allah affetsin her gördüğümde bu geliyo aklıma

acı
acı insana birçok şey katar. tecrübe, doğru, yanlış, bilgi...
çok acı çeken bir insan eskisi gibi olamaz dostlar, aynı yanan bir kağıdın külleri gibi. geriye sadece küller kalmıştır ve o küller eskiden bir kağıt olsalar da artık ne kadar birleşirse birlessinler kagit olamazlar. insanlar da böyledir. siz yanarsinız geriye ise külleriniz kalır. küllerinden yeniden doğmak ise sadece bir çocuk masalidir.

bazı kişiler var tabii birleşip üstlerine vazife olmayan konularda konuşmayı pek seven, yalan yanlış bilgiler yayan ama burası da neticede sosyal bir platform dostlar. görmezden gelip "he" diyip geçeceksin. he yakın arkadaşlık konusunu diyorsanız da tabii olacak. insanlar kendilerinden bir şeyler paylaşıyorlar burada. biri denk gelecek birine, kendinden bir şeyler bulduğu ya da bulamadığı. güzel dostluklar da kurulacak. olan şeyler bunlar dostlar. her zaman da olacak.

sonuçta şu an olandan daha iyileri sunulmuş.şimdi ilk arabasını alan gençlerden ötv alınıyor mu alınıyor.sınav sorularının çalınmasından iyidir. sınavdan yüksek alıp mülakatla elenmekten iyidir.

2013 yılında yayınlanan sansar salvo albümüdür.

albüm 10 parçadan oluşuyor ve bunlardan sadece bir tanesi feat şarkı. albüme konuk olan tek isim rapozof.

sansar salvo türkçe rap camiasında çok erken yaşlarda efsane olmuş bir isim. gençliğinde yaptığı şarkılar çok fazla beğenildi, hala dinleniyor. her sanatçı gibi kendisi “eski sansar” nerede söylemlerine çok fazla maruz kaldı.

sürekli eski sansar söylemleri vardı ve hala var.

bu albüm benim sevdiğim en son sansar salvo albümü. albümde bulunan 10 parçanın hemen hemen hepsi dinlenebilecek ve profesyonel işler. sound ve lirikler çok uyumlu bir şekilde ortaya konulmuş.

günümüzde sansar salvo profesyonellikten çok uzak olduğu için böyle işler yapamıyor, daha doğrusu yapmak istemiyor, bu albüm o yüzden çok değerli bir albüm.

albümün kendi adıma öneminden bahsettikten sonra gelelim eski sansar’ın albümüne.

albüm hadi bakalım şarkısıyla hızlı ve enerjik bir giriş yapıyor. albümün açılış şarkısı için çok iyi bir parça.

sonra klasik sansar salvo lirikleri ile dolu bir albüm dinliyoruz, içe dönük sözler o döneme göre güncel olan soundlarla birleşiyor. net şekilde hatırlıyorum o dönem bu albüm çıktığında rap dinleyicileri “abi eski sansar yok ya” nidalarıyla dolaşmıştı. eminim şu an ortalıkta dolanan sansar salvo hayranları bu albümün kalitesine bile razıdır.

değeri bilinmemiş bir albüm 24. şarjör. rap sevenlere tavsiye ederim.

not: fotoğraf genius sitesinden alınmıştır.

"dez ne? dezavantaj? oh, siz bay ya da bayan; zeki olmanın dezavantajını mı biliyorsunuz yoksa? zeki olduğunuzu mu haykırmak istiyorsunuz veyahut? hoş, hoş... zekisiniz elbette buna ne şüphe! en büyük dezavantaj da yanılmıyorsam burada yazılan tanımları okuyup içerlenmektir diye düşünüyorum. sokratesimsi bir cesaretle şöyle söylüyorsunuz sanki: 'bakın, zeki olmanın dezavantajlarını biliyor ve bunu anlatıyorum; böylelikle kendimin ne kadar haklı, zeki olduğumu haykırıyorum; baldıran zehrini kana kana içiyorum ki böyle bir düşünsel potansiyele sahip olan bendeniz, insanlarca asil ve zeki görülsün.' lol, diye karşılık veririm ben de. 'lol'. bütün bu portre zaten yeterince komik. hatta şu an benim yaptığım bile komik. sanki bir eleştiri yazıyorum! oh, kimin umurunda! şahsen benim değil... sanırım eğleniyorum. eğlendim ve bitti. hem niçin yaşar ki insan?" cevabını vereceğim başlık.

homeros'un ilyada'sında tuzlu ekmeğin adak olarak sunulduğundan söz edilir. bazı kültürlerde tuz ve ekmek, misafire sunulacak her yemeğin simgesi olmuştur. doğu avrupa ülkelerinde eve gelen konuğa, önce ekmek ve tuz sunulur. ortadoğu toplumlarında birine tuz ve ekmek yediren kişi, sonuna kadar saygı görür. bazen de bağlılık sembolü olarak kabul edilir. o yüzden dolayı da o kültürlerde tuz-ekmek haini diye kavram vardır, tuz ekmek hakkını çiğneyen kişiye böyle denir.

ama tör.

film başladıktan sonra onur konuğu edasıyla salona girip yerini arama derdine düşenler.

çok tanıdık hareketler bunlar.

yok öyle bir şey

insanı çok farklı duygulara savunabilecek bir tesadüftür.

bununla ilgili yaşadığım iki özel anım ve bir de hayalim var aslında.

anılarımdan biri şöyle; mabedim gibi gördüğüm gerçek sahaflardan birinden çok eski bir kitap satın almıştım. hala var mı bilmiyorum ama galatasaray lisesinin hemen yan duvarının önüne konmuş iskemlelerden oluşan bir yerde bir çay söyleyip bu kitabı ve tabii ki aldığım diğer kitapları incelerken kitabın içinden bir mektup düştü. uzun bir dikdörtgen kağıda yazılmıştı mektup. kötü bir el yazısı ile ama tamamen iyi niyetlerle yazılmıştı.

bir adam asker arkadaşına yazmıştı bu yazıyı. çok duygu dolu bir yazıydı. eşiyle ilgili sorunları anlatıyor, arkadaşının kardeşini soruyordu. sonunda da bir telefon numarası vardı ama telefon numaraları tamamen değiştiği için numarayı bir türlü bulamadım. bulsam da ne yapacaktım bilmiyorum tabii. çünkü mektup 1965 tarihli idi. hala aklımdadır o ama ve asker arkadaşı.

ikinci anım ise şöyle; nasıl oldu bilmiyorum ama kütüphanemde olması gereken kitaplarımdan birinin fotoğrafını hiç tanımadığım biri bana o zamanlar kullandığım instagram üzerinde yollayıp “ bu siz misiniz?” diye sordu. huyumdur, kitapların ilk sayfasına adımı soyadımı ve kitabı aldığım yeri ve tarihi yazarım her zaman. bir süre konuştuk bana ulaşan kişi ile ama sonra sosyal medyada her zaman olduğu gibi sönüp gitti arkadaşlığımız.

hayalim ise şöyle; bir gün ön yüzünde bahsettiğim bilgilerin yazılı olduğu altı binden fazla kitabımı türkiye’nin her yerindeki sahaflara dağıtmak istiyorum ve bir gün birinin o kitaplar aracılığıyla benim izimi sürüp bulmasını bekleyeceğim. sonunda bir kahve içerek bu saçma anı kutlamak için. kitaplar 10 bini bulunca yapacağım sanırım bunu.

henüz çaylak olduğumdan olduğunu düşünüyorum. ama burada yenilerin sevildiği aşikar o yüzden moral bozmadan yazmaya devam ediyorum.

herkes sussun sadece yandaş medyalar konuşsun, amaç bu.

"if we'd go again all the way from the start, i'd try to change the things that killed our love." sözüyle dinleyen her insanın kalbinde cıs etmiş, scorpions parçasıdır.

benim bildiğim sevgi incitmez insanı, üzmez, biraz kaybetme korkusu taşır biraz da kıyamamak. kıramaz mesela, kılıçlarını kuşanamaz, an kollamaz açığını yakalamak için ya da salak yerine koyup küçük zaferler elde etmek istemez insan, taktikleri peşi sıra dizemez. benim bildiğim etimle kemiğle hissettiğim sevgi huzur olur insana, tatilindir senin, kaçışındır çoğu zaman mutluluğa kavuşmandır. kucaklamadır, her şeyiyle kabulündür. karşılık beklemez ama karşılık barındırır. tek taraflı kabul, anlayış nedir ki dayatmadan başka; sadece talep edilirse canı mı kalır insanın sevmeye? yorgunluğu almadır, sığınaktır, her şeye rağmen durup soluklanalımdır. sonsuzluk içerir, tek başınalık barındırmaz bir olmaktır, birlikteliktir. güven inşa etmektir, yıkmak değil tüm inançlarını...

hep bir yanımızda minik bir çocuk saflığı var ya hani "insanlar o kadar da acımasız olamaz be" diyen, heh işte o yanımı küstürdüler. ne sevmelerin anlamı kaldı ne de sevilme ihtimalinin bir kıymeti. geçmiş olsundur, hoşça kalsındır...

yaptığı her haltı kendine hak olarak gören insanlar.

bunlardan kötüsüne rastlamadım, hani insan kötü olur, zır cahil olur, kaba olur amenna. yine de bir uzlaşma yolu bulma umudunuz vardır bunlarla ama ilk başta yazdığım insan tipi? aman aman aman, kaçabildiğiniz kadar uzağa kaçın, inanın hiçbir şey kaybetmezsiniz.

küçük yaşlarda umutsuzluğa düşmeyi öğrendikleri için şanssız bir nesil fakat bilinçli olup kendilerini iyi yetiştirebilirlerse geleceğin umudu olma ihtimalleri de yok değil.

üzücü olan hamilelikte bunun ona yaşatılması. zaten hamilelikte kadınlar depresyona giriyor ; bir de üstüne onu sevmediğini söyleyip boşanmak istediğini belirten eşe diyecek söz bulamıyorum.

ülkenin gidişatına üzülüp dağılan damadına
senin vatanın ailen dediği sahne gibi çok etkileyici sahneleri olan mübadele, darbe, askeriye üzerinden insanların maruz kalabileceği hüzünleri sevinçleri anlatan tüm çağan ırmak filmlerinde olduğu üzre, içinde hiç bir dini öğe olmayan sinema filmi.