yazarların yalnız olma nedeni

yalnızlığa alıştık.

herkesin en mükemmel, en güzel, en akıllı, en başarılı, en beğenilen, en çok takipçili... olduğu bu zaman diliminde yalnızlık sorun değil, ancak tercih edilmiş bir ayrıcalık olabilir.

bilmiyorum ama insan yalnız olmaya alıştı mı işi çok zor. kendimden biliyorum. ailemle yaşarken kalabalık hoş gelirdi. şimdi uzun süre yalniz yaşayınca arkadaşların misafirlerin geldiğinde belli bir süre gitsinlerde yalnız kalayım istiyorsun. gerçekten artık kimse kimseyi çekmiyor tahammül etmiyor. galiba artık bir sorunsal dan çok bir gerçek.

paylaşmayı sevmediğimizdendir. çünkü yalnızlık paylaşılmaz sevgili sözlük. ve paylaşmamak genel yargıyı bir yana bırakırsak bu konu özelinde ruha iyi gelen bir eylemdir. bu bir sorunsal değil bir seçimdir.

diğer tanım: etrafında milyorlar olsa da seni anlayan kimsenin olmayaşı sonucu ortaya çıkan sorunsaldır.

çok diğer tanım: yalnız kalmak isteğimizdendir. kimselerin kendimizce aptalca olan düşüncelerine maruz kalmamak isteğimizden kabuğumuza çekilmemizden oluşan sorunsaldır.

pek diğer tanım: sorunsal olarak tanımladığımız bir özgürlük biçimidir.

onu bana değil, yanımda olmayanlara sor.

yalnız olmak istemediğimiz halde bizi tam anlamiyla anlayan biri henuz karşımıza çıkmadığından tercih edilmiş gibi davrandığımız durumdur.. yalnızlık sorun mudur bence çoğu zaman sorundur şöyle her şeyi yapabileceğim beni anlayan benim anladığım biri çıksa karşıma neden yalnızlığı tercih edeyim ki???

belki yaşamı uzatmanın bir yoludur bu. ne bileyim benden aşırı hoşnut olanlardan uzaklaşıp adını hatırlayamadığım bir kitapta anlatılan o kartal gibi gagamı vurmak istiyorumdur taşlara, yeniden daha güçlüsü çıksın diye yerinde... kimselerin ulaşamayacağı izole bir kayalıkta. kendi başıma herkesten güçlü olursam; birkaç nefes daha fazla alacağımı umuyorumdur da bunu tercih edilmiş yalnızlık gibi düşünmek iyi geliyordur egoma.

ya da dümdüz kıl herifin tekiyimdir de konuya böyle karmaşık bir bakış açısı getirmek işime geliyordur. ben ölünce yazarlar belki ahvalimi daha doğru ve duru bir yorumla kim bilir.

çünkü öyle tercih ediyorum. teşekkür ederim.

yalnızlığı dert etmeyi bırakın. o zaman bazı şeyler değişecektir. umarım değişir. değişse iyi olur. değişmesi güzel bir gelişme olurdu.

yalnızız çünkü, olumsuz değerlerimizin aksine kaybolan olumlu değerlerimiz oldu. yalnızız çünkü, tüm olumlu değerlerimizin yerini bireysellik yavaş yavaş ele geçirmekte. bununla da yetinmeyip insani yönümüzü törpüledikçe törpülemekte. sadece törpülemekle kalsa yine iyi, en önemlisi aile olmak düşüncesini yavaş yavaş ortadan kaldırmaya yelteniyor ve bizler bu olumsuzluğun farkına varmış olana dek iş işten geçiyor. iş işten geçiyor çünkü, bireyselliğin kendiyle getirmiş olduğu hayat koşuşturmasında kendimizi kaybediyoruz. değerlerimiz, var olan saygın düzenimiz biranda çirkefleşiyor bu süreçte. çirkefleşiyor diyorum çünkü aslında farkında olmadan bireyselliğin getirmiş olduğu bir öz güvenle çevremizde olan bitene kulak tıkayıp önemsemiyoruz, onları hor görüyor, incir çekirdeğini doldurmayacak gerekçelerle aşağı ittikçe itiyoruz. hiç dikkat ettiniz mi bu süreçte yazılan roman, makale, edebiyat türü yazınlarda dahi değerlerden çok bireysellik ön planda enini boyunu düşünmeden yazdıkça yazıyoruz. oysa eskiden yazılmış olan eserler öyle mi, kırmadan incitmeden özellikle olumlu değerleri koruyarak ne kadar incelikli yazılmışlar. tabi bunları okurken ve bunlar arasında bir karşılaştırma yaparken insan düşünmeden edemiyor nereden nereye diye. işte tam da bu yüzden yalnızız.

önce 'mükemmel' kriter oluşturursun. yeni insanlar tanıdıkça yavaş yavaş kriterlerini yeni insanlara göre tasarılarsın sonra ya "böyle olacaksa olmasın" diyerek yalnız kalırsın, ya da "ne olursa olsun" diyerek yeni insanlara "hoşgeldin" dersin.

yalnızlığı dert ettiğiniz için.

insanların yapay yakınlıklarını görerek gülüp geçenler olarak yalnızlığımızı bastırır yolumuza devam ederiz. zaten hep yalnız değil miydik?

samimiyetsiz kalabalığın içindeyiz çünkü, iğrenç.

bağzı yalnızlıklar politiktir.

çünkü düşünüyoruz

olması gereken öyle olduğu için...
kimsenin kimseyi zehirlemeye hakkı yok. ne ben başkasına zarar vereyim ne de başkası bana zarar versin.

yalnız kalmaya vaktiniz varsa bir uğraşınız yoktur demektir.

güvensizlik
ben kimseye güvenemiyorum ve böyle oldukça hep saçma sapan insanlar çıkıyor karşıma. hep o sakındığım yerde buluyorum kendimi. hal böyleyken iyice güven sorunu büyüyor büyüyor yalnızlıkta nimet geliyor.

ağlayacağım şimdi:( yalnız değilsiniz arkadaşlar yapmayın böyle.