kendi kendine konuşmak

şaka maka kafamın içinde iki kişi konuşuyor . biri kadın biri erkek .
başladığında korktum .
azaldığında üzüldüm .
bir süre sonra sarıyor çünkü .

o kadar çok yapıyorum ki bunu
sanıyorum ki herkes böyle
böyle değilmiş

terapidir.

iyidir iyidir. ama yazmak daha iyidir, kafayı rahatlatır.

tatlı sohbet kıvamında sorunsuz yapılıyorsa hadi yine bir nebzedir de.. öyle kavga münakaşa vs arbedeliyse kötü. (hayır yatıştırma amaçlı araya da giremezsin yani.. :)

bazen motivasyon bazen intihar sebebi işte

aha tam da bununla ilgili bir şeyler anlattm az önce.

çok sık yaptığım eylemdir.

kendine kendime konuşma eylemlerim bir dönem benim için sıkıntı yarattı. çünkü kendime anlattığım hikayeler, hayali bir karakterle yaptığım laf dalaşları, daha önce yaşadığım ve başarısız olduğum tartışmaların hayali rövanşları gibi saçmalıklar zihnimden taşıp sesli bir konuşmaya dönüşürdü bazen.

ve sonra kablosuz kulaklıklar çıktı ve kulaklığımı taktığım zaman kendi kendime konuşmalarım toplum nezdinde kabul edilebilir eylemlere dönüştü.

ama hiçbir zaman kendi kendime yaptığım konuşmaların deliliğe delalet olduğuna ikna olmadım. yılmaz erdoğan'ın yazdığı, yönettiği ve rol aldığı bana bir şeyhler oluyor oyununda da söylendiği gibi evet ben de bazen kendi kendime konuşurum, akıllı olacağım diye kendimle ilişkimi kesemem.

kendi kendine konuşmanın insanı iyileştiren bir yanı olduğuna da inanıyorum. insanın kendini anlayan birini bulması çok önemli bu hayatta. daha anlatmaya başladığım zaman ne anlatmak istediğimi hemen anlıyorum kendi kendime konuşurken ve bence bu az şey değildir.

insanların beni deli sanması ile ilgili ise aklıma hemen orhan veli kanık şiiri geliyor:


sonra aklıma kendi kendime konuşmak kadar güle güle gezmenin de delilik alameti sayılabileceği geliyor ama bunu da ciddiye almıyorum. sonuçta kulağımda kulaklık var. komik bir şeyler de dinliyor olabilir.

ama asıl sorun bunlar değil. gün içinde denk geldiğim bir sorun yüzünden çıkan tartışmalarda eğer söylemem gereken şeyleri söyleyemediysen akşam ve özellikle de gece öyle bir tartışma yaşıyorum ki evlere şenlik.

söylemek istediklerim içimde kalınca kendimi sulhi dölek kitabından uyarlanan kirpi (film)indeki reşat sapmaz ve tahir yaman gibi hissediyorum ve sonunda da ortaya şöyle bir durum çıkıyor:


yine kendi kendime konuşurken laf lafı açtı. kusuruma bakmayın.

etrafta kimse olmadığı anlamına gelir değil mi ?
yoksa varsa da mı olabilir...

sıkça yaptığım şey , yukarıda da yazıldığı üzere insanın en iyi dinleyicisi yine kendisi oluyor. olaylara karşı analiz ve yorum yapmada da etkisi oluyor.

bkunu çıkarmamakta fayda var.

bazen kendi kendime konuşmaya dalıp etraftan izole oluyorum. muhabbet o kadar sarıyor ki sorma gitsin. sonra konu konuyu açıyor. şakalar, komiklikler.

bazen de kendi söylediklerime aşırı sinirleniyor kavgaya tutuşuyorum. dur şunun ağzını burnunu bir kırayım diye yükseliyorum.

yalnızlık da etken olabiliyor. yalnızlık allaha mahsus dostlar.

sözlüğe entry girmek gibidir aslında, o yüzdendir buraya girişimizle buradan çıkışımız bir olmuyor :)

bazen kendi çenemden kendi başımın ağrıdığı doğrudur.

kendi kendimi susturuyorum bazen ben bile dayanamıyom kendime.

bilincimizi yeniden şekillendirmektir.

düşünceler söze döküldüğünde bazen saçma oluyor. o yüzden kendime seslendiriyorum ben fakat başkaları bunu kendi kendine konuşmak olarak değerlendiriyor.
çok yaparım, verdiğim önemli kararlar kendi kendime yaptığım uzun konuşmaların sonucudur.

içimizdeki bir çok kimseden biriyle öbürünün konuşmasıdır. iyi bir şey.