normal sözlük yazarlarının ilk aşkları için yaptıkları

sevgilisinden ayrıldığı gece ilan-ı aşk etmiştim.

tabi hatun renkten renge girdiğinde heyecan yaptı sandım meğer krize girmiş.

dikkatini çekmek için tekme atıp kaçmıştım.

henüz böyle bir şey olmadı ama yaparız bir şeyler sorun değil.

vermeye gittim, almadi.

kokulu mektup kağıdına akrostiş şiir yazıp bir güzel zarflayıp kendisine vermiştim. ortaokuldaydık, masumduk, âşıktık. sonraki beş sene bir daha mektup yazmam gerekmedi çünkü hep yanımdaydı o.

sınıf öğretmeni veli ziyatetlerin de bulunucaktı bende love'nin evine gidebilmek için hocam ben sizi götüreyim öğrencilerin evlerine demiştim ve onun evine gitmiştim .yaş 13-14

öğle yemeği yemeyip resim ödevini yapmıştım, beğenmemişti.

uzaktan sevdim işte öyle.

10 yıl beklemiştim. sonunda o bana geldi ve ben istemedim. çünkü hiçbir şeyin kafamdaki kadar mükemmel olamayacağını anlamıştım. uzaktan sevmenin tadı hiçbir şeyde yok maalesef.

yanı başımda duran gerçek aşkımı görememek.

ne yapmadın ki diye sor. ne kapısının önüne düşmelerim ne ağlamalarım ne ergenliğimin zirvelerinde intihar teşebbüslerim kalmıştı. 13 yaşındaydım ilk aşkımla tanıştığımda 19 yaşında vazgeçtim ondan. sonra yaşadığım her şeyin bir takıntı ve ergenlik sonucu olduğunu gördüm. beni defalarca kez başkaları için terk etse bile geldiğinde hep kabul ederdim. en fenası şeydi buluşmuşuz sabah, gezmişiz sokaklarda sonra ben arkadaşlarımın yanına geçip bir süre onlarla vakit geçirdikten sonra eve dönüş yolunda parkın bankında başka bir kızı öperken görüp kafamı çevirip eve dönmüştüm. çok büyük salaklıktı. sevmiyormuşum seni, görüyorsan bunu, zehirli lanet bir aşkmış çocukluktan belli yaşıma kadar süren. araya başkaları girdi mi elbet girdi ama hep içimin bir köşesinde dürterdi kalbimi o yüzden en uzun ilişkim bir ay sürmüştü ondan sonra. araya başkaları girdiği için sonradan düşününce onu sevmediğimi sadece takıntı haline getirdiğimi farkettim.

sevdiğim için üzmek zorunda kalmıştım. tabii bu bana hiç yakışmadı. ergendim, hayat lay lay lom geliyordu. çok aptalmışım hakkatten.

devamsızlık yaptığım gün sonrası defterini istemiştim. içine de not yazmıştım. ilkokul 3. sınıf *
kalpler çiçekler... sepet sepet yumurta, sakın beni unutmaaa...
sonunu da bağlayamıyorum. böyle de bir anımdır işte.

11 yaşındaydım. aşk nedir, çıkmak nedir bilmezdim. sevgilisi olanlara da hayretle bakardım. ne yapıyor ki bunlar çıkınca diyerek. sonra günlerden bir gün biri tarafından arkadaşı aracılığıyla mektup alıyorum. bakıyorum. o da ne? bir çıkma teklifi. o an büyük nefret duyuyorum. nasıl diyorum nasıl bana çıkma teklifi yapabilir. gidip tokat atıyorum. çocuğu aynı zamanda o gün fark ediyorum. okulla arası çok iyi olan bir çocuk değildi. onu fark ettikten sonra duygularım tepe taklak olmuştu. yollarını gözlemeye başlamıştım resmen. onu görmeye çabalıyor, takip ediyor. karşılaşmaları tesadüfmüş gibi gösteriyordum. evet ben aşık olmuştum. bu çocuğu görmek için can atıyor aynı zamanda çocuğa da nefret ediyormuşum gibi göstermeye çalışıyor rahatsız ediyordum. kimseye onu sevdiğimi söyleyememiştim bile. bir iş yaparken sürekli onu düşünüyordum. evinin oralardan geçiyordum onu görmek için. teneffüslerde arkadaşlarımı onun olduğu yerlere fark ettirmeden geçiriyordum. okul çıkışında da denk getirip birlikte yürümeye çalışıyordum. bir gün yürürken durduk. benden ne istiyorsun dedi. şey dedim. ney dedi. öyle tatlı bir andı. dün gibi aklımda. şimdiki aklım olsa çok daha farklı tepkiler verirdim. buralarda eminim yoksun ama özür dilerim ilk aşkım.

sene 2001 ya da 2002 .hocadan yenilen dayak . sınıftan bir arkadaşıma söylemiştim o kızı sevdiğimi. daha ikinci sınıftaydık. çocukta seviyormuş belli ki gitmiş hocaya yetiştirmiş. sağlam iki tane tokat, bir tane tekme yedim. sonra yallah duvar dibine duvarı seyretmeye. aradan biraz zaman geçince hoca evimize gelmişti özür minvalinde ama yaşanan travma yaşanmıştı tabi.

öğretmenlerin fütursuzca öğrenci dövdüğü dönemlerde onun için öğretmenden dayak yemiştim. ben dayak yerken acaba üzülüyor mu diye göz ucuyla bir baktım hiç oralı değildi. bir kaç gün sonra onun yiyeceği dayağı yemiş olmanın verdiği cesaretle ona açıldım ve yaptığım fedakarlıktan bahsetme gafletine düştüm. "sen salaksın, öğretmenimiz beni dövmezdi zaten" dedi. düşününce haklıydı da hocanın hiç kız dövdüğünü görmemiştim ama o an aşık olduğum kızın sağlı sollu tokarlar yediğini, duvara fırlatılıp yere düşecekken bir tokatla dengeye gelip ayakta durduğunu düşününce dayanamadım araya girdim.

hayat zor zaten ama çirkin biriyseniz daha da zor.

bornova’dan konak’a 72 nolu otobüse binmek için koşmuşluğum vardır. kentkart istemeye utandığım dönemdi. sonraları kabak çiçeği gibi açıldım tabi. okula giderken turnikeden zıplar olmuştum. bu arada o koşuda sadece iki yerde dinlendim.biri adliyenin orası,diğeri cumhuriyet meydanı. ikisinde de polis durdurdu. ulan salak polisten rica etsene dedim yıllar sonra. hoş geçen sene böbrek sancısı çekerken arabamı yediemin deposuna acımadan çektiler,araba gitti eve gidemiyorum,memura hasta olduğumu söyledim,hastanenin görev sınırları dışında olduğunu söylediler ,götüremezlermiş. neyse yine yiğit özgüre bağladım. bu kadar.

köye gitmeyi sevmediğim halde o gidiyor diye ben de gidiyordum daha ne yapıyım ben onun için

ev telefonundan onun telefonunu çaldırırdım, msn'e girmesi için onun yüzünden babam telefonumu elimden almıştı. ama biz çözüm bularak yine konuşmuştuk...

köyün tek genç kızıydı kendisi. ben de yaz tatillerinde o köye gidiyordum. sevgiliydik ama bir sorun vardı. köyde yaşamakta olan 5 adet embesil genç ( yanlış anlaşılmasın, genelleme yapmıyorum, sadece o köydeki o 5 embesilden bahsediyorum.) benim sevgilime aşıktı. sonra bir gün köyde beni bir köşeye çekip dövmeye kalkıp 5'i birden '' biz o kıza aşığız '' demişlerdi. beni eleselerdi kendi aralarında nasıl bir rekabete gireceklerdi hep merak ettim doğrusu.