sevdiğimizi gösterelim.

1 saat yürümek, spora gitmek, bir şişe şarap yerine portakal sıkıp içmek, sürece çok daha iyi gelecektir.

ayrıca bu tür günleri, etrafınızdaki insanları tanıyabilmek için de kullanabilirsiniz. sizi gerçekten seven, sayan kişiler bu dönemlerde sizi daha fazla dinleyecek, yardımcı olmaya çalışacaktır.

hadi mutlu depresyonlar.

"depresyon, umutsuz olmak değildir. umutlu olmak için kendine güç, kendine dair bir motivasyon ve sonrasında kendisine gidecek bir yol, yapılacak bir iş ve sarılacak bir dal bulamamaktır."

akıl vermeden önce teşhisi doğru mu koysanız acaba?

anladım iyi niyetli çalışmalarınız var ama depresyon olan adama ; spor yap diyince de alacağınız tepkiler kulak zarınızı delip geçer yani haberiniz olsun.

çünkü depresyon çözümsüzlük değil, çözüm için gücünün olmamasıdır. gücü olsa zaten gider sporunu yapar, çabalar ve çözer.

şarj olmayan telefondan whatsapp'a gir demeye benziyor bu biraz.

not ; gerçek acılar için depresyona girin. vaorluşsal anlam arayışınız mesela, ya da ölüm gibi sebepler için.

depresyon nedeniniz ile yüzleşin, acı çekin, ağlayın, kendinizle kavga edin ve cevabı bulmaya çalışın. cevabı bulunca, kendiliğinden onaracaksın kendini.

benimkisi varoluşsal anlam arayışı içindi.

yeni çıktım sayılır. 65 kg civarındayken bir anda 15 kilo falan vermiştim. 50kg dolanıyordum ortalıkta göt kısmı bomboştu. bildiğin kemik gibiydim , üzerimde hiçbir pantolon olmuyordu. sonra ne mi yaptım? hiçbir şey. zaman her şeyin ilacıdır diye bir gerçek var. ha bir de hayatımın son dönemlerde yoluna girmesinin etkisi var tabii. ben mesela her düştüğümde ilaç kullanırım ama bunu yapmamak gerekiyor bence. o ilaçlar insanı daha bi beter yapıyor özellikle ilk 2-3 hafta iğrenç oluyorsunuz. son depresyonumda ilaç kullanmadım.

teşhisi kendiniz koymamak. çünkü bazen depresyon sandığımız şeyler depresyon olmayabiliyor. uzmana başvurmak lazım çünkü ancak bu şekilde bir yol belirlenebilir. keşke herkesin mental sağlığı için uzmana danışma, terapi görme şansı olsaydı. gerçekten destek almadan çok daha zor. ben ilk gittiğimde 2 ya da 3 kez intihar denemiştim.insanın tek başına çözebileceği bir durum değil kesinlikle.

bir viski iş görür.

alkol ve dertleşmek.

öyle bir yöntem yok.

varsa da ben kesfedemedim.

buraya klasik tirtlardan yazmayin.

kafayı bir süreliğine kopartabiliyor muyuz? 10 yıl kadar yeterli gibi.

der ki ibn.haldun "insan beyni değirmen taşına benzer, içine yeni şeyler atmazsanız eğer kendi kendini öğütür." sürekli yeni meşgaleler edinmeli insan, kendini durup dinledikçe daha da batar bu bataklığa.

hemen bir şeylerle ilgilenmek ya da ilgilenmemek için uyumak. ıki seçenek de müthiş..

dibine kadar dalmaktır. zaten düşüşte olduğun bir durumda sağa sola tutunmaya çalışmak yerine ne kadar derin ve karanlık olduğunu algılayabilmek için dibe kadar gitmek. benim ideal çözümüm bu. major depresyondan bildiriyorum.

depresyona girme alışkanlığından kurtulmaya çalışmak bunlardan biridir.

depresyon alışkanlık hatta bağımlılık yapar. zorluklar ile mücadele etmek te alışkanlık yapan bir anlayış ve davranış şeklidir.

üzüntü, mutsuzluk, bunalım sağlıklı bir zihnin de yaşadığı duygu durumlardır ve bunların çeşitli işlevleri vardır.

depresyon, melankoli ve intihar düşüncesi gibi duygu durumlar, mantığın hastalamasından kaynaklanan ve insanı aşağıya, ölüme, zulüme çeken faydasız olgular arasında yer alır.