yazarların yalnız olma nedeni

kendi isteğim, çok insan olunca nefesim daralıyor…

kimseyle birlikte değilim ama yalnız da değilim.

tahammül edemiyorum çünkü bir yerden sonra insanlara. güven problemim var birde çok çabuk soğuma huyum...

sömürüye gelemiyorum.

deveyi güdesim yok bu diyarda pek sarmıyor zaten

bir tarafta 4 metresçi luayikçi hayat, diğer tarafta 4 karılı sunnici ve şiici hayat.

fakir ve iffetli erkeğin yalnız kalmaması mümkün mü?

kafam nasıl rahat var ya...

istediğini yap, mis misss...

şimdi birini tanıyacaksın, huyunu suyunu öğreneceksin, sevdıği/sevmediği şeyleri öğreneceksin, kahveye yemeğe çıkacaksın falan filan. yine hepsine razı olabilirim ama tribe gelemiyorum. hele ki nazlanıyorum ayağına atılan triplere çıldırıyorum.
ilişkiden tribi çıkarırsak ben yalnızlıktan vazgeçebilirim. trip varolduğu sürece ben yokum.

tercih.

alıştım.

valla bi arkadaşım var. yurdun alakasız yerlerinde yaşıyoruz.
haftada bir konuşuruz bi saat bu konuyu tartışırız. gerçek bi saat. telefon kendiliğinden kapanır "yeter lan susun." diye.
konuşuruz. konuşuruz.
anlam veremeyip dağılırız.
cevap belli:
millet gerizekalı ve sıkıcı.
biz muhteşem kadınlarız. siz hayatsızsınız.

mecbur bırakıldım.

bir arkadaş var ayrı ayrı yerlerde insanların ne kadar sıkıcı olduğundan bahsediyoruz sürekli.

şunun şurasında iki dakka keyfimize bakalım yolumuzu bulalım istiyoruz insanlar neyin kafasını yaşıyor tam sorgulamaya başlamışken, anlayamadan benim şarjım bitiyor.

sesimizi duyuracak kulak yoktu hem de onca kalabalığa rağmen. böyle diyerek kimseyi suçlamıyorum yanlış anlaşılmasın ama böyle hissedince insan sadece kendine anlatıyor.

bir tarafa uymamak.

bilinçli bir tercih ya da kişinin ruh sağlığı için mecburiyet meselesi olabilir . çünkü ; insanları tanıyan yalnızlaşır .

bir şehir efsanesinden ötürü, kimden ötürü, yalnız falan değilim, kendim varım, sebep mi, safsata bunlar, yalnızlık bir tercihtir.

herkes yalnız ise kimse yalnız değildir.
şunun gibi:
herkes ölümlü ise kimse ölümlü değildir. sadece insandır.

yalnızlığı tercih etmiş olmak. yalnızlık cennetten çıkmadır.

bir sürü şey var,misal ben memur çocuğuyum ne alakası var diyecekler babamın tayinleri ve sonrasında ilk ve orta öğretim,hayatı üni askerlik vs babamın emekli olması sonrası ailecek meölekte dönmemiz kaba taslak memlekte döndüğümde 20li yaşların ortasındaydım ve memlekete bayramdan bayrama yahut yazınveya yardım için ekim ve hasat zamanları ile zeytin zamanları ile icar tahsilatları için kısa süreli giderdim onun öncesinde.e taşrada arkadaşlık çevre yapmak zordur bir kere benim dini inancım akrabalarımdan bile farklı üstüne siyasi görüşüm de farklı, mizaç olarakta timuru ,cengiz hanı 21.yy da anadolu taşrasında sosyal bilimler mezunu galiyevist bir esnaf olarak düşün .hah işte aşağı yukarı benim gibi bir insan çıkıyor.ha arada hobi etkinliklerine katılıyorum lakin onda da insanlardan uzak duruyorum malum anadolu bir erkekle merhabalaşan kadın hakkında dedikodu çıkarıyorlar,e ben erkeğim korkmamam lazım değil mi ?değil işte kimsenin adını çıkarmayalım ve boş yere ümit vermiyelim diyorsun vicdan sahibi biri olarak çünkü benim de kardeşlerim yeğenlerim var.arada hayvansever etkinliklerine thm etkinliklerine,kitap şiir,spor tiyatro ve bisiklet ve kamp turlarına katılıyorum lakin yaşadığım yer taşra kasabası 150k nüfusu var lakin eylül sonundan nisan ortasına kadar saat 18:00dan sonra hayat yok sokaklar kafeler bom boş sokak köpekleri kedileri bile bu ıssızlıktan dolayı nisana kadar kış uykusuna yatıyorlar resmen.