6 şubat 2023 gaziantep-kahramanmaraş depremleri

yakın bir arkadaşımın sevgilisinin anne ve babası, akrabaları, sevgilisi vs. adıyaman'dalardı.
deprem haberinin üzerinden günler geçti ortalık perperişan. herkesten iyi kötü haber geldi ama anne ve babadan haber gelmedi.
twitter'dan şimdiki x'ten, ekşi'den bir sürü şey yazdık sesimizi duyurduk. kimi zamanda duyuramadık koduğumun hükümeti erişim yasağı getirdi.
beceriksizliklerine tüküreyim. neyse. en son anne ve babadan kötü haber geldi. o an bulundukları odada kalsalarmış kurtulma ihtimalleri yüksekmiş ama onlar birbirlerini korumak için birbirlerine koşmuşlar. hol'de cansız bedenleri birbirlerine sarılı halde bulundu.
hayat sevdiklerimizi ya da bizi onlardan ansızın alabilir. o yüzden sevin. sarılın. değerli gördüklerinizin değerlerini iyi bilin.
hepimizin başı sağ olsun.




- ölü ozanlar derneği

depremin merkezinden yazıyorum. acı yarıştırmaktan nefret ediyorum ama bilimsel gerçeklerin üzerine sırf acıdan pay alınabilmesi adına bedavadan konulmasına karşıyım. iki depreminde merkez üssü kahramanmaraş’tır. pazarcık ve elbistan da olan iki deprem de kahramanmaraş iline ait depremlerdir. çünkü bu iki ilçe de kahramanmaraş sınırları içindedir. o nedenle deprem kahramanmaraş-gaziantep depremi değil 6 şubat kahramanmaraş depremidir. bu litaratüre de bilimsel şekilde böyle geçmiştir. bu arada inşaat mühendisiyim aynı zamanda. asla desteksiz konuşmam. kahramanmaraş depreminde 6 şubat akşamı haberlerde adımız bile doğru dürüst geçmiyorken yaşanan depremin bile sahiplenilmesi inanılmaz geliyor.

şunu anladım ki hayat inanılmaz kısa ve tak diye bitebiliyor. evet, öncesinde sezdirmeden, size arkanıza dönüp sevdiklerinize veda edecek fırsatı bile vermeden bir anda ölüm başucunuzda dikilebiliyor. “yarın hallederim.” dediğim şeylere bir daha dönüp bakma fırsatım olmayabilir. “yarın barışırım.” dediğim insanlarla sonsuza kadar küs kalacağım belki de. yarın gelmeyebilir çünkü, belki saniyeler sonra bile burda olmayacağım. bunu bana iliklerime kadar hissettiren bir gündü. hepimizin başı sağ olsun. allah vefat edenlere rahmet eylesin, yakınlarına dayanma gücü versin. en çok üzüldüğüm de yarım kalan hikayelerdi. çünkü hiçbir mutsuz sonla biten kitap daha kötü değil sonu getirilmemiş bir kitaptan.

öğlene kadar rte ulasılmadiğı için yetkililer müdahale bile etmedi. askerler bölgeye sürülmedi. üstüne internet kesildi.
ımar barisi diyen insanları öldüren iktidar seçimlerden sonra düşmedi. depremde toplanan paraĺar nerete gitti şefaf bir şekilde açıklanmadı. resmen deprem imar rantina dönüştü. depremde yeni konutlar deprem için riskli olan tarım arazilerine yapıldı.
iktidar deprem sonrasınsa ayrimcilik yapti. hataya yardimlar yetersiz kaldı. buna tayip tehdit olarak söyledi.

biz yine böyle büyük bir depreme hazırlıksiz. ahh canım türkiyem geçmiş olsun. ama degişmiyor da. kader değil rant ve iktidarın yönetememesi.

yaşadığımız acıyı da , yapılan yanlışları da unutmadık.
unutmak yok, affetmek yok, helalleşmek yok.

allahtan herkese sabır diliyorum. kaybı olan herkes için üzgünüm.

depremde hayatını kaybedenler anılıyor: buradan

ülkenin son zamanlarda gördüğü en büyük acı. bizzat yaşamadığım bir acıyı en derinlerimde hiç bu kadar hissetmemiştim. korktum, ağladım, sinirlendim, enkazdan her çıkana orantısız sevindim. allah tekrarından ve beterinden korusun. hala aklıma geldikçe bizzat yaşayan insanlar bu travmalardan nasıl çıktı diye içim sızlıyor.

ben burada kaldım, bu anda , bu acıda...gerisi flu bende....

bunun, özellikle bugün, sırf sosyal medyada " caka satmak için" gösteriş unsuru haline getirildiği ve fazlaca tüm platformlarda done olarak kullanıldığı görüşündeyim.

bugün depremle ilgili tek bir gönderi paylaşmadım hiç bir platformda çünkü insanların acılarının üstündeki toprağı eşeleyerek kimseye destek sağlayıp, hesapta " duyarlılık" sergilemiyorsunuz. aksine milyarlarca kişi o güne ait resimleri, çöküntülere ait anları paylaşarak bu insanların traumalarını tetikleyip; onların acılarının üstünde tepiniyor. bir çoğunun bunu yapma amacı sadece sosyal medyada gösteriş. duyarlılık dediğiniz şey kendisini içsel açıdan var eder ve her açıdan düşünmeyi gerektirir. bunları sosyal medyada paylaşıp, hayatınıza kaldığınız yerden devam ettiğinizde " duyarlılık sergilemiş"
olmuyorsunuz. sizin duyarlılığınız sadece o postlu paylaşmakla bitmiyor.

gerçekten duyarlı insan, bunu yapmak yerine alır abdestini yasin okur, dua eder, 2 rekat hepsinin ruhu adına namaz kılar, hiç birini yapamıyorsa, açar ellerini dua eder. gider yardım kuruluşlarına bağış yapar. duyarlılık bu'dur. kimsenin hiç bir şeyi görmesine, bilmesine gerek yok ama türk toplumu sever trajediyi, kendisini olayları kullanarak öne çıkarmayı.

bugün bütün çevreme, instagram üzerinden bu paylaştığım yazıyı özetleyen bir yazı ile ayar verdim. güya herkes duyarlı ama bugün kazadede insanlar nereye bakarlarsa sadece ölüm görecekler, kayıplarını bir kez daha toprağa verecekler. her yer aynı haberlerle, hikayelerle kaynıyor. bu olaydan sonra profesyonel destek alan, almaya devam eden insanları düşünen kim? - kimse.

hangisinin ruhuna iyi gelecek her yerde aynı şeyleri yeniden görmek?

aman biz sosyal medyada caka satalım.

aşırı yüzeysel ve düşüncesiz insanlardan oluşuyoruz.

canımız hala yanıyor.

ölenlere rahmet kalanlara başsağlığı dilerim. allah bir daha yaşatmasın.

üzüntüsünü, acısını yalnızca sosyal medya üzerinden gösteren insan topluluğu gibi değilim, hiçbir zaman da olmadım. yaptığı iyilikleri, yardımları storylerinde paylaşan insanlardan da olmadım. yapıyorsam, gizliden gizliye vicdan terazimle yaptım ne yaptıysam. çok şey yapabildim mi, tabii ki hayır. gönül isterdi ki her şeyi yapayım. gideyim, yardım edeyim. yapmak istediğim birçok şey vardı, hala da var. keşke elimden daha fazlası gelseydi. kızıyorsam kendime, fazlasını yapamadığım için kızıyorumdur.

kalbim, oradaki tüm insanlarla bir atıyor. acım bir olamasa da ruhen ve kalben onlarlayım...

#2859953 buradaki çoğu yoruma katılıyorum. ülkede bir kesim var ki duygusal editler ve fotoğraflarla beraber insanların acıları üzerinde tepinip prim kasıyorlar. fakat önümüzde istanbul depremi varken neredeyse ülkenin büyük çoğunluğu faylar üstünde otururken depremin her allah'ın günü konuşulması gerektiğini düşünüyorum. acıya acıya hatırlaya hatırlaya da olsa. her gün konuşalım ki bir gün buradan birbirimiz için yardım toplamak zorunda kalmayalım.
neyse, depremde vefat edenlere allah rahmet eylesin ailelerine sabır versin. sorumluların cezalarını çektiği bir türkiye'ye sahip oluruz umarım bir gün. o güne kadar enkaz altında sela dinlemek zorunda bırakılanlar için öfkenizi diri tutun. depremden bir iki gün sonra çekilmiş bu fotoğrafı da unutmayın.

depremden önce yapımı başlayan ama depremden sonra (adana'da) depremden etkikenip çatlayan bazı duvarların çatlaklarını sıvayla kapatan işçiler gördü bu gözler. kader filan değildi hiç. insanları birer et parçası olarak gören ve onlara değer vermeyip sadece para için her şeyi yapmaya hazır olan müteahhitlerin suçuydu bu. ne desem yetersi kalacak. ama bir yandan da söylenecek söze gerek yok. gördük her şeyi; neler olduğunu, neden olduğunu...

1 sene gecmiş, koskoca 1 sene... hayat bir günde ne kadar değişebilir? şimdi depremin sabahına geldiğimiz anneannem gille yasıyorum. ilk gün buraya geldiğimizde mahallenin yüzde 85 i çökmüştü. insanlar evlere sesleniyordu. sesimi duyuyor musun... bi enkazın basında 8 aylık hamile kuzenim teyzesi ve ailesini bekliyordu. haberler bir şekilde geldi yavaş yavaş. arkadaşlarımız aramızdan ayrılmış, sağlıkçı ebeveynler yanınıza gelemiyor. bir bakmışsınız üstünden 5 ay geçmiş. il dışı olmuyor. hiçbiri evine benzemiyor. tekrar dönüyorsun. herkes dönüyor yavaş yavaş. artık herkes tüm gücüyle iyileşmeye destek olmaya calısıyor. çünkü karşındakilerin hepsi en sevdiklerini kaybetme korkusunu iliklerine kadar hisseden insanlar. 1 sene geçiyor. en trajiği de her şeye rağmen hayatın devam ediyor oluşu. ailesini, evini, uzuvlarını kaybetmiş birine gel de de bakalım hayata tutunmak zorundasın diye. 6 şubat birilerini 1 gecede çok güçlü olmak zorunda bıraktı. umarım en güzel gelecekler gercekten iyiler için olur.

bir yıl geçmiş ama ben haftada üç beş kere bu deprem için geceleri ağlıyordum. bir de bu depremi yaşayanlar, yakınlarını kaybedenler için durum ne kadar acıdır. keşke bir daha olmasa diyeceğim ama olacak. maalesef. bunun çok daha büyüğünü marmara depremi olursa yaşayacağız. bu depremde sağ kalanlar da bizi kurtarmak için koşacak. çünkü biz birbirimize koşan bir halkız. kendi kendimize yuvarlanıp gidiyoruz. bu kadar insanın acısından ders alınmadı, alınmayacak. yine para ve rant için canlar satılacak. umarım 6 şubat günü bu acıyı yaşayanların hayatında son acıları olur. bir daha hiç üzülmesinler.

aradan geçen bir yıla bakınca unutmak için çok uzun bir zamana ihtiyaç olmadığını anlıyorum. ilk gün çektiğim bir fotoğrafı paylaşıyorum, o soğukta gün doğana kadar dışarda ateşin önünde oturduk. tabii ki en kötü yerde değildik ama korkusunu fazlasıyla hissettik.

hayatını kaybedenlere allah rahmet etsin geride çok kimse kalmadı ama kalanlara da sabır dilerim. hayatını kaybedenler için bir gram içi yanan herkesin başı sağolsun.

buraya bir paylaşım yapmayı borç bildim. geçen yıl bizi merak eden sözlük yazarlarını aradan uzun zaman geçtikten sonra görmüştüm o vakitler aklı bizde olan herkese de çok teşekkürler tekrardan.

hayat kısa her ne kadar uzun gibi görünse de çok kısa kıymetini bilelim.

büyürken su dökmediğiniz ağaca çivi çakmayın.

hafızamı kaybetsem bile unutmayacağım, içimde sorumlularını ellerimle paramparça yapsam da soğumayacak bir nefret yaratan 2 şey var.

birincisi iletişimin en önemli olduğu anlarda internet ve telefon şebekelerinin kasten kesilmesi.
ikincisi hatay'a belediyesi chpli diye ne ilk anlarda ne de sonrasında ve ben bu satırları yazana kadar yani tamı tamına 1 sene boyunca kasten yardım edilmemesi ve en tepedeki sorumlusunun ''yardım istiyorsanız bize oy vereceksiniz'' demesi.

tüm kemiklerini kırsam, derilerini ellerimle yüzsem, etlerini ellerimle lime lime etsem nefretim dinmeyi geçtim, bir zerre bile azalmayacak size karşı.

o gün de evimde sağlam, sıcak, yemeği olan evimdeyim diye çok utanmıştım uzun zaman. sonra hiç unutmadım elbette ama insanoğlu önce kendi nefsi ya, yüreğim dayanmıyor deyip, günlük hayatıma devam ettim hep. ama son bir haftadır senesi yaklaştıkça ben tarif edemeyeceğim bir burukluk ve üzüntü halindeyim. dokunsalar ağlayacağım ve dokunmadılar ama ben yine de gizli gizli ağladım. hala utanıyorum, hala sağlam, sıcak, yemek olan ve yakınlarını toprağa vermemiş birisi olmaktan utanıyorum. üzülmeye hakkım var mı emin değilim. bu acıyı yaşayan insanların yaşadığı kıyameti yaşadım ya üzülmeye bile hakkım yok.

yetemedik de zaten. halk olarak çabaladık. hep çabalarız zaten ama devlet gücü.... neyse üzüntümü sinire dönüştürmek istemiyorum bugün. onun da sırası gelecek.

bu felâketi yaşayan herkesi tüm samimiyetimle kucaklıyorum. başka türlü duygularımı ifade edemiyorum. biliyorum hakkım yok ama çok üzgünüm.

bir devlet yönetiminin, dolmuş hattından çok fay hattı ile örülmüş bu kadar riskli bir coğrafyada imar savaşı vermek yerine imar barışı uygularsa sonucunun nasıl bir felaket olacağını dünyanın görmesine sebep olan büyük trajedidir, toplumsal bir travmadır.

çok canlar yandı çok. allah tekrarından korusun.

ders alındı mı? maalesef ve elbette ki hayır.

tekrar başımız sağolsun.