türkiye'nin en iyi hukuk fakültesidir kendileri. 5 kasim 1925 tarihinde mustafa kemal atatürk tarafından açılmıştır. neden bu kadar kötülendiğini anlamıyorum. gayet iyi bir okul. severek de okuyorum...

yemek yapmak. türk kadınının en büyük hobisi budur.

ama kendi anneme baktığımda, birçok hobisi olduğunu görüyorum:
yazmak, çocukken kahverengi deri kaplı defterini bulup okumuştum harika bir hikaye vardı. keşke yine yazsa.
okumak,
resim yapmak, ki gerçekten perspektifi çok iyidir. terzi de olduğu için. gerçi yıllardır hiç çizim yaptığını görmedim.
onun dışında;
çeşitli alanlarda araştırmalar yapıp hem bilgi edinmek hem bizi bilgilendirmek,
insanların arasını düzeltmek*,
orkide yetiştirmek,
ek olarak birçok çiçek ile haşır neşir olmak ve
müzik dinlemek. müzik alanında dağarcığı ciddi manada geniştir.
bir de davet vermek gibi bi hobisi var ki buna bazen sinir oluyoruz. çok güzel yemekler yapıp herkesi bizde toplar. hayatında evine adım atmadığımız birçok insan evimize masamıza oturmuştur. bunu severek yapıyor.*

neden kendimden değil de, annemden bahsettiğime gelince, bilmiyorum. şu an yanımda değil ve özlemiş olmalıyım.

discord.gg/pb62nmuN

discorda bekleriz efenim. satrançseverler buraya!.

anlatılacak dert var, anlatılmayacak dert var. kimsenin moralini bozmaya, karanlığını bulaştırmaya gerek yok. mutluluk paylaşınca güzeldir, dertler değil maalesef.

chp'nin uzun zamandır yaptığı ısrarların sonuç vermesi olayıdır. chp'li vekiller aylardır mecliste bu konu için iktidar partisine baskı uyguluyorlardı ve sonunda trt payı elektrik vergilerinden kalktı. bu kadar saçma ve gereksiz bir vergiyi kaldırdığı için kemal kılıçdaroğlu ve partisine teşekkür etmek gerekiyor.



ilgili haber linki

cem karaca(bkz: sevda kuşun kanadında) şarkısında; aşk ne hayatın anlamı ne ustam? diyor tek bir fotoğrafla buna cevap veriyorum:

bir defter-kitap ciltleme çeşididir.

telli defter dediğimiz şey aslında spiralli defterdir.

kullanım açısından rahatlık sağlar.

foçadan bir güzellik abidesi

geline kırmızı kuşak bağlanmasını çoğu kişi bekaretle ilgili sanar ama aslında şamanizm kökenli bir adettir. uğur getirdiğine inanıldığı için takılır.

insan yavrusu olarak gözlerimizi açtığımız şu dünyada sanıldığı kadar da kolay olmayan durumdur.

önce sevmeyi öğreneceksin. ki insan dediğin rengarenk bir yelpaze. kendine benzetmeye kalkmadan farklılıklarıyla sevmeyi öğreneceksin.

saygıyı öğreneceksin. öyle herkesin fikrine saygı duyma saçmalığı değil bahsettiğim. herkesin fikrini açıklama ve savunma hakkına saygı duymayı öğreneceksin.

dinlemeyi öğreneceksin. sadece söyleneni değil söylenmeyen, söylenemeyenleri de dinlemeyi öğreneceksin .

en önemlisi hissetmeyi öğreneceksin mesela. üstelik sadece kendi yaşadığın acıları değil, başkasının acılarını da hissetmeyi öğreneceksin.

"kendi acını hissediyorsan canlısındır, başkasının acısını hissedebiliyorsan insansındır"

velhasıl dünya bir yangın yeri. ve zordur yangın yerinde insan olabilmek ve insan kalabilmek.

3000 liraya tekabül ediyor.
(bkz: coğrafya kaderdir)

genelde yeni tanıştığım insanlar.

bulutlu ve bulanık.

karikatürlere de konu olmuştur.*

birinin üstüne düşmeye başladığın an kendine olan saygını yitirirsin.

abdürrezzak öyle büyüme oğlum,öyle kalacaksın!

sanal ilişkilerin bayat tadıdır.

reel hayatla özdeşleştirip, içselleştirebileceğimiz bir yer değil buralar. etkileşimin olmadığı yerde sanal işlerin sonudur elbette. burası lunapark değil, alice harikalar diyarı değil, matrix hiç değil ki sürüm güncelleyesin. vadettiği bir şey yok.

buraya kadar bile tıkanmadan gelmek büyük başarı.

sözlükler kimsenin kişisel tatmin aracı da olamayacağına göre, başlarda farklılık sunduğu kısır güncel yaşama, bir süre sonra alışkanlığa ve sıradanlığa evrildiği için o kaçınılmaz güdü devreye giriyor ansızın kapıyı çalıp, nur topu gibi bir 'doyma noktası' denilen yerde buluyoruz kendimizi.

çünkü buradaki 30 yaş üstü yazarlar hayatlarından mutsuz, renksiz ve monoton. yanlış anlaşılmasın ama 35 küsür yaşında koca koca insanların 'radyo programı yapıyorum' çılgınlığına bu denli tutunmuş olmalarının altında yatan sebepleri bana korkunç depresyon hissettiriyor. bu normal değil. memnuniyetsizlik ve bir türlü tamamlanamayan arayışlar var.

bu türden çaresizliklerle birlikte artık kopuş başlar, alışık olduğumuz insanlar dışında sözlüğe yeni katılım yapan insanları umursamayız bile. eskiye saplantılıyız. nerde o eski yazarlar bla bla. bildiğimiz daha doğrusu tanıdığımızı, bildiğimizi düşündüğümüz insanlara güler, onlar sözlükten gittiğinde üzülürüz. ne saçma davranışsal refleksler yahu. kim abisi bu insanlar.

hiçbirinin önemi yok. reel hayat gerçeklik hissi istiyor keza. dokunmak, temas etmek istiyor. dışarıda koca bir devran var. bu kopuşluk normal değil, bir yıl boyunca sözlükte aktif kalıp hala reel hayatına birilerini, bir şeyleri taşıyamamış insana baktığımızda sorunun sözlükte değil de bizzat kendisinden kaynaklandığını çok rahat görebiliriz.

uzun uzun yazılır, çizilir. temelinde sorunu kendinden kaynaklandığını çözemeyen insanlar, her iki dünyada da(reel ve sanal olmak üzere) kaybolduklarını kabul etmedikten sonra hiçbir anlamı yok.

cevabı varsa felsefe diyebilir miyiz? şüpheden doğan düşünce felsefenin tanımı. ben şüphe üzerine düşünce diyorum. feldefeden kastınız bir ideoloji veya ideal değil, düşünmekse, cevabı olmayan üzerine düşünmek daha değerlidir.

az geriden takip et aslan parçası diyesim geldi hehehe.

moderatörlük hassas kalpler için cehennemdir.*