geceye kendine ait bir şiir bırak

bilemezsiniz,
dalgaların motora vuran sesini.
siz hiç görmediniz ki
duymadınız
varsa yoksa tanım telaşı.
ah ah
burada öldüm duymadınız
ben sizin ta..nımlarınız kadarım.
...
...
.

(bkz: çok güzelmiş bir daha olmasın)

veda

gözlerim kapandığında o gün belirir,
ıssız gecenin gökyüzünde ellerim göğe yükselir.
dualarla çınlar kulaklarım ve bir ses işitilir,
sen gelirsin, hayatım şenlenir.

tutku hükmeder zihnime, ah ne çok umut birikir,
ay ışığında parlar tenin, sanki bir elmas gibidir.
ellerim uzanırken sana aslında bir boşluk hakimdir,
iki kişilik yaşarım bu aşkı, senin varlığın bir yanılsamadan ibarettir.

geceler aydınlanır, sanki gözlerim açılır,
başımı kaldırdığımda işte perde o zaman kapanır.
peşinden gittiğim ay kararır, bedenimde hissettiğim akış durur,
acı gerçekle yüzleşirim, senin silüetin geçmişe gömülür.

ne çok perde kapattım geçmişte, bu da onlara bürünür,
çabalarımı görürüm, insan ne çok üzülür.
teselli bulurum günlüğümde, olmayan keşkelerim beni yürütür,
ve belirir başka limanlar ufukta, işte o zaman yalnız keşkesi olanlar üzülür.

yüzüm neşettir
yüzüm neşet
ruhumu saran

yanlış anlama beni ey hüzün çiçeği
hasret kaldım elma kokusunda mutluluğa
güneşe serdim neşeli günleri
filme sarılı anıların kırmızı odası renginde hasretim yarınlara
...
saksımda ekili üç top hanımeli
ne kokusunu duydum ne kendisini gördüm
o da küstü gitti bana sen gibi
nazar bocuğunu kırdım ellerimle
tek tek battı tenimin en ücra köşesine
...
anlatılan masallara da inanmadım,
hadislere de inançsızlığımdan gelir benim avareliğim
başkaldırıp başaktaki buğdaydan yaptım meyimi
kör olası kargalar peşimi bırakmadığından dolayı sinirliyim

tohumlar tavuğa
fidanlar keçiye
danalar pıçağa
isyan etmeli yurdumda

prizsiz fişlere
dolgusuz dişlere
sökülmez dikişlere
yer yoktur yurdumda

tek bir cam kırmadan,
ormandan hiç kaçmadan
verseydi bana bir lira her insan
milyoner olmuştum çoktan yurdumda

kendinden sonraki her ânı kirleten kederlerdendi doğmak
en kötüsü, o kederi yaşayamamak, senle doğup senle ölememek
hataydı ölesiye sevip, öylesine bakmak gözlerine
hiç unutmayacağını sanmak ve hiç unutmamak

bitmesin
senin bana ulaşmaz sevgini
özgürlüğüyle öven tanrıların yaratısı
tapındığım her bir yıldızın
sonraki gecelerde kaybettiğim izlerini
gözlerinin solmayan ışığında buluşum

ömrümde bulduğum aşkının
aşkında bulduğum ömre özenişi
ve her şeye rağmen
usulca biriktiğim ölümün sakinliği

en çok da bitmesin dediklerimden
vazgeçtiğim anlarda
yüreğimde beliren insanca umuttan kaçışım bitmesin

saklandığım kuytularda karşılaştığım
gecenin beteri ben olayım
yeter ki ruhuma hapsettiğim karanlık
gözlerine dokunmasın

bu gece 1 siir yazdim, guzeldi,
herkesin hayati hep kendine ozeldi,
bozuk iphone gibiydim, samsung oldum duzeldim,
kardes yemin billah kendi hayatimi traktorle duzendim.

cok cirkinmisim, ama cocukken guzeldim,
kafiye bulamadim salliyorum zeldim,
kurtlar vadisi'nde polat, ramiz ve de ezel'dim,
gerci onlar ezel'deydi ama ben de alayini ezerdim.

okulda da tercihen sayisal degil sozeldim,
dogum gunumde hediyeler falan, fazlasiyla ozeldim,
kimyasal 1 madde gibi su ustunde cozeldim,
o ne demek lan bilmem ama hep bilmece cozerdim.

enes batur izliyordum, burak oyunda degil ben,
ortacagda yasasam olurdum hep hezarfen,
sen ayaktan bahsedersin, ama bunu yazar el,
meslek lisesi iyidir belki ama, cahillere mezar fen.

1 siir yazdim, adini sen koy,
cocugumuz olsun, hemi de boy boy,
kimsin deme, i am a gangsta kovboy,
ne kadar da tatlussun sen oyle oy oy.

evet bu kafiyeyle attim erdogan'a oy,
kiminize bu cocuk yasli, kiminize toy,
bankalar diyo ki gel fare, yeter ki sen bizi soy,
ne kadar da dusuncelisiniz siz oy oy.

evet.

ahuzar eyleyen piri gönüle hasret,
gönül kendi yare mabet,
biter mi bu hasret?
acının, sabrın ve beklemenin tâmahı yoktur gayri arz-ı diyarın gönlü bahrında...
ey mabedimi tarumar eyleyen,
güler mi yüzün?
elbet..
#karachay

aniden bir sis çöktü
ve ben bir çığlıkla karşıladım karanlığı
kaderimdi bu çığlık
korktum ve sustum,
çığlık zaman zaman, korku ise her zaman
karanlığın içinde bir sis
sisin içinde bir ben,
benim içimde korku...

2000 yılında yazmıştım. 17 yaşındaykene.

kalbimin krallığı

kurşun kalemden
kuralsız kelimeler koşar kağıda
körelmiş kuytuların karanlığında
keskin kafiyeler kurar kıvançla
kolay mı kaçmak
kadim kederlerin korkularından
kaderin kilitli kapılarından
kasırgasından kendimin
kurtulup korsan kılıçlarından
kavuşmak kabil mi kumsalına kalbinin

kalbinin kıyısında kimsesizdir küskünlük
ketumlaşır korkular konuşmaz karanlığım
küheylan kanatlanır kafdağından kanıma
kalbinin kalesinde kurulur krallığım

.

lisede yazmıştım bunu. geçen gün lisedeki şiir defterimi buldum dolabımda. hiç hak etmeyen bir insana yazmışım bu şiiri bir zamanlar...

gözlerin…
sanki ilkbaharın ilk günü,
uyanıyor içimde solmuş umutlar.
bir tebessümünle yeşeriyor her şey,
kır çiçekleri açıyor kalbimde usulca.

saçların…
rüzgârı kıskandırır bir esintide,
geceye yıldız serpen bir düş gibi.
her telinde ayrı bir hikâye var,
ve ben hepsini ezberlemek isterim, tek tek.

sesin…
içinde huzur barındıran bir melodi,
dinledikçe iyileşiyor kırık yanlarım.
sanki zaman sen konuşunca durur,
dünya sadece seninle var olur.

sen…
bir tablo gibi gözlerimin köşesinde,
güzelliğin, zarafetin bir ömürlük dua.
sana bakan, aşka inanır yeniden,
çünkü seninle aşk bile daha güzel.

evimi çok sevdiğim için evime bir şiir yazicam:

evim benim bebekimsin
valla cok seviyorum seni
inan ki sen bebekimsin
mesela hep evde durmak istiyorum

deniz yarılmasa da olur,
zalimler boğulmasa da.
tamam, atma asanı yere,
sihirleri yutmasın.
ama elini göğsüne koy be musam,
parıldamasa da olur.
mucizen adalet olsun.
bunca büyücü, bunca firavun...
neredesin musa?
ismin musa olmasa da olur.
biliyorum:
deniz yarılır,
zalimler boğulur,
bir asa tüm sihirleri yutar
ve elin parıldar.
ancak adaleti getirirsek;
gerek kalır mı denizi yarmaya?
boğulacak zalim olur mu dünyada?
sihirlere kanar mı insanlar?
belki o gün,
herkesin eli parıldar!