günün şiiri

yalnızlık, benim şiirim.
(bkz: cahit zarifoğlu).
konu bitmiştir arkadaşlar dağılabilirsiniz. yarın ki toplantıya hazırlıklı gelin.

zamandır zamandan öte bir şeydin
yıllarca bir meşale gibi yandın uzaklarda .
(ümit yaşar oğuzcan)

günün şiiri üstat yunus emre'den gelsin, şiirin ismi ''bir kez gönül yıktın ise''...


bir kez gönül yıktın ise
bu kıldığın namaz değil
yetmiş iki millet dahi
elin yüzün yumaz değil

bir gönülü yaptın ise
er eteğin tuttun ise
bir kez hayır ettin ise
binde bir ise az değil

yol odur ki doğru vara
göz odur ki hakk'ı göre
er odur alçakta dura
yüceden bakan göz değil

erden sana nazar ola
için dışın pür nur ola
beli kurtulmuştan ola
şol kişi kim gammaz değil

yunus bu sözleri çatar
sanki balı yağa katar
halka matahların satar
yükü gevherdir tuz değil.

belirli bi polarda değilim
ama bipolar da değilim
zaten kim ki kararlı dediğin
herkes cenap şahabettin
üç günlük dünyada neleri dert ettin
sonra su almadı mı setin içinden
yeni doğmuş bi bebek pusetinin içinden
masum gülücükler saçmadın mı?
doğuma sevinmedin mi hiç ölüm olmamış gibi
başarıya övünmedin mi görmemişçesine dibi
çok iyi yazarmış gibi yermedin mi edipi
çamur atmadın mı kimseye lafın gelişi
sonra hatırlayınca geçmişi sulanmadı mı gözlerin
tek taraflı olmadı mı her seferinde gözlemin
hiç yalan söyleyip pişman olmadın mı
peki hiç hainlere düşman olmadın mı
öyleyse neden bu kılıfımız
kınamaktan bitap düşmüş kılığımız
kutbum belli olsa ne olur
mayamda insanlık yok mu?
bir gün mutlu olsam ne olur?
yarın ağlamama imkan yok mu?

*kendi yazdığım şiirdir,tüm şairlerden özür dileyerek bu mecrayı kendi sesimi duyurmak için kullanıyorum ben de.*:(

palyaço

kaç kişiyi öldürdüm düşlerimde
kaç kilo çekerdi yalnızlık
kaç kere ezildim altında
yaz yağmurlarının

belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk
hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize

kim sevmezdi çiçekleri filan
”ben sevmezdim” dedim, “yalan” dedi

bunu palyaço söyledi,
palyaço söyledi ben yazdım
yazdım, yazmasam ağlayacaktım

herkes ağlarmış biraz, ben de ağladım
sırf bu yüzden mi ağladım
alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz

biraz birazdım her şeyden
dün biraz sinirlenmiştim mesela
yarın bir kadını seveceğim biraz
biraz biraz kör oldum bügünlerde

ama rakı kadehlerini boşaltmayın
eksilmesin hiçbir şey
hiçbir şeyden dahi olsa
kalsın biraz

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sesszce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun

bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!

hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını
kaç kilo çeker ki bir palyaço
hem neden yüzüme vuruyorsunuz
bir çirkin ördek yavrusu olduğumu

gocunmam ki ben, ben gocunmam
bir palyaço ne kara gocunmazsa
o kadar, o kadar gocunmam işte

rakı doldurun! eksilmesin

bitmedi, yazacağım daha
yazmazsam ağlayacağım çünkü
alçakça olacak biraz

hem biz o zaman kimdik ki, nerelere giderdik
her sokakta biraz daha eksilirdik
bilirdim, geceleri puslu puslu olurdu bazen
bazen birisi fısıldarmış gibi olurdu
”duyamadım”, derdim, “tekrar et!”
sessizliğe bürünürdü o vakit her şey
sokaklar daha bir puslu
palyaçolar daha bir ağlamaklı olurdu
ve ben daha bir alçak olurdum
ağlardım biraz

hem sen kimsin, çekiştirme diyorum
hatta kuyruğuma basma diyorum
acıyor, tırmalarım,-
diyorum

kahrol, kahrol!
diyorum

geçen gün yüzüme rastladım bir ilan panosunda
korktum birden, kusacak gibi oldum
”olur öyle” dedi palyaço,
”herkes alçaktır biraz”
”otur ulan!” dedim, bağırdım ona
ben bazen bağırırım biraz

”rakı doldur!” dedim, “eksilmesin!”
ben bazen eksilirim biraz
aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim

ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim

örneğin;

geçen gün bir kadınla seviştim
biraz değil çok seviştim

ya işte öyle palyaço
diyorum ki,
bunu da yeni öğrendim
sevişmek de eksilmekmiş biraz

kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan
”ben sevmezdim” dedim, “yalan”
dedi
bunu palyaço söyledi
palyaço söyledi, ben yazdım
yazmasam, alçak olacaktım
hem ben roman da yazdım biraz

bazen diyorum ki, palyaço,
sen olmasan ben ne yaparım
alçakça eksilirim belki biraz
her yağmur yağışında yerindi dibine girerim
hiçbir kadının kasıklarını öpemem belki
ya da unuturum sonradan öğrendiklerimi

biraz biraz anlıyorum ki,
yüzler eller, o terli vücutlar filan
her şey plastikmiş biraz

haydi sirtaki yapalım palyaço
rakı doldur, yine eksildik biraz.

...ben hiçbir zaman bir kalıpta duramadım
bende bir don dururdu onu da ben sakladım
sözcükler vardı hatta yalancı birkaç cümle
gönlünün içine sokardım en argo hislerle

ben hiçbir zaman bir gemide kalmadım
hep başka limanlar vardı içimde mesela özgürlük gibi
bir kimliğim vardı kaybettim
lubunca bir kalp geçti içimden
yeşillendim...

öyle sevdim ki seni
öylesine sensin ki!
kuşlar gibi cıvıldar
tattırdığın acılar.
park - cemal süreya

iyilik neye yarar,
öldürülürse iyiler çarçabuk,
ya da iyilik görenler.

bertolt brecht

yalnızlık
1
yalnız kaldınız sanırsınız,
biliyorum.
yalnız bırakılmışsınız,
biliyorum
ötesi yok.
2
ötesi var:
yalnızlık
müziğin bile seni dinlemesidir.
yalnızlık
insanın kendine mektup yazması
ve dönüp-dönüp onu okuması
yalnızlığın da ötesidir.
özdemir asaf

lala,
lolo,
lalo,
lalole.
şiirler içime baygınlık verir. tıpkı bufeci ve domestic gibi.

bir karış toprak bırakmadıklarında
ayaklarını basacağın,
çiçek olup suda açacaksın,
büyüdükçe büyüyeceksin,
nilüfer nilüfer kokacaksın,
akıntıya karşı direneceksin.

mai derun

dedim ben artık bu kızıl şarabı içmem;
üzümün kanıymış bu, ben kan dökmek istemem.
gün görmüş aklım şaşırdı: sahi mi? dedi;
yok canım, dedim; şaka ben nasıl içmem!

"o büyük ve muazzam zamanda unuttum
kanatlarım çok oldu üşüyor benim
bu beyaz ıssızlıkta göğsüme düşüyor
bu yüzden eğik boynum.
bir kuşun anısı kalmış bende, saklı
bundan gözlerimdeki kayalık,
içimdeki serseri buzullar
dürtme içimdeki narı
üstümde beyaz gömlek var."
birhan keskin.

ketum- murathan mungan

aşıkken tamamlanır
düşmanken yarım kalan tehlike
ketum hançer, çiğ rüzgar
künyendeki kaza benim adım
yatışmaz artık içimde başlattığım hikaye
ben her yerden aşka çıkarım

ırsıdir aşk
babadan oğula geçtiği gibi
geçer bir aşktan diğerine
ruhumu beklet, dağı ertele
dönülmez sözler verdim
döndüğümde çaresine bakarım.

kime sordumsa seni doğru cevap vermediler
kimi alçak, kimi hırsız, kimi deyyus! dediler.
künyeni almak için, partiye ettim telefon
bizdeki kayda göre, şimdi o mebus dediler.

neyzen tevfik

"hayat kısa, kuşlar uçuyor."
bu nasıl bir ölüm dansı zamanla ?
"kuş ölür, sen uçuşu hatırla."
her anıyla kalbim uçmak istiyor.