fyodor mihayloviç dostoyevski

türkiyede doğmuş olsaydı romanının adı "ceza ve suç" olurdu.

(bkz: fatih altaylı'nın gözaltına alınması)
(bkz: 19 mart 2025 ekrem imamoğlu'nun gözaltına alınması)

babadır bizim için.

#3623375 suç ve ceza'daki raskolnikov'un ahlaki buhranı, türk toplumunda dini ve vicdani değerlerle daha iç içe geçmiş bir şekilde işlerdi.belki de bir cemaat içinde varoluşsal sorgulamalar yaşayan bir karakter görürdük.

türkiye’de yaşasaydı şöyle olurdu temalı hiçbir tahminin tutmayacağını düşündüğüm,yazmakta dünyanın en başarılılarından olan milliyetçiliğiyle bilinen ve bana göre dünyanın en iyi romanı olan (bkz: karamazov kardeşleri)’in kalemi rus yazar.zira dönemin (bkz: saint petersburg)’u rusya’nın avrupa’ya açılan kapısı olup,türk yazarların aksine kültür,bilim ve sanat açısından çok daha zengin bir ortamda yetişmiştir rus yazarlar.

zaten o devirde yazılan romanlardan da anlayabileceğimiz olgu bu olup,aynı durum ve koşullarda dönemin hasta adam osmanlı’sında yaşayan potansiyel bir türk yazar adayı,muhtemelen yaşadığı toplumda sefaletten hamallık vs. işlerle geçimini sağlamak ve bulunduğu ortamda kendini geliştirememekten yorgun düşmüş olmalı.

katılmayabilirsiniz ancak o devirde bizim edebiyatımızın ne derece vasat olduğunu o dönemin edebiyat eserlerini kıyaslayacak kadar okumuş olan herkes farkındadır sanıyorum.saray çevresinde yaşayan ve vizyonları üsküdar’dan ötesine gidemeyen 3-5 yazardan ötesi yoktu şayet bizde o devirlerde.

büyük psikolog! psikoloji duayeni! ama ben tolstoy ağadan yürüyeyim yine de çünkü dosto'nun romanları için fazla soğukkanlı olmak gerekiyor.

sıradan bir insan olmak konusunda ,yanından geçtiği kocaman bir ağaca sevgiyle hayretle bakmayan insan.
sıradan insan aslında sıradan olmamak için çaba sarfeden insan olduğu için bu bile herkes için sıradan olduğu için sıradan bir insandır. diyor.
günümüz insanları yani rafine zevkleri var insanları hepimiz sıradan insanız.
dostoyevski ye göre aslında dünya büyük kahramanlar sırtında değil sıradan insanlar sayesinde büyümüş medenileşmiştir.
insan aklıyla mantığıyla ne kadar hareket ederse etsin yeri gelir kendisini özgürleştirmek kendini daha iyi hissetmek için mantıksız kararlar verir. bu kararın kendisine zararı olsa bile bu kararı verir. bunu akılsız olduğu için değil yapmak istediği için yapar . bu işte insandır.
insanı diğer canlılardan ayıran bilinç ise insanın acı çekmesi. sürekli kendisini ve hayatı sorgulamasıdır.
bu da insanı mutsuz eder ve bu da insana dair bir şeydir.
(bkz: yapay zekayla dostoyevski konuşmak)

karakterlerine psikolojik şiddet uygulayarak klasikler arasına girmiş pezevenk rus abimiz.