amerikalı bir seri katil. 1974 ve 1978 yılları arasında abd'de 30'u aşkın cinayet ve tecavüz suçu işlemiştir. gerçek kurban sayısı bilinmiyor ayrıca ted bundy amerika'nın en popüler seri katilidir. çünkü kendisi hukuk fakültesinde okumuş , iyi görünümlü ve yakışıklıdır. hapishaneye girdikten sonra bir çok kadın ona evlenme teklifi etmiştir. hatta hapishane'de bir çocuğu bile olmuştur. mahkemede kendini savunmuştur. ted bundy ile alakalı yapılan ve katili en iyi anlayabileceğiniz film (bkz: extremely wicked, shockingly evil and vile) . uzun yıllar boyunca annesini ablası sanmıştır. kurbanlarından biri 12 yaşında genç bir kızdır. ted kadınları en savunmasız anında yakalıyordu misal bir çok kurbanına uyurken saldırıp tecavüz edip akabinde öldürmüştür. bir keresinde kollarını alçılamış ve yolda gözüne kestirdiği bir kadından yardım isteyerek onu yanına çekip , kafasına sert bir cisimle vurarak tecavüz edip öldürmüştür. katilin yakalanamamasının nedeni çoğu kurbanını ormana bırakmasıdır. ormanda vahşi hayvanlar cesetleri parçaladığı için delillerde yok oluyordu.

bırakın bu ayakları çomarlar hepinizin aslî fantezisi türbanlı kadınlardır. açık giyinirse bakarmış da bilmem ne... yan yana namaz kıldığın adamlar sokaklarda türbanlı eşini ve kızını takip edip fotoğraflarını çekiyorlar. sonra bu fotoğrafları twitter sayfalarında paylaşıp hep beraber mastürbasyon yapıyorlar. iki yüzlü bok çuvalları.

"ya yürü git ağzımı bozdurma" diye cevap verilecek beyanat. ülke olarak sülalemiz zigilmiş. batmışız. ölüyoruz. insanlar intihar ediyor. kaçabilen ülkeden kaçıyor. umudumuz, sevincimiz, hiçbir şeyimiz kalmamış. adam gelmiş hala 3 çocuk diyor. evlilik diyor.

kitap okumayı çok sevsem de okuduğum hiçbir kitabı birkaç gün sonra hatırlayamıyorum. sadece bununla da ibaret değil, bir şeye üzülüp sonrasında neye üzüldüğümü unutacak kadar unutuyorum her şeyi. ya gerçekten unutmuyorum ya da hatırlamak istemiyorum.

yönetmenliğini ve baş rölünü barış atay'ın yaptığı 2015 yapımı festival, drama filmi.
oldukça başarılı.

yarım saat şöyle bekledim*

bu kişilerden biri benimdir. tek kişilik soframa,tek kişilik düzenime aşığım. bu devirde zor geliyor bana, insanlar birbirine destek olması gereken yerde köstek oluyor. sanırım zaten pek de becerebildiğim bir şey değil. asosyal biri hiç değilim aksine çok sosyal biriyimdir de. belki güzel bir huy değil ama birini düşünerek hayatta adım atmak,çift kişilik planlar yapmak istemem.

bi aralar denemeye çalıştığım ama korktuğum için yapamadığım başka boyuta geçme olayı..

sözlüğümüz yazarlarından lilium'un kendi sesinden okuduğu ve dinlemesi keyif veren şiirlerdir.

bu şiirleri kendisine ait bir youtube kanalında yayınlamıştır. edip cansever'e ait seni günlere böldüm şiirinin lilium yorumunu buradan dinleyebilirsiniz.

umarız okumaya ve yayınlamaya devam eder.

geliyormuşum, pencerelerde yaz ve bileklerimde bayat bir intihar.
oysa ölünecek bir şey yokmuş, gidince sen, yaşanacak bir şey olmadığı kadar..

hem somut anlamda * hem de soyut anlamda* düşünüldüğünde (bkz: alyans).

inanmak temel bir ihtiyaçtır; bu yüzden ateist olmak-olabilmek kolaycılık değil, çok ağır bir yükün altına girmektir. ben tanrı olsam cennetime keşişten evvel ateisti alırdım.

'halbuki korkacak hicbir sey yoktu ortalikta
hersey naylondandi o kadar'

yapan kişi için hem acı hem keyif veren durumdur. acı verir çünkü bunca emek dakikalar içinde buhar olmuştur, keyif verir çünkü bu kadar çabuk yenmesi iyi yemek yapmanın göstergesi olabilir.

beynim yok, kendime saygım yok amip gibi yaşıyorum ne başlık açmalıyım

1731 yılında istanbul şehrinin su ihtiyacını karşılamak için, şimdiki o meydana inşa edilen binadan ismini almış. taksim meydanı, yıllarca boş bir arazi olarak varlığını sürdürmüş. 19. yüzyıl başlarında topçu kışlası inşa edilince vakıf arazisi vasfını kaybetmiş.

mutlu olmak istiyorsan, herkes gibi yaşarken kimse gibi olma.
-paula hawkins

can sıkıntısından açtığım başlıktır.
herkes bir alttaki yazar hakkında varsayım yapacak, bir sonraki yazar da, üstteki varsayımın doğru olup olmadığını söyleyip başka bir varsayim soyleyecek. tutmaması muhtemeldir ama denmekten zarar gelmez diyorum ve başlıyorum dostlar.

bence alttaki yazar hayattan sıkılmış biri.

montaigne'nin çeşitli konularda görüşlerini yazdığı,aynı zamanda kendisini anlattığı kitap. yakınlarının kendisini daha iyi tanımaları için yazdığını söyler kitabı. en baştan belirtir bu kitapta yalan dolan yok diye,kendisini terbiyenin müsaade ettiği sınırlar içirisinde açıkça anlattığını söyler. hem kendi anıları hem de tarihten olaylar var kitapta ve çok güzel alıntılar var. kitabı okurken montaigne ile sohbet ediyormuşum gibi hissettim ben.