yazarların yalnız olma nedeni

fakirlikten parasızlıktan bak bakalım etrafına parası olan adam yalnız kalıyor mu boş edebiyat yapmanın mantığı yok.

henüz yaşadığımız için

ben o kadar yalnız değilim. önce bunu belirteyim.

yalnız olmak için çabalamak lazım. gökten zembille inmiyor yalnızlık. yalnız kalmanın en temel sebebi hayattaki her şey olabilir.

ego, psikopati, şiddete meyil, ihanet, doğal sebepler.. bunlardan bazılarıdır.

çünkü insanlar kahpeleşti, eski samimiyet ve eski ortamlar kalmadı. millet kendi menfaatini düşünür oldu, kimse kimsenin halinden anlamamaya başladı. e insan da doğal olarak yalnız kalmayı tercih ediyor bu durumda.

işte bunlar hep iki yüzlü insanlar yüzünden azizim..

yalnızlığımızın görkemli kalelerinden çıkabilecek kadar cesur olamadığımız için.

daha mutlu olduğum için.
cevap: tercih

yoruldum artık ondan yalnızım. çabamla yanımda birilerini tutmaya çalışmaktan yoruldum, akışına bıraktım ve yalnızlığımı sevmeye başladım.

tercih meselesi be dostum, inan böylesi daha iyi. sevgiliymiş arkadaşmış, fıss.
tamam güzel şeyler bunlar ama insan hayatına bir süre stop çekip kendi için yaşamalı. kendisiyle güzel vakit geçirmeyi öğrenmeli.

whatsapp gruplarında çok vakit geçirdiğim için.

etrafımdaki, yakınımdaki herkesi kaybedince haliyle yalnız kaldım. yalnız olarak devam edeceğimi düşünüyorum.

bu saatte bi'dünya edebiyat/felsefe kasıp cezmi ersöz kıvamında yazamayacağım, bilen bilmeyene anlatsın, fill in the blanks

https://i.ibb.co/mhzctgd/ımg-20210305-192927.jpg

"engin günaydın" diyor ve bahsi artırıyorum.

hayatımın didiklenmesini sevmediğim için.
o an beraberiz çayımız kahvemiz elimizde sanane benim hayatımdan!
sanki karşımdaki fbi cia profil uzmanı da kendince birşeyler çıkaracak,bak sen!
ben kötü biriyim acımasızım bebekler çocuklar ve hayvandan başka birşey sevmem diyorum bana freud analizi kasacak neden böyle olduğumu bulacak,ee sonra?
sonra beni adam edecek ve karşıdan bana bakıp egosunu tatmin edecek bunu ben yaptım ben düzelttim diye.
bak allah’ın işine!
bir kaç şey anlatsam aklını yitirecek kişiler bana böyle yaklaşınca onlar farkında olmadan verdiğim cevaplar ile onlara kendi hayatlarını anlatıyorum,duruşu bakışı tırnak boyası bile bana kitap okuyorum herkesi.
iki çocukluk arkadaşım var onlar bile bana sormazken bazı insanların bunu yapması ya da yapmaya yeltenmesi beni aşırı sinirlendiriyor.
işte bu yüzden yalnızlığı seviyorum özellikle geceyi,insan yok balkonumda çiçeklere bakıyorum chopin çalıyor bak şimdi maria callas’a geçti liste,martıları dinliyorum denizin sesini.
tek başıma heykelimi yontuyorum yalnızlığın ustası olarak.

bunu ben istedim. belki de değilim öyle sanıyor olabilirim.

yalnız değilim ortam müsait değil.

bugün uzun zaman sonra barlara gittim. öğlen saat 3 herkes avcı modunda etrafı kesiyor. halbuki 2-3 saate tüm barlar kapanacak, sokakta endişe hakim herkes tıpış tıpış evine dönüyor yüzlerde renk renk maskeleriyle.

yani olaya devlet izin vermiyor serin sularda balıkçılığa geçit yok.

biriyle tanışıp olaya girmek için sabahtan içmeye başlamak gerekiyor öğlen saat 12-1 gibi algı eşiğini aşmak çok saçma. alışmak gerekli ufaktan ama henüz kimse hazır değil, barlar bile hazır değil.

haliyle flaş patlamış tavşan gibi hesabı ödeyip uzuyorsun eve. saat 6.5.

alışıcaz, ayar vericez allaan izniyle dur sen.

(bkz: #17980">#17980)cemal süreyya hiiiiç konuşmasın. aşık olarak evlendigi iki eşini de döven bir adam elbette yalniz kalır.
( durduk yere yine bir sinirlendim.)

herkes aptal, ben hariç değil. (bkz: üvercinka)

bazılarımız kesinlikle ben değil insanlarla doğru düzgün konuşamaz da ondan.

çünkü tahammülsüzüz.
herkes bir koşuşturmaca içinde. durup soluklanmaya, birbirlerini anlamaya vakit yaratmıyorlar veya yaratamıyorlar.

mutluluk bencil bir kavram.