6 şubat 2023 gaziantep-kahramanmaraş depremleri

benim 2 kuzenim ve hayatını kaybeden herkese allah'tan rahmet diliyorum. o günü hatırlamak bile istemiyorum. sabahın 4:30'unda acı acı çalan telefon, telefondan gelen feryat sesleri. orada yaşayanlar kim bilir ne psikolojiye girdiler. halâ atamadılar, bunu tahmin edebiliyorum yakınlarımdan.
bir daha böyle bir faciayı yaşamamak dileğiyle.

bu depremde sadece aciyi yasamakla, aciya sahitlik etmekle kalmadik. ınsan denilen canlilarin bazilarinin ne kadar aşşşagilik olabilecegini de gorduk.

yaşadığım en zor ve tarif edilemez andır . umarım bir daha öyle zor günler yaşamayız. uyumak , yemek yemek hatta yıkanmanın bile lüks olduğunu zor yollarla öğretti bana. ne acılar ne feryadlar. yıkılan bir şehirden pek de bir şey kalmadı zaten , evimi , arkadaşlarımı ve bir çok şeyi kaybettim. insanın içini en çok yakan şey ise deprem olmadan önce içip yarısını bıraktığım suyu sekiz az sonra döktüm. yarım kalan binlerce yaşamın hüznü sinmiş bir şehirde yaşamaya çalışan binlerce yaralı ruhtan biriyim işte. o soğuk , o acı. hatırlamak bile yüreğimi ağrıtıyor. umarım bir daha böyle bir acı yaşanmaz.

1999 depreminin sloganı "sesimi duyan var mı"ydı. her duyduğumda, bak çeyrek asır geçmiş, halâ tüylerim ürperir, halâ ağlarım.
6 şubat'ın bir sloganı bile yok. 4.17'de mışıl mışıl uyuyan kadınlar, erkekler, kızlar, oğullar, nineler, dedeler bebeler. tek hamlede gitti. on binlercesi. adları yok, isimsiz mezarlarda yatıyorlar, kiminin mezarı bile yok.
ağlayamıyorum bile. ne olur bir daha yaşamayalım bu acıyı.

1 yıl ne kadar hızlı geçen bir zamanmış yaşamayanlar için. yaşayanlar içinse ne kadar geçmemiştir oysa bu zaman dilimi. bazı şeyleri biz ne yapabiliriz diyerek boşvermemek lazım ya. bu kadar balık hafızalı bir millet olarak bazı şeyler hatırlanmalı, sorgulanmalı hayat sorumsuzca yaşanmıyor.

işini şikayet ile yapan verimli yapamaz. işini düzgün yapan ise yaptığı işten memnuniyet duyar.

her ne işle uğraşırsak uğraşalım, ucunun insanlara dokunduğunu bilmeli ve işimizi en iyi şekilde yapmalıyız. hepimiz aynı ipin farklı yerlerinden tutuyoruz.

bir kez daha 3 kuruş etmeyen dünya menfaati için, yüz binlerce 'bir insan' hayatı sönmesin.

unutmayalım ki 6 şubat'ı felaketle andıran deprem değil. yöneticilerin ve müteahhitlerin çıkar peşinde koşmasıdır.

allah bir daha böyle acılar yaşatmasın. biz de bunun için çabalayalım.

"sükutun ardında bir nefes
ve bir vatandır azadını bekleyen
o nefes ki dağları titreten
dağı dağa kırdıran
şu cihan sessizliğe hasret

bir mezar ki gökten inmiş
tabut yok, kefen yok, taş yok
giden şehidmiş
kalansa biçare
toprağın sessizliği bozulmuş
şehrin gürültüsünü kusarcasına
bu ne feryattır; işitmeyen sağır,
işiteninse başı kesilmiş"

sürekli hatırlatmanın anlamı var da ben mi kaçırdım bilmiyorum.

evet bir deprem oldu o gün, beşik gibi sallandı her şey, türkiye'nin kıyameti koptu o gün.
o gün ölenlerden bir daha haber alamadık biz, uzak bir ülkeye, başka bir şehre gittiler sanıyorum. yeni bir hayat kurdular, telefon numaralari değişti, ondan ulaşamıyoruz, hepsi bu.
ölmediler diye varsayıyoruz sevdiklerimizi. zihnimizde yaşatmaya çalışıyoruz anıları düşünüyoruz.
kendi ölümlerinden haberlerinin olmayışına kahroluyoruz.
onları o insan yapan şeyler şimdi neredeler bilmiyorum.

son kez göremedik diye bunun bir son ve yok oluş olduğuna inanmıyorum.

hayat bunlardan ibaret, güzel olduğu kadar acımasız da.
her an her şey olabilir arkadaşım, her an yok olacakmış gibi yaşayacaksın.

belki de tanrı onları yaşamaktan kurtardı diye avunuyoruz.
başka türlüsünü düşünmek bir paket sigara yaktırır.

içmek istemiyorum.

zaman dediğimiz kavramın ne kadar da basit bir şey olduğunu öğretti bana bugün, bu tarih. oysa ki daha dün gibi hatırlıyorum sabah uyandığımda kalbimin sıkışmasını. allah yitirdiğimiz tüm canlara rahmet etsin. nur içinde uyusunlar.

bugün, 6 şubat 2023 kahramanmaraş depremi'nin 1. yıldönümü. malzemeden çalan sahtekar müteahhitler ile onlara "imar barışı" adı altında oy veren siyasetçilerin yüzünden o depremde yüzbinlerce insan öldü, yüzlerce kişi yaralandı, zamanında ecevit'i 9 saat sonra olay yerine gelmekle suçlayan cumhurcular, 9 gün sonra olay yerine vardı ve vicdanlı tüm yürekler dağlandı. depremde suriyeli sığınmacılar; soygun yaptı ama gel gör ki maraş halkı, bu kadar sıkandala rağmen yine akp'ye oy verdi, o bölgelerde akp'ye bir tane oy çıkmaması gerekiyordu. celladına aşık olan dindoş ruh hastaları.
bu deprem bize öğrettiği en önemli şey, kendisini eşref-i mahlukat(yaratılmışların en şereflisi) sanan bazı insanların aslında esfel-i safilin(yaratılmışların en aşağısı) olduğuydu. 1999 depremi'nin sloganı, "sesimi duyan var mı"ydı. 6 şubat 2023 depremi'nin ise "tekbir allahuekber"di. biz; toplum olarak son 20 yılda nereden nereye geldik, ne oldu bize? :(

geçen yıl bu vakitlerde; yarınlarımız için ne hayaller kuruyorduk! hayata dair kaygılarımız, kuşkularımız elbet vardı ama 4:17'de kopacak küçük kıyametin yanında bunlar neydi! saatler bizi hızla felâkete götürürken kimimiz son kez gördü güneşi, son akşam yemeğini yedi, son kez güldü ve ölüm uykusuna yattı.

bundan 1 yıl önce... ne güzel pazar günü yoğun bir kar yağışı(yağmur)... zannettik ki karla süslenecek şehrimiz... okulların açılacağı için heyecanlı çocuklar... işine gidecek insanlar... kim bilebilirdi ki sevdiklerimizi göreceğimiz son günü olacağını ?koca 1 yıl geçti üzerinden... ne yanan canımız ne de kanayan yaramız geçmedi. geçmeyecekte... yüreğimizin yangısı bitmiyor. düşünüyorum da enkazda kalan yakınlarımı o zaman hangi sabırla, dirayetle öyle bekleyebilmişiz?

bir yıl önce bugün enkazda kalan yakınlarımızın çıkıp gelmesini bekledik.
o bekleyiş o kadar zor bir süreçti ki...
onları bir daha görebilecek miyiz?
tekrar bir araya gelebilecek miyiz?
düşünceler, bekleyişler...
allah onların bize acısını yaşatmadı çok şükür.
peki ya enkazdan çıkıp gelemeyenler?
onca bekleyiş, arayış sonunda o yürek yakan haberlerini almak...
bu acı hiç dinmeyecek.
hayaller,hayatlar yarım kaldı...
allah böyle bir felaketi bir daha yaşatmasın...

yakın bir arkadaşımın sevgilisinin anne ve babası, akrabaları, sevgilisi vs. adıyaman'dalardı.
deprem haberinin üzerinden günler geçti ortalık perperişan. herkesten iyi kötü haber geldi ama anne ve babadan haber gelmedi.
twitter'dan şimdiki x'ten, ekşi'den bir sürü şey yazdık sesimizi duyurduk. kimi zamanda duyuramadık koduğumun hükümeti erişim yasağı getirdi.
beceriksizliklerine tüküreyim. neyse. en son anne ve babadan kötü haber geldi. o an bulundukları odada kalsalarmış kurtulma ihtimalleri yüksekmiş ama onlar birbirlerini korumak için birbirlerine koşmuşlar. hol'de cansız bedenleri birbirlerine sarılı halde bulundu.
hayat sevdiklerimizi ya da bizi onlardan ansızın alabilir. o yüzden sevin. sarılın. değerli gördüklerinizin değerlerini iyi bilin.
hepimizin başı sağ olsun.




- ölü ozanlar derneği

depremin merkezinden yazıyorum. acı yarıştırmaktan nefret ediyorum ama bilimsel gerçeklerin üzerine sırf acıdan pay alınabilmesi adına bedavadan konulmasına karşıyım. iki depreminde merkez üssü kahramanmaraş’tır. pazarcık ve elbistan da olan iki deprem de kahramanmaraş iline ait depremlerdir. çünkü bu iki ilçe de kahramanmaraş sınırları içindedir. o nedenle deprem kahramanmaraş-gaziantep depremi değil 6 şubat kahramanmaraş depremidir. bu litaratüre de bilimsel şekilde böyle geçmiştir. bu arada inşaat mühendisiyim aynı zamanda. asla desteksiz konuşmam. kahramanmaraş depreminde 6 şubat akşamı haberlerde adımız bile doğru dürüst geçmiyorken yaşanan depremin bile sahiplenilmesi inanılmaz geliyor.

şunu anladım ki hayat inanılmaz kısa ve tak diye bitebiliyor. evet, öncesinde sezdirmeden, size arkanıza dönüp sevdiklerinize veda edecek fırsatı bile vermeden bir anda ölüm başucunuzda dikilebiliyor. “yarın hallederim.” dediğim şeylere bir daha dönüp bakma fırsatım olmayabilir. “yarın barışırım.” dediğim insanlarla sonsuza kadar küs kalacağım belki de. yarın gelmeyebilir çünkü, belki saniyeler sonra bile burda olmayacağım. bunu bana iliklerime kadar hissettiren bir gündü. hepimizin başı sağ olsun. allah vefat edenlere rahmet eylesin, yakınlarına dayanma gücü versin. en çok üzüldüğüm de yarım kalan hikayelerdi. çünkü hiçbir mutsuz sonla biten kitap daha kötü değil sonu getirilmemiş bir kitaptan.

öğlene kadar rte ulasılmadiğı için yetkililer müdahale bile etmedi. askerler bölgeye sürülmedi. üstüne internet kesildi.
ımar barisi diyen insanları öldüren iktidar seçimlerden sonra düşmedi. depremde toplanan paraĺar nerete gitti şefaf bir şekilde açıklanmadı. resmen deprem imar rantina dönüştü. depremde yeni konutlar deprem için riskli olan tarım arazilerine yapıldı.
iktidar deprem sonrasınsa ayrimcilik yapti. hataya yardimlar yetersiz kaldı. buna tayip tehdit olarak söyledi.

biz yine böyle büyük bir depreme hazırlıksiz. ahh canım türkiyem geçmiş olsun. ama degişmiyor da. kader değil rant ve iktidarın yönetememesi.

yaşadığımız acıyı da , yapılan yanlışları da unutmadık.
unutmak yok, affetmek yok, helalleşmek yok.

allahtan herkese sabır diliyorum. kaybı olan herkes için üzgünüm.

depremde hayatını kaybedenler anılıyor: buradan

ülkenin son zamanlarda gördüğü en büyük acı. bizzat yaşamadığım bir acıyı en derinlerimde hiç bu kadar hissetmemiştim. korktum, ağladım, sinirlendim, enkazdan her çıkana orantısız sevindim. allah tekrarından ve beterinden korusun. hala aklıma geldikçe bizzat yaşayan insanlar bu travmalardan nasıl çıktı diye içim sızlıyor.

ben burada kaldım, bu anda , bu acıda...gerisi flu bende....