günün şiiri

haushang ebtehaj - geri dönmeyecek gidenler

ölen eşine yazılmış.

"bir sarı yaprak gibi düştü gönlüm yolunaaa,
buğulu gözlerimdeeeen geçmediğin gün-olmazi
benim kadar titremez hiçbir yiğit oğlunaa,
hiçbir ana, kızına bu kadar düşkün olmaz"

bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü,
alnından öz kardeşin öpse ben irkilirim,
değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü,
kimlerin rüyasına girdiğini bilirim!

diyorum ki
toplasak tası tarağı
kapatsak telefondaki tüm hesapları
hiç kimsenin bilmediği bir köye yerleşsek.
yolları tozlu
evleri gecekondulu
küçük bir bahçesi
bahçesinde köpeği
yemişler dikelim fidandan
biraz da domates falan
aksam erken yatıp
sabah ezanıyla uyansak
ilk önce bahçeye inip
çiğ düşmüş biberleri toplasak
ağaçları sulayıp feslegenleri okşasak
ayagımız topraga bassa
gelen geçenle selamlaşsak.
etrafımızda kuş sesleriyle
balkonda bir kahvaltı
kahvaltıda tereyağlı köy yumurtası
sokakta top oynayan birkaç çocuk
çocuk seslerine karışan sokak satıcıları.
ikindi vakitlerinde asma çardagı altında
komşularla semaverde çay sefası
çilek kokusu getıren meltem esintileri ve
kucaklaşan gönül sohbetleri..
akşam olunca çeksek perdeleri
sobayı yakıp kestane atsak
kıvrılıp miskin bir kedi gibi yerdeki mindere
iliklerimize kadar uykuya dalsak.
diyorum ki gitsek buralardan
ardımızda lüzumsuz telaşlar
heybemizde yeni huzur.
tek derdimiz yumurtlamayan tavuk
çürümüş domates
çiçeğine dolu vurmuş kiraz olsa
ne trafik gürültüsü
ne bir yere yetişme arzusu
tüm bu kargaşayı şehirlere bıraksak
ağrıyan başımızı,
yorgun ayaklarımızı alıp
kirlenmiş ruhumuzla
yola koyulsak..
diyorum ki
gitsek buralardan
ne varsa bizi yaşamaktan alıkoyan
arkamızda bıraksak..

inan durak taş

seni bulmaktan önce aramak isterim.
seni sevmekten önce anlamak isterim.
seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
sana hep, hep yeniden başlamak isterim.

özdemir asaf

her şiirine ayrı bir bayılıyorum. bana çok şey hissettiriyorlar. hepsi kalbimde bir sıcaklığa sebep oluyor...

onu kırmış olmalı yaşamında birisi… dinlendikçe, susması, düşündükçe susması… tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi…

söylenmiyor çok şey, susmadan…

tek kişilik miydi bu şehir, sen gidince bomboş kaldı.

insan parasını kaybedince fakir, özgürlüğünü kaybedince esir, aşkını kaybedince şair olurmuş.
özdemir asaf

uzaktan seviyorum seni
kokunu alamadan,
boynuna sarılamadan
yüzüne dokunamadan
sadece seviyorum

öyle uzaktan seviyorum seni
elini tutmadan
yüreğine dokunmadan
gözlerinde dalıp dalıp gitmeden
şu üç günlük sevdalara inat
serserice değil adam gibi seviyorum
öyle uzaktan seviyorum seni
yanaklarına sızan iki damla yaşını silmeden
en çılgın kahkahalarına ortak olmadan
en sevdiğin şarkıyı beraber mırıldanmadan
öyle uzaktan seviyorum seni
kırmadan
dökmeden
parçalamadan
üzmeden
ağlatmadan uzaktan seviyorum
öyle uzaktan seviyorum seni;
sana söylemek istediğim her kelimeyi
dilimde parçalayarak seviyorum
damla damla dökülürken kelimelerim
masum beyaz bir kağıtta seviyorum.

çok manalı sevginin mesafeyi de kabul ettiği bir gerçek..

"açılmış sarmaşık gülleri
kokularıyla baygın
en görkemli saatinde yıldız alacasının
gizli bir yılan gibi yuvalanmış
içimde keder
uzak bir telefonda ağlayan
yağmurlu genç kadın"

attila ilhan - ayrılık sevdaya dahil

ağıt

bir ağıt adıyorum bugün,
kimsesiz bıraktığın kalplere,
uykusuz bıraktığın gözlere,
ve kendime.

bir ağıt adıyorum bugün,
yalnızlığın içindeki çaresizlere,
aydınlığın içindeki korkak zihinlere,
ve kendime.

ve bir ağıt daha adıyorum bu sefer sana,
ama bugün kendimi bırakıyorum kollarına,
ama bugün kendimi doluyorum boynuma,
sen boğdun beni, ben alıyorum canımı ama.

e

hey dünya baksana bana bir dakika ,
kirleniyorsun sen her geçen saniyede ,
akıyor durmadan her yerinden yalan ,
saf ve masum kalmak çok zor seninle,
çocuk kalmak, kirlenmeden yaşamak ,
seninle çok zor yalan dünya...

ormanci

neden bana sormuyorsun
ne zamandır bekliyorum
yoldan aşağı patlayan silah sesleri ile seni bekliyorum.

lhasa de sela