yazarların yalnız olma nedeni

bazen kendimizi kapatırız nedensiz. bazen öyle olması gerekir. bazen bilmeyiz nedenini.

tanrı bizi sevmiyor ondan.

bana selam vermediğinizden.
verince de üstünüze atlayacam sanmanızdan.

insanlarda hiç mizah kalmamış.
puh.
reziller.

çok cevabı var gördüğünüz gibi ama bütün hepsini toplayıp sonucu tek bir şekilde çıkartırsak sanırım düzelecek.

sevgiliyle ayrı müzik zevklerine sahip olmak

birnevi doyumluluk. yani insanlarla tanışmaya, güvenmeye ve üzülmeye doymuşuz. biraz da yargılanma korkusu. kendine yetebildiğini görme gibi şeyler.

çünkü insanız.değişmeyi ister sadece bekleriz. düzelebilecek, güzel bir ilişkiye ilgi ve emeğimizi vermektense bırakır geçeriz. bitmek bilmeyen bir acelemiz var bir kere...dönüp bize söylenenlere kulak asmayız ama dinlenmeye açız.
ne kadar kabul etmesek bile hepimiz nankör canlılarız.
küçükken nefret ettiğimiz kişiliğe bir kaç yılda bürünürüz.en azından benim için öyle oldu...
hiçbir zaman kesin konuşmamalıyız ama onu da yapmayız.
bazen ne istediğimizi biz bile bilmiyor olabiliriz.
aynı zamanda empati yapabilmeyi öğrenmemiz gerekiyor en acilinden.
ve en garibi hepimiz yalnız hissediyoruz.
neden böyle?
cevap belli ama eylem yok.

aslında yalnız değiliz. kendimizi yalnızlaştıran biziz. kimse yanımızda kalıcı değil zaten. yeri geldiğinde insan kendine dost olmalı. kendinizi sevdiğinizde eskiden olduğu gibi yalnız hissetmemeye başlıyorsunuz

bu başlığı yalnızlık = bekarlık, single olma hali olarak algılayıp o şekilde yazıyorum. yoksa bence her insan yalnız, her yaşadığımız bize özel ve bizden başka kimse onu o şekilde yaşayamaz.

halletmem gerekenleri henüz halledemeyip [bkz. #1882194] üzerine bir de pandeminin eklenmesi ile, işsizlik ve depresyon vari hayat görüşümün bana verdiği yetkiyle 2019dan beri adam akıllı evden çıkmadığım için yalnız olabilirim.
sosyal medyada kendimi paylaşmayı bilmeyişimden, sosyal medya hesaplarımı kendi portföyüm olarak değil de anılarımı paylaştığım, hatta onu bile seçerek paylaştığım yer olarak kullandığımdan olabilir. [bana orası senin portföyün, neden düzgün kullanmıyorsun dendi de o yüzden böyle yazdım. ürün müyüm lan ben, ne istersem paylaşırım dedim bende. kaliteli bir sohbetti.]
dan dun konuşmayı sevdiğimden, kıvırmaya kalkınca elime yüzüme bulaştırıp kendim huzursuz olup kaçtığımdan, sağlıklı iletişim kuramıyorsam zorlamak yerine kendi haline bıraktığımdan olabilir.
egodan, egolu insanlardan neredeyse tiksiniyor oluşumdan ve toplumdaki insanların egosunun anlam veremediğim bir şekilde her dakika daha da şişmesinden olabilir.

daha yazılabilir aslında ama bence yeterli zaten bunlar. olacağı varsa olur ne yapayım, olsun diye zorlamak daha zor geliyor. ömrüm boyunca yalnız kalmayı istemem ama zoraki olacağına kendiliğinden olup içten olması tercihimdir.
bir başka tanımda görüşürüz sevgili gönül dostları *

tercih meselesi.

eğer yanlızlığı doruklarına kadar yaşıyorsanız ve bu hislerin içinde bulunuyorsanız cevabını kendinizde veremezsiniz diye düşünüyorum ben. ben artık saymıyorum bu yanlız geçen senelerimi ve nasıl başladığınıda unuttum. kılıf uyduruyodum bende neden yanlız olduğumu anlamak için ama nafile. en içime oturan yanıt aidiyet hissiyle alakalı olmuştu. eğer ait olucak biryer bulamazsanız yanlız kalıyorsunuz.

çünkü beni hakedecek biri yok.

çünkü bir kızdan darbe yedim. iki yıl boşa gitti.
yeni bir insanla tanışmak. merhaba neleri seversin. hangi takımlısin. hangi film dizi. aa o yemeği ben çok severim. belli bir yaştan sonra zor oluyor .
yeni insanlarla tanışmak kendini anlatmak onu dinlemek.
ha aşkın mı birlikteliğin oncesinin mi en masum en güzel anları da bu dönemler ama.
insan bir zaman sonra kırmak kırılmakta istemiyor.
herkesin beklentisi farklı zevkleri . sen çok iyi biri olsan da yetmiyor. karşındaki çok iyi biri olsa da yetmiyor. bazen zaman mekan uyuşmuyor.
allah herkesin gönlüne göre versin.
kader.

benim için bir sorunsal olmayıp zoraki bir durumdur.

tüm sevgileri yüzüme gözüme bulaştırdım.

acı biberlere boğulursunuz inşallaa.

cool adam pozisyonunu seçip, sefilliğine edebiyat yapan tuhaf bir kitle var. ona yıkılıyorum hocam.

b.k gibi insanlarsınız yav işte. sanalda j. deep imajı vereniz ne fayda.

şu bataklığa düşen kadınlara üzülüyorum bir tek. kızım b.k mu var bu kadar kederlisin diye yanaklarını mıncırasım geliyor ama ne fayda. melankoli dnaları bunların.

yine de gönlüm razı değil. keşke böyle ruh hastası olmasaydınız. yerim sizi.

güvenmiyorum çünkü. basit bi napıyorsun desem bile sanki karşımdaki kişi oturuyorum derken bile yalan söylüyormuş gibi geliyor .o yüzden az olsun öz olsun yolundan giderek sadece bir tane dostum var .sanırım bir psikologa gitsem iyi olur hahaha*)

belli bir dönem kişilere belli bir dönemde kendi secimlerine baglı bir durum ama bence en kötüsü kendi iradenle bu yolu secmiş olman cünkü bircok kötü yaşantılar sürükler insanı bu yola aslında bir mecburiyet bir caresizlik bir korkunun belirtisidir yorulur kırılır ve hissizleşirsin evet belki kötü bulamaz seni karanlıkta saklanırsın acı birdaha ugramaz ama ışıgada hasret kalırsın en kötüsüde bu ıssız sesizlik ve ruhsuzluga alışırsın

bazı sebepler ve büyük bir oranda kader.