normal sözlük yazarlarının ilk aşkları için yaptıkları

vazgeçtim. sonra da hiç aşık olmadım.
karşılıklı bir iletişimimiz vardı o gizli adımlar da atmaya başlamıştı. fakat aynı ortamda bir kadın ona olan aşkını beyan etmişti. ben de kapadım o defteri. kapadığımı da belli ettim. hem sevdiğim birini bir başkası da sevsin istemem. hem de bir kadını üzemem. önünde mutlu olamam. bunu önemsemeyen elbette birileri oldu ve onunla başladı. sonra onlar da mutlu olmadı. bomboş bir hikaye olarak kaldı. onları göre göre aşk da bitti. hatta bir daha aşık olamadım. öyle kapandı. daha da olmaz.

(bkz: açıklanacağı zaman kimsenin inanmayacağı şeyler)

aşk yaşamadım.

çok çok çok uzak bir geçmiş...
o zamanlar acıbadem'de otururduk. "o" da üsküdar/çiçekçi'de.
yaklaşık 1 yıl boyunca her sabah, zincirlikuyu'daki iş yerine* araba ile bırakmışlığım vardır.*

lahana sarması... benim enayilik

mal mal baktım kıza evet sadece baktım.

montumu montunun yanına asardım(ilkokul 3).

t; yok.

hiçbir şey yapmadım. keşke yapsaydım. keşke en azından aşık olduğuma inandırabilseydim onu. keşke gerçeğe yakın olsaydı aşkım.

gülhan mıydı nurhan mıydı.
o zamanlar mahalle boştu tabi. tek tük evler vardı. her yaz almancilar gelirdi örneğin. şimdi gelen giden yok. tatil yerlerine gidiyor gençler. yaşlılar öldü tabi. mahalle de boş arsa çok. top oynuyoruz. bende bir tsubasa oluyorum. bir prekazi bir smoviç. galatasaray in kalecisi smoviç vardı. büyükler top oynarken beni kaleye gecirirlerdi. ne tutardım o topları.
işte gülhan mi nurhan mi kimse komşunun kızıydı. o da bakardı balkondan. ben genzo wakabayaşi sankim ne toplar tutardım. o baktıkça daha da kaleci olurdum. büyüklerde beni kaleye geçirmek için yarışırdı.
sonra onlar taşındı zengin oldu . hatta mahalleli kadınlar işte nasıl biliyorsa benim onu sevdiğimi utandirirlardi. o zamanda milletin uğraştığı şeye bak.

çok uzun olacağı için özet yazayım: eski sevgilisi okuduğumuz şehre çalışmaya geldiği için benim başka bir üniversiteye gitmeme izin verdi. sonra o adam kendi deyimiyle ona yalan söylediği ve korkuttuğu icin 6 aydır konuşmamamıza rağmen gecenin 3'ünde beni aradı ağlayarak. ben de apar topar eşyalarımı toplayıp yanına geldim otobüsle. nereyde her hafta sonu gelip ders çalıştırdım. sene sonunda o da ben de geçtik sınıftan. sonra yanına geri geldim komple. dikkat dağınıklığı olduğu için dersleri ben takip ettim. bastırdığım slaytları onun için hep taşıdım. kalemini bile ben taşıdım. o ise hala başkasına aşık olduğunu, daha doğrusu kafasında kurduğu kişiye aşık olduğunu söyledi. benim ona sahip çıkmama da ihtiyacı yokmuş. öyle bir seye ihtiyacı olursa zaten berk (arkadaşı - temsili isim) de sahip çıkarmış.
ben bir defa aşık oldum. o ise bana seviyorum dedi ama kafasında hep bir başkasıyla yaşadı. hayat çok garip ve gelip geçiyor. tek başıma öleceğim.

onu asla kalbimden silememek.*

yıllar sonra rastladım
çocukluk sevgilime
o aşina bakışlar
içimi deldi yine.....

diyerek şarkı söylemek ama kendisinin haberi olmadı bu bet sesimle gürültü kirliliği yapmaya gerek var mı?

aşk değil de on beş yaşımdayken hoşlandığım bir çocuk vardı, eczacıydı. hayatında hastaneden, ilaçtan, doktordan nefret etmiş biri olarak o yaşlarımda o eczaneden çıkmıyordum. evde birine ilaç mı lazım oldu? hemen o eczaneye koştum seve seve. ilaç alacak bahanem kalmadıysa, içeri girip adres sordum, annesinin bakkalı vardı arada oraya gidip görmeye çalıştım, hiçbir şey yapamadığımda eczanenin önünden geçerken camdan gözümü ayırmadım, mal mal bakındım. neyse ki iş tebeşir tozu içip hastanelere oradan da o eczaneye yolumu düşürecek kadar ilerlemeden lisedeki bir çocuktan aldığım bir gül ile unuttum gitti. genel olarak birini unutmam için bir gül yeterliydi eskiden, şimdiyse biraz erik biraz da tuz yetiyor. * hayat işte büyüdükçe vizyon yükseliyor veya daha da düşüyor.

platonik mesajlarım olmuştu. karşılık bulamamıştım. o dönemler çok hareketliydim. hatta kötü biriydim diyebilirim. çok ukalaydım. yalvarmadığım, ağlamadığım kalmamıştı. ama çok geçti. olmadı. bir daha da olmayacaktı. bummm olmuştum.

ufak tefek şeyler.
çok romantik değildim.

henüz daha aşık olmadığım için ne gibi çılgınlıklar yapacağımı bilmiyorum. ama çok da çılgın olmam heralde.

ilk aşk. çocuklugumun getırdıgı masum sevimli ve minik saçmalıklarla dolu, yanagından öpüp kaçmıştım. onunla zaman gecırmek için zorla ailemi misafirliklere sürüklemiştim. elini tutmak için çıldırmış, tutunca utandıgım için çekmiştim. yıllar sonra önce iş yerimde tesadüfen, daha sonra oğlumun okulunda görmüştüm. ben tanıdım ama o tanıdı mı bılemem bakmadım zira. çocuklugum tatlı telaşındaki kişi o degıl artık nasılsa.

surekli, surekli resmini cizerdim. her seyimi paylastigim bir o vardi. onun icin dunyalari karsima alirdim, sonradan farkina vardim ki o almazmis.

neden merak ediyorsunuz? copy-paste'mi yapacaksınız.