sözlük yazarlarının korkuları

şu yakın zamanlarda metro/marmaray'da sarı çizginin hemen gerisinde ilk sırada bekliyorken arkadan birinin itmesi korkusu peydah oldu. ortalık manyaktan geçilmiyor, sarhoşun/manyağın/oenin biri kafayı kırar da böyle bir şey yapar diye tırsmaktayım. tren yaklaşırken; yemek yerken kıçım kıçım etrafı kesen geyiklere dönüyorum.

bir de yakın zamanda denize karşı bi fobi oluşmaya başladı. boğulmak değil korkum, çocuklukta karadenizde yüzerek öğrendim ben yüzmeyi. ancak it balıkları, zehirli deniz anaları, zehirli deniz kestaneleri, denişik balön balıkları gibi her türlü mahlukatın türkiye kıyılarında görülmeye başlaması ve yakın zamanda mısır kıyılarında canlı yayında yaşanan itbalığı saldırısı nedeniyle bi çıtır geriyor beni deniz. bir süre denize gireceğimi sanmıyorum.

bankadaki paramı harcamadan ölmek.

osbiri öğrendiniz zaten.
merdiven ve aşk korkusu da cepte.

son 1,5 - 2 senedir "ya herkes delirdiyse" fobisi baş göstermişti bende. biri saçmalayınca korkup ağlıyordum. şimdi çokça hafifledi. aşıcaz umarım.

sokakta veya metroda birden burnum kanadığında bunun halloween makyajı sanılmasından korkuyorum
burnumun kanamasından da korkuyorum ama bu 2. korkum

yüksek bir yerdeyken yere çakılmaktan korkuyorum. başım falan dönmüyor, korkum yere çarpmak...

metro beklerken raylara düşmek. ayrıca akşamları karanlık sokaklardan geçmekten de korkuyorum yalan yok, malum hiç güvenli değil.

önceden sevdiğimi sandığım veya onların beni sevdiklerinden emin olduğum insanları kaybetmekten çok korkardım . onlara karşı yanlış anlaşılmaktan , onların kalbini kırmaktan korkar , çok dikkatli davranırdım , hatta kendimden bile fedakarlık ederek bi nevi onların mutlu olmasını isterdim. artık ölüm dahil çoğu şeyden yana hiç korkum yok . tek korkum ailemden birinin zarar görmesini ve onların canının acıması.

hanımcılık hayallerimi yaşayamadan ölmek..

aksi takdirde neden bu dünyaya geldiğimi açıklayamam kendime. hayatın bir anlamı olmalı.

korkularımı yenmek için ne yapmalıyım?
geçen gece dinazor gördüm .

kuduz olmaktan korkuyorum evet. bazı milletlere karşı acayip kin ve nefret besliyorum. onların bile kuduz olmasını istemem.

komik ama balonların patlamasından korkuyorum, özellikle de helyum gazlı balonların.

delik korkusu

gece kabusları ve sevdiklerimi dünya hayatında kaybetmek hariç korktuğum hiçbir şey yok şu hayatta. her şey mümkün. koy dötüne gitsin…

belki komik olacak ama köpek. korkudan ziyade biraz çekince.

çocukken köyde çoban köpeğinin kovalamasından ötürü eser kaldı.

yaşamaktan korkuyorum galiba çok eğlendiğim mutlu olduğum zaman peşine olumsuz bir olay oluyor.

arılar, palyaçolar ve örümcekler

benim en büyük korkum herhangi bir korkumun olup hayatımı kısıtlaması.
çocukken ailece gittiğimiz tatilde komşumuzun oğlu boğulduğunda denizden korkmaya başladım. sonra eğitim alıp dalış lisansı çıkarttım. öyle yendim .
yükseklik korkumu yenmek için türk hava kurumundan paraşüt kursu aldım ve artık lisanslı yamaç paraşütü eğitmeniyim. aynı şekilde hız korkum olduğunu farkedince üstüne gittim artık motorla istanbul- izmir otobanına çıkıp 280-290 kapatabiliyorum.

korkularınız varsa yenin 1 defa doğuyorsunuz hayatınız kısıtlanmasın.

osururken sıçarım diye korkuyorum. o yüzden toplum içinde osurmuyorum. hoş evde de osurmuyorum. nereye gidiyor bu kadar gaz?

- dudak üstümün anüse benzemesi.
bugün yüklendi. sabah durakta bir tane teyzeyle tanıştık. otobüs beklerken sigarasını yaktı. içerken dudak üstü o kadar derin kırıştı ki anlattığı hiçbir şeye odaklanamadım. sabahtan beri sigara da içemedim. sayesinde ilk kez bırakmayı düşündüm.
- murat övüç. saçımı çekip kafama vururmuş gibi geliyor. biraz küçük besleme dizisindeki yaşlı kadını hatırlatıyor ondan herhalde.

11 carlsberg'im vardı bitt 8 tane efes malt kutu aldım bitmeye yakın kaşınmaya başladım şimdi istersem veya almaya gidersem annem delirir.

anne korkusu...
ağzıma sıçar.

hakkıdır da.

yani şuralarda biraz daha bira yok mu, bira bira biraz bira daha...

o kadar da pizza söyledim çok çok dans ederiz.