günün şiiri

bende hiç tükenmez bir hayat vardı
kırlara yayılan ilkbahar gibi
kalbim her dakika hızla çarpardı
göğsümün içinde ateş var gibi

bazı nur içinde,
bazı sisteydim,
bazı beni seven,
bir göğüsteydim..

kah el üstündeydim,
kah hapisteydim,
her yere sokulan,
bir rüzgar gibi..

sözün şiirlerin mükemmelidir
senden başkasını seven delidir
yüzün çiçeklerin en güzelidir

gözlerin bilinmez bir diyar gibi..
başını göğsüme sakla sevgilim
güzel saçlarında dolaşsın elim
birgün ağlayalım birgün gülelim
sevişen yaramaz çocuklar gibi..

hissedince sana vurulduğumu
anladım ne kadar yorulduğumu
sakinleştiğimi durulduğumu
denize dökülen bir pınar gibi

şimdi şiir bence senin yüzündür..
şimdi benim tahtım senin dizindir,
sevdiğim saadet ikimizindir,
göklerden gelen bir yadigar gibi..

bugün pazar
bugün pazar.
bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün
bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldamadan durdum.
sonra saygıyla toprağa oturdum,
dayadım sırtımı duvara.
bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
toprak, güneş ve ben...
bahtiyarım...
nazım hikmet

yıllar geçmişse gözlerinin önünden..
ya ölüyorsundur..
ya da sürünüyorsun..
sonuna gelmişsen hayatının..
ne önemi var..
ne yaşadığının..
bir aciysa bunca yaşanan..
değer bilmez desinler..
zaten içi bomboştu dünyanın..

fay-murathan mungan

kaç kişiyim bu yalnızlığın ortasında
bir boğa, bir leopar
arena ve opera
iyot ve rüzgar
arsenik ve sözcükler arasında
yüzüm çalılıklarla kaplı
aralayan gözüpek avcılar
için parslar geziyor kuytularında
iyi yürekli bir canavar saklanıyor
yazdıklarımın ve yüzümün
satırlarında

kendim için büyük bir tehlikeyim artık
ilerliyorum
içimdeki yer çatlağı boyunca.

akşam yıldızı

ortasında yazın,
bir gece yarısında,
yörüngelerindeki yıldızlar,
kendisi göklerde, arasında
kölesi gezegenlerin, huzmesi
dalgalarda duran soğuk ayın
daha güçlü ışığı içinde,
parlıyorlardı baygın baygın.
baktım ona bir süre
ki soğuktu bana göre
çok soğuktu bu tebessüm.
derken geçti adeta bir örtü,
bir yün bulutu,
ve ben uzağa sana döndüm,
ırak görkemindeki
mağrur akşam yıldızı,
senin daha değerli ışığına döndüm;
kalbime mutluluk veriyor
çünkü taşıdığın gurur
göklerde geceleyin.
ve seviyorum şu soğuk,
yakın ışıktan daha çok
uzaktaki ateşini senin.

gecenin şiiri desek daha doğru olur.
(bkz: edgar allan poe)

sözde senden kaçıyorum
dolu dizgin atlarla
bazen sessiz sevdasın
ipekten kanatlarla
ama sen hep bin yıllık bilenmiş inatlarla
karşıma çıkıyorsun
en serin imbatlarda
adını yazıyorum
bulduğun fırsatlarla
yüreğimin başına noktalarla, hatlarla
başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla
sözde senden kaçıyorum
dolu dizgin atlarla
ne olur bir gün beni
kapından olsun dinle
öldür bendeki beni
sonra dirilt kendinle
çarpsam kara sevdayı
en azından yüzbinle
nasıl bağlandığımı
anlarsın kemendinle
kaç defa çıkıp gittim
buralardan yeminle
ama her defasında
geri döndüm seninle
hangi düğüm çözülür
nazla, sitemle, kinle
ne olur bir gün beni
kapından olsun dinle
şaşırdım kaldım işte
bilmem ki nemsin
bazen kız kardeşimsin
bazen öp öz annemsin
sultanımsın susunca
konuşunca kölemsin
eksilmeyen çilemsin
orada ufuk çizgim
burda yanım yöremsin
beni ruh gibi saran
sonsuzluk dairemsin
çaresizim çaremsin
şaşırdım kaldım işte
bilmem ki nemsin

-yavuz bülent bakiler

geçen gün gördüm
acımayı unuttum
sevinmeyi unuttum
ben her şeyi artık unutuyorum
ama o geçerken ne yalan söyleyeyim şuramda bir ağrı duydum

(bkz: edip cansever)

sıkılmış şehrin yıkılmış duvarlarında
gezerken aylak aylak senin sokaklarında
...
sıkılmış şehrin yorulmuş sokaklarında
gezerken çaylak çaylak senin karanlığın da
...

beni bu güzel havalar mahvetti,
böyle havada istifa ettim
evkaftaki memuriyetimden.
tütüne böyle havada alıştım,
böyle havada aşık oldum;
eve ekmekle tuz götürmeyi
böyle havalarda unuttum;
şiir yazma hastalığım
hep böyle havalarda nüksetti;
beni bu güzel havalar mahvetti.

orhan veli, veli'nin oğlu.

ölüyorum tanrım
bu da oldu işte.

her ölüm erken ölümdür
biliyorum tanrım.

ama, ayrıca, aldığın şu hayat
fena değildir…

üstü kalsın…


(bkz: cemal süreya)

için temiz olmadıktan sonra
hacı hoca olmuşsun, kaç para!
hırka, tesbih, post, seccade güzel:
ama tanrı kanar mı bunlara?

mal mülk düşkünleri rahat yüzü görmezler,
bin bir derde düşer, canlarından bezerler.
öyleyken, ne tuhaftır, yine de övünür,
onlar gibi olmayana adam demezler.

yel eser, umutlar savrulur gider;
sensiz, bensiz kalır bağlar bahçeler;
altın gümüş nen varsa harcamaya bak!
ölür gidersin, düşmanın gelir yer.

sevgili, seninle ben pergel gibiyiz:
iki başımız var, bir tek bedenimiz.
ne kadar dönersem döneyim çevrende:
er geç baş başa verecek değil miyiz?

şu dünyada üç beş günlük ömrün var,
nedir bu dükkanlar, bu konaklar?
ev mi dayanır, bu sel yatağına?
bu rüzgarlı yerde mum mu yanar?

ömer hayyam

deniz yok
yıldızlar arkadaşım
ya bu gece harikalı bir şeyler olsun
yahut bir bomba gibi
infilak edecek başım
(...)
attila ilhan

özdemir asaf lavinia şiiri beni benden alır

suskun duvarda sisli bir aynadır baktığım
aynanın ardında kara gölgeler
milyon parçaya ayrılmış görüntüler
her köşede sancılı birkaç anı
tiz çığlıklar, kahkahalar, eski bir şarkı
ve bir yerlerde ağlayan bir çocuğun hıçkırıkları...
bir ben varım aynada bakıp da göremediğim
bir de tanıyamadığım tanıdıklarım.
tanıyamadığım bir yolda
tanıyamadığımız bir hedefe doğru yürüyoruz
yavaş yavaş.

-fıstıklıbörek-