yazarların bugüne kadar hissettiği en büyük fiziksel acı

diş hekimi, dişim uyuşmadan kanal tedavisine başlamıştı acısı çok fenaydı. sonrasındaki ağrı da çok kötü, o dişime alttaki dişim çarpınca ağlayasım geliyordu.

kalp kırıklığının verdiği o büyük acı sayılırsa ilk sıraya onu koyarım,

ama illa fiziksel bir nedenle oluşan acı isteniyorsa bir parmak kalınlığında yarılan etimi, elimi kolumu tutup uyuşturmadan zorla temizlemeye çalışan aptal devlet doktorlarının sebep olduğu acıyı söyleyebilirim

tüm geçmişin yükü tüm hayal kırıklıkları tüm hayatın ağırlığını ruhun taşıyamaz da artık bedeninden çıkar ya... kötüdür... ölemezsin ama sürünürsün...

sürünüyorum...

bıçaklanmıştım karambolde.

acı değil de akciğer boşluğuma denk geldiği için kan dışarı değil içeri doğru dolmaya başlayınca nefesim kesilmişti. ciddi ciddi ölüyorum zannettim nefes alamamaktan daha kötü bir şey görmedim, umarım görmem de.

luayikçi kemalist düzenin yaşattığı kültürel kıyım, yoksulluk, sömürü, akşama kadar döktüğün alın terinin yüksek perdeden kemslist " boğazdaki aşiret"e ödenecek tefeci borca gitmesi.

kafam uf oldu (hemoraj). migreni falan unutun böyle bir ağrı yok.

bir de böbrek taşı bununla yarışır. kazanamaz, ama yarışır

kırık kaburga ağrısıdır benim için.

2018 yılında bir trafik kazası geçirdik. şükür ki ölen hiç kimse olmadı ama o kaza anı ve sonrasını getirdi aklıma bu başlık... sıcağı sıcağına hiçbir şey hissetmedim, sanki spor yaparken hafif ters bi hareket yapmış gibi hissettim ama hastaneye giderken yavaş yavaş vurmaya başlayan acı özellikle ikinci ve üçüncü gün vücudumdaki her yerin ağrımasıyla bana hissettiğim en kötü acıyı hissettirdi. nefes alırken, öksürürken, gülerken...

sene olmuş 2026, valla tıp ne der bilemem ama hava biraz serinlesin, lodos vursun veya ters bir hareket yapayım ilk günkü gibi ağrı saplanıyor. belki de vücut o travmayı hafızaya kazımıştır, psikolojiktir etkisi bilemem.

anamın "anne terliğinden" kaçarken sol ayak 4 ve 5. parmaklarımı kapıya çarpmıştım. caaarrrt diye bi ses geldi parmaklarımdan... aman tanrım dedim!!! iki kere kafamı yarıp bayılmış, parmağımı bahçe markasıyla koparmış biri olarak açıkça yaşadığım en büyük acıydı diyebilirim. hani derler ya "aşk acısı da neymiş, sen hiç ayak parmağını sehpaya çarptın mı?" diye... hah işte aynen odur benim için... ha hala o iki parmak yamuktur eklem yerlerinden o ayrı...

kırılmayan ama üzerinden parça kopan bacak kemiğimin üzerine su değmişti. bu, öyle böyle bir his değil.

parçalı kırığı teğet geçen ayak çatlatma olayı. * işi en büyük yapan ayağımın normalde dönemeyeceği bir açıda dönerek burkulmasına düşüş anımda şahitlik etmekti, gözümün önünde ayağıma garip bir şeyler oldu resmen.

doğum süreci…

penisimi arı sokmustu.

3 kez sol kolum kırıldı, 1 kez de yanlış kaynadığı için doktor tekrar kırdı canlı canlı.
kafam yarıldı 5 dikiş.
sağ elim cama girdi bütün parmaklarımda iz var, baş parmağımın kemiği gözüküyordu.
sol bacağım borunun sivri yerine girdi 4 dikiş.
bana göre en kötüsü ise safra kesesi ağrısıdır. ameliyatla kurtulduk allah'tan.

menisküsü yırttım. menisküs deyip geçmeyin. evlat acısından beterdir.

dirseğimin çıkması veya dirseğimin kırıkçı çıkıkçı amca tarafından düzeltilmesi. ilkinde kolumu bir daha oynatamam sanmıştım, ikincisinde evdeki tüm büyükler beni tutuyordu.

başlığa yıllar önce diş ağrısı yazmışım.

gut teşhisi konulana kadar. 10/10 verdiğim tek ağrı diyebilirim (ki birkaç kere kemiklerim kırıldı). neyse ki 2 ilaç ile çok basit bir şekilde %100 kontrol altına alınabiliyor.

hayatımda hatırlayabileceğim kadar büyük bir fiziksel acı çekmedim hiç, diş ağrısı da pek ağrıdan sayılmaz sadece can sıkıcı sinirsel bir tepki.
bir defasında ağaçtan düşmüştüm, diz kapağım yerinden çıkmıştı ama elimle çevirip yerine oturttuğumda bile acı hissetmedim.

ağrı eşiğim yüksek, o nedenle fiziksel acıları çok korkunç bulmuyorum. beni asıl zorlayan ruhsal olanlardı.

mide delinme acısı yaşamıştım. 10 saat teşhis konulamadı. ama bu değildi yaşadığım en büyük acı.

yanımdaki teyze mide kanaması olabilir mi diye sordu, çok afedersiniz dışkı renginden bakılması gerekiyormuş. nasıl denir bilmiyorum doktor, teyzeye parmak attı. sesleri kulağımda hâlâ teyzemin * sonra gel sana da bakalım dedi..

hayatımda yaşadığım en büyük acı doktorun bana da parmak atması ile beraber gururumun incinmesi oldu. bugün burada grup terapisi seansı gibi hissettim. ben kötü ya da kirlenmiş birisi değilim, asla olmadım.

doğum sancısıydı.
aman yarabbim...