geçmişe özlem duymak

depresyon sebebidir. bir an önce geçmişi bir kenara atıp silkelenmezseniz seneleriniz boşa geçebilir.

geçmişteki olaylar mı kişiler mi yoksa o zamanki eppur mudur özlem duyduğum bilmiyorum lakin geleceği düşündükçe geçmişe doğru koşasım geliyor kimi zaman

nostaljiktir ve mevcut hayatınızdan memnun olmadığınıza işaret eder. hemen harekete geçmenizi tavsiye ederim, geç olmadan. nereden mi biliyorum? önceden geçmişi çok özlerdim. öyle böyle değil. bu kendime itiraf etmekte bile zorlandığım bir şeydi. düşününce nedenini, hayatımın verimsiz bir döneminde olmamdı. geleceği kazanmak için çabalıyordum ve her şey geri planda kalmıştı. yeni bir hayat için eski hayatımdaki güzel şeyleri feda etmek zorunda kalmıştım. özlem duyma nedenim buydu.

şimdi o özlemle andığım günlere dönme şansı verseler(şimdi banaaa kaybolan yıllarımı verseeeleer) asla istemem. istemem çünkü hayatımdan fazlasıyla memnunum. mutluyken anı yaşıyor insan. değilse geçmişi. harekete geçin. yaşam koçu gibi konuştum be.

çünkü geçmişe müdahale edemiyoruz,değiştirme şansımız olmadığı için de beslediğimiz duygular gitgide özleme dönüşüyor. sanırım en çok portakallı kurabiye olabilir veya misketlerim.

çok uzun süre içimde besleyip büyüttüğüm his. bulunduğum hayat şartlarında "kim olduğumu unuttum" diye avaz avaz bağırırken içimde sessizce, kendimi bulma yolculuğumda neden bu kadar takılıp kaldığımı anlamadan beni ne kadar engellediğini fark ettiğim his aynı zamanda. geçmişe özlem ve bugünün tecrübesi çok farklı bir "ben" yaratıyor.

her sağlıklı insanın yaşadığı duygudur.
herkesin geçmişinde "gerçekten" mutlu olduğu anıları, kişileri, yerleri vardır sonuçta.
önemli olan o noktaya "çok da" takılmadan hayatın dinamizmindeki yerinizi kaybetmemek.

bir youtube şarkı yorumunu gösteren tweet vardı, aramaya da üşendim.
depresif bir şarkıya, "60 yaşındayım 5 çocuğum var ama bu şarkıyı her dinlediğimde 20 yaşımdaki aşkım bilmem neyi hatırlıyorum" yazan bir dayı.
işte o dayı olmayın.
arayıp bulun o aşkınızı, gidip son bir kere sarılın.
sonra hayatınıza devam edin.

diğer özlemlerden farkı olmayan can yakabilen özlem.

geçmiş bugünü inşa etmek için vardı.
görevini tamamladı.sevdicekler verdi, sevdicekler aldı.tatlı anlar verdi, tatsız anlar verdi.sonra da misyonunu tamamladı.

bugüne odaklanmakla, üstesinden gelinebilen özlem.

geçmişe duyduğunuz özlem sizi geleceğe taşımıyorsa gereksiz bir ruh halidir zannımca. iyi ya da kötü, güzel ya da çirkin, saçma ya da mantıklı, travmatik ya da değil, neşeli ya da kederli ne farkeder. geçmiştir. bunları yâd etmek zaman zaman iyidir fakat esas hayat ileridedir. bir süre sonra bir geri bir şimdi kıyası yaparak sersemleşmeyi getirecekse hiç gelmesin efenim.

(bkz: nostalji)

senelerdir değişmeyen rutinim. lise sona geçtiğimde ortaokulu özlemeye başlamıştım; üniversitenin ilk dönemleri liseyi, sonra araya pandemi girdi eski sosyal hayatımı özledim. pandemi bitti pandemiyi özledim. şimdi bu özleme durumu biraz daha stabilize edilmiş durumda. galiba insan büyük ölçüde kendine odaklandığında, geçmişten ziyade geleceğini dizayn edeceği zamana, yani şimdiki zamana odaklanıyor.

herhangi bir anı ya da farklı bir insanı özlemiyorum sadece geçmişimdeki kendimi çok özlüyorum

geçmişte yaptığınız şeyleri , hissettiklerinizi, yaşadığınız iyi ya da kötü anları özlemektir. özlemek zaten geçmişle alakalıdır. yaptıklarımız daha çok özleme dönüşürken yapamadıklarımız pişmanlıklara keşkelere dönüşür. hr insan geçmişe özlem duyar ,özlemiyorum diyenlerse yalan söyler geçmişinden kaçmak ister. oysa geçmiş günahıyla sevabıyla bize kendimize aittir.

geçmişe özlem geleceğe hasret

şey gibi.

bir daha asla göremeyeceğin bir rüyayı özlemek gibi. evet, tam bu.

dün, depremde vefat eden çocukluk arkadaşımı defnettik. sanki onu değilde çocukluğumu gömdüm. çocukluğum ondan ibaretmiş meğer..

son 3-5 yıla kadar, garipsenirdi bu olay...
dalga geçilirdi hatta, ''has.k..r ordan'' denirdi...

''neyin yok olm? ne istiyorsun da elde edemiyorsun?'' deniyordu...
arabalar yollar, konforlu yaşam alanları, son model akıllı telefonlar...
bunlarla hava atarlardı hep yeniciler, sürekli gelişimden yana olanlar...

ne oldu şimdi?
eski kaliteyi özledik sanırım değil mi?
şimdi her şey var ama yine her şey, ne kadar da sıkıcı değil mi?
gerçek değil bir kere... eskisi gibi tat vermiyor artık hiçbir şey...
o tadı özlüyoruz aslında!
geçmiş kimin umrunda?

hem o geçmiş, hep iyi şeylerle mi dolu sanıyorsunuz?
iyiden çok daha fazla, can sıkan hadiselerle de dolu o geçmiş...
yine de özleniyor!
özlenen şey çok farklı bir tat çünkü.. şimdi şu an, hiçbir para birimiyle, güçle elde edilemecek, yaşanamayacak bir tat...
özlem, o tat aslında...
o tadı tekrar yaşamak istemek...

bazen bir kokuyla…
bazen bir müzikle…
gelen o geçmişin özlem hissi…
bazen mutluluk…
bazen hüzün…
çoğu zaman karmaşık duygular ama ne olursa olsun her insan geçmişte kalan bazı yaşam kırıntılarını özlemektedir…

teknolojideki hızlı değişimin hayatımızdan götürdükleri nedeniyle yenileri bir daha yaşanamayacak olan anılar özleniyor.

galiba bunun en büyük nedeni, geçmişte kalanın gelecekte olmayacak olmamasıdır.

o anının bir daha tekrarlanmayacak olması insanı resmen yamultur. (bkz: swh)

bence aslında herkeste olan bir şey bu. kimi buna hastalık psikoz falan muhabbeti yapıyor da iyi de abi geçmiş dediğin ve özleyecek kadar güzel olan zaman şu an içinde bulunduğun zamandan

1- daha geri dolayısıyla sen de genç , sağlıklı ve güzelsin. bu gayet özlenebilir bir şey.
2- belki ailen hayattaydı ama artık yoklar bu da özlenebilir .
3- belki bir aşka sahiptin ama artık aşka sahip olmadığın için o duyguları mutlu anları yad etmek istiyor olabilir zihnin ki mutlu anlara dönmek zordur beyniniz bunu yapıyorsa oldukça zeki olmalısınız.
4- para , zaman ve arkadaş bakımından zengin olduğunuz bir geçmişi özleyebilirsiniz.


açıkçası örnekler çoğaltılabilir fakat konu kesinlikle olumsuz bir tarafa çekilmemelidir.