varoluş sancısı çektiği halde insanın bu dünyadan gitmek istememesinin sebebi

inançlı insanlar için, allah korkusundan dolayı yapamamak, ahiretim yanar korkusu. bir de sevdiklerini üzmeme düşüncesi var, hem inancı olan hem de inancı olmayan insanların ortak nedenidir diye düşünüyorum.

şu şekil beklersin zamanla geçer.

bu dünyadan gitmek istemeniz de istememeniz de çok anlamlı değil. doğa bu kararı verecek zaten ve bu kaçınılmaz.. siz bu dünyada yaptıklarınız, yapmadıklarınız, yapamadıklarınız ve yapmak istediklerinizden ibaretsiniz.. odaklanmanız gereken şey bu..

çekilen sancının biteceğine dair olan umudu.

yarın gece tyson dövüşcek bu yeterince heyecan verici. mike tyson efsanesi hepimizde merak uyandırıyor. merak bizi yaşatır. ve inanç. yok olsak bile sonunda. tanrı sevgisi ve onun rahmeti bereketi ile şereflenebileceğimiz günlerin inancı ve umudu bizi teselli etmeye yetiyorsa huzura da erebiliyor insan bir miktar. bir umuttur yaşamak demiş üstat. öyle.

can tatlı hocam. ölmek de zor. o yüzden oluyor bunlar hep.

sancı varoluşunuz kaynaklı değil, düşünsel dünyanızla ilgili. sizin sancınınıza kaynak edindiğiniz varoluş, unutmayın ki mutluluğunuzun da kaynağı.

gitmeyelim diye programlanmışız bazı şeyler çok açık. oyun alanı, imtihan yuvası artık ne dersen... burada icra etmekte olduğumuz vazifeden memnun olmayıp gitmek isteyeceğimiz bilindiği için ölüm korkusu, hayatta kalma ve üreme iç güdüsü gibi şeylerle programlanmışız. sınırlar belirlenmiş. oyun bitince göreceğiz mevzu neymiş.

bu dunyaya bagli olmasi

rahmetli babam deri; herkes cenneti ister ama kimse ölmek istemez diye.

gideeemiiyoruummm gidemeeeemmm
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
(bu da bir varoluş sancısıydı, tişikkirler hadi bye)

(bkz: kimyasalı azaltalım gençler)

canım yaşamak istiyor kardeşim, kime ne.
hem ağlarım, hem yaşarım.

korku.
kimsenin ölmek hakkında bir fikri yok. gidip geri gelende yok.
şahit, ıspat, tanık, görüntü, ses vs.. vs.. bilinen bilinmeyen herhangi bir yöntem... aklına ne geliyorsa işte.
kutsal sayılan kitaplar, masallar bilmem neler harici hiçbir bilgi yok.
ve bilmediğin şeyden çok korkarsın.
bildiğin tek şey ölüm öncesidir. o da, yanında ölen biri var ise bilirsin -ki bunlar da nadir kişilerdir öyle herkesin başına gelmez bir insanın gözlerine bakarak son nefesini verişini, ölüm anını görmek.
ama yine de ölüm anında ne kadar acı çekersin fikrin yoktur, ne hissedersin fikrin yoktur, öldükten sonra ne olacak "sana" okuduklarından başka bir bilgin yoktur.
insanı gerçekten korkutan tek şey belirsizliktir ve bu belirsizlik durumu, "ölüm" gibi çok büyük bir gerçeği içinde barındırıyor ise gerçekten korkutucudur.

güzel şeyler de olacak umudu.

siz giovanni drogo onca yıl nasıl çıldırmadan yaşadı sanıyorsunuz. aman sonumuz benzemesin. savaşmadan ölmek ölümlerin de en kötüsü herhalde.

çok uzun başlıklara entry girebilmek

özetle (bkz: absürdizm)

bahçeliye sorulması gereken soru.

ya anlamsal varoluşçudur ya da her canlıda bulunan zımni hayatta kalma iç güdüsü/ölüm korkusudur.

çünkü aslında ölmek istemiyor yaşamak istiyor ama yaşamaktan bile öyle aciz bir hale geliyor ki ne emmeye ne gömmeye geliyor. onu yap diyorsun yok yapamaz. e bunu yap yok bu da olmaz. sadece çevresini kanser eden bir oluşum olur zamanla. ona iyi gelmiyorsanız uğraşmanın manası yok çünkü bu kişileri sadece bekledikleri tek bir şey iyi edecektir. o olmadan ne olsa boş. çabalamıyorlarsa bırakın köşelerinde yavaşça ölsünler.
ben de hayatın anlamsız olduğunu ve her doğan gün için yaşamaya değer bir şey görmüyorum. mutluluk, acı, sevinç, sevmek sevilmek hepsi boş. bunda sıkıntı yok. o zaman neden yaşıyorum? bunu da herkes kendi bulacak. yaşamı savunduğum yok ama hâlâ her güne uyanmayı seçiyorsam o yataktan kalkılacak, kendine acıma son bulacak. kendine acımayı bırak ve eziyet olma.