6 şubat 2023 gaziantep-kahramanmaraş depremleri

şu yaşıma kadar vatanımda gördüğüm en ağır felaketti sanırım. biraz ağzımızın tadı kaçacak, yine kitlenip öfkeleneceğiz ama hatırlatmakta fayda var.

3 sene önce bugün insanlar betonların altındayken borsa kapatılmamış, bazı şeytansı varlıklar harıl harıl çimento, demir hisseleri satın alıyordu.

insanlarımız canlarımız beton altındayken interneti yavaşlattılar, yağmacı hırsızlar insanlara yardım etmek yerine onlardan kalanları çalmakla meşguldüler. kızılayın başkanı parayla çadır satıyordu, kendisine emniyet müdürü denen bazı şerefsizler gelen yardım tırlarını kendi depolarına yönlendiriyor ve onları sonra satıyordu. siyasiler laf ebeliğine girişmiş kendi pr ları için kavga ediyordu. ve daha niceleri, insan yazarken utanıyor ama bunların hepsi yaşandı.

yaşanan felaket mi daha ağırdı? yoksa sonrasında şahit olduklarımız mı? o gün bir kez daha anlamıştım, yalnızdık bize bizden başka bir yardımcımız da yoktu yaradandan başka.

ben hala bir yerden bisküvi bulupta bunu çocuklarıma verecektim hiçbiri çıkamadı diye ağlayan amcanın olduğu yerdeyim. değil 3 yıl 30 yıl geçse unutmam.

allah mekanınızı cennet etsin, söyleyecek bir şey bulamıyorum. ne denir ki?

1. kat çıkış kapısına yakın ilk evde oturmama rağmen, sallantı devam ederken 3. kattaki ailemin yanına gittim. şimdi bakınca salaklık diyorum ama insan ailesi olmadan bir hiç, maalesef.

bizim memleketimiz, yani ilçemiz, en azından deprem konusunda en az sorun yaşanacak yerlerden biri diye düşünüyorum. ancak o sallantının büyüklüğünden, daha ilk dakikadan merkezi neresiyse yerle bir olduğunu anladım.

birincinin üstüne gelen o ikinci dalgadan hiç bahsetmeye gerek bile yok. düştükleri durumdan belki çıkarılabilecek insanların birçoğu orada gitti.

o gün canlarını kaybedenleri ve acı çekenleri rahmetle anıyorum.

3 yıl olmuş. daha dün gibi hatırlıyorum sabah okula gitmek için 6'da kalkmıştım o gün. twitteri açtığım gibi deprem haberleriyle karşılaşmıştım. hayatımda daha korkunç az haber okuduğumu hatırlıyorum. bu sabah da aynı saatlerde uyandım twittera girmeye korktum.

hayatını kaybeden vatandaşlarımıza allah rahmet eylesin. mekanları cennet olsun.

hayatını kaybedenlere allah rahmet eylesin. tekrar milletçe başımız sağolsun. latin amerika ülkesi diye küçümsediğimiz şili'de bile depremlerde can kaybı olmazken bu olay deprem değil ihmal öldürür savını güçlendiriyor. 1755 lizbon depremi misali avrupa nasıl bir şeyleri sorguladıysa, eminim türkiye de lizbon depremi gibi birçok şeyi sorgulamıştır diye umut ediyorum. yalnız türkiye biraz geriden geliyor gibi. tekrar milletçe başımız sağolsun.

yitirdiklerimize rahmet, kalanlara metanet ve mutlu bir yaşam dileriz.

karamsarlığımı halen üzerimden atamadığım büyük felaket.
bol bol -cek ve-cak duyduk. üzerinden üç koca sene geçti halen konteyner kentlerde kalmak zorunda olanlar var.
halen konteyner kentlerde kalmak zorunda olanlara bok atan nagehan gibiler var.
bilmeyenler, anlamayanlar için tekrar yazalım: konteyner kent!
insanlar enkaz altındayken, kurtarılmayı beklerken sela okuyanlar daha da acısı okutanlar var.
o sela okutanlara üç koca yıldır resmen gollük pas verip kendini rezil ederek konuyu sulandıranlar var.
ihmal var, kast var, delil var her şey var bir de ne yok, her konuya yüksekten yüksekten sallayan ekedemik edelet seveşçeleremez yok.
bir tane bisküvinin lüks sayıldığını ama yiyemeyenin şanslı olduğunu duyduk.
çok ses etmeyelim de enkazdakiler umutlanmasın diyenleri duyduk.
o soğukta o felakette çadır satanları duyduk.
kayıp cenazeler, kesilen iletişim, kullanılamayan yollar, yardımları çalanlar, talan edenler daha neler neler...

allah hepinizin ayrı ayrı belasını versin!
bak, allah hepinizin ayrı ayrı belasını versin!!!

ilahi adalet mi dersin, karma mı yoksa evrenin dengesi mi bilmiyorum ama bir de ülkemin güzel insanının fazileti var beni ayakta tutan.
başka da bir şey yok...
sahi bak;
o sela okutanlara, savunanlara, cak cuk yapanlara ilahi adalet tecelli edecek mi, edecekse nasıl edecek merak dahi etmiyorum.
sadece bu kadar ah alanların nefes alabiliyor olmasına şaşıyorum.
bunu da anlayana yollamış olalım, bu da belgesi olsun.

herkes instada paylaşım yapmış. unutmadık vs diye. slaktivizmi hiç sevmem. ben unutmadım da paylaşmadım da.
unutmadınız da ne oldu tek bir hükümet sorumlusu istifa etti mi ? elli binden fazla insanin canı sadece iktidarın değil tepkisiz kalan tüm halkın ellerindedir.
hesap gönderi paylaşılmakla sorulmaz.

o gece herkes evindeydi.. ev dediğin şeyin güven olduğunu sanıyorduk.. ev dediğimiz şey bir anda mezar provası oldu..
o sabah kimse “ölmek” fiilini planlamamıştı..
biz o gün öğrendik
betonun da bir hafızası varmış..
kimi çürük, kimi rüşvet kokan,
kimi insan hayatını metrekareye sığdıran bir hafıza..
yıkılan sadece binalar değildi.. “bize bir şey olmaz” cümlesi de enkaz altında kaldı o gece..
sonra gün ağardı.. biz aydınlanamadık.. çünkü güneş, yıkıntının üstüne doğunca umut olmuyor, aksine her şey daha net görünüyordu..
bir ayakkabı..
bir oyuncak..
bir mutfak dolabının içinde sıkışmış bir hayat..
şehirler nefes alamadı.. bir ülke sustu...

bize “doğal afet” dediler.. bu kadar ölümün üstünü kapatmak istercesine..
doğa, rüşvet almaz..
doğa kolon kesmez..
doğa imza atmaz..
bu yıkımın eli insandı, adı da ihmaldi.. enkazdan sadece bedenler çıkmadı.. yalanlar da çıktı.. istatistikler, demeçler, süslü cümleler..
hepsi tozlu, hepsi eksik,
hepsi birinin hayatından çalınmıştı..
ölüm kaderse, bu kadar ucuz olmamalıydı..

haritada uzak olanlar kalpte yan yana durdu..
sonra insanlar geldi..
ünvanları yoktu.. hepimizdik.. sen, ben, konu komşu, ve bir ülke..
sırtlarında sadece battaniye, ellerinde termos, gözlerinde “yalnız değilsin” vardı..
birbirimizi bırakacak lüksümüz yoktu çünkü..

bir yas yazısı yazmak istemedim aslında..
o bölgede akrabam yada bir tanıdığım yok.. sadece üniversite arkadaşlarım..
o anları yaşamayan, ülkenin diğer bölgesinde yaşayan biri olarak her enkazda, her fotoğrafta, her çığlıkta ve her çaresizlikte "içim" bu felaketi gören her duyarlı insan gibi en içten yandı..

bu topraklar bir daha böyle bir felaket yaşamasın..

ölen vatandaşlarımızın katili olan; devlet sorumsuzlarının ve müteahhit soysuzlarının özgürce dolaşmaya devam ettiği depremlerdir. konteynır kentlerde yaşayan vatandaşların kendilerine tahsis edilen konteynırlardan bile çıkarılmaya çalışıldığını hatta onlardan kira alındığını öğrenince, insanın canı daha da yanmaya devam ediyor. ateşinin düştüğü yerleri değil tüm ülkeyi yaktığı ve yakmaya da devam ettiği depremlerdir. ülkece tekrardan başımız sağ olsun.

halk uyanmadığı, haklarını öğrenip aramadığı ve devlette yapılan işlerin bizzat kendisi denetleyicisi olup hesap sormadığı sürece, başkalarının canları da benzer şekillerde ya da olmadık sebeplerle yanmaya devam edecektir.

hayatımın tarihinde yaşadığım en acı dolu anlardı. o korkumu , o depremden ölmedim ama acaba donarak mı öleceğim korkumu hiç ama hiç unutmadım. bir konteyner da elli kişi sıkış tepiş nasıl bir hafta geçirdik ölsem unutmam. ilk yardımla gelen helvayı nasıl bir açlıkla göz yaşlarıyla yedik. gittiğimiz şehirde ‘bunlar depremzede’ diye aşağılandığımızı.ve bir daha evime dönemeyeceğimi asla ama asla unutmam. kimileri için o kadar önemli bir gün değilse de altı şubat benim miladım.

eğer bu devlet ülke kaynalarını boğazdaki aşirete ve tefeci ağababalarına aktarmayıp halkına verseydi eğitim ve hayat kalitesi artardı. hiçbirimizin hayatı, malı , sevdikleri beylesine ucuza gelmezdi.

seni asla affetmeyeceğim. çünkü her çilenin altında sem varsın tefeci, tekelci ve köleci sistem!

iyileşeceğiz ama unutmak yok, affetmek yok, helalleşmek yok.
geride kalanlara güç ve sabır diliyorum.
saygıyla...

önce sabah 5e doğru telefon çaldı.
güneş doğmadan ekiplerin yönlendirilmesi ve yardım organizasyonu için toplandık.
ilk 5 gün toplasan 3-4 saat uyumuşumdur.
bir yandan halkın gaziemir'deki fuar alanına ellerinde kolilerle, eşyalarla, battaniyelerle koşmasının yarattığı gurur ve sevinç.
bir tarafta ise hayatını, ailesini, sevdiklerini kaybeden insanların üzüntüsü.
her şeyimizle tek derdimiz sağ kalanlardan 1 kişi daha üşümesin, bir nebze mutlu olsundu...


bu fotoğraf da, yardım çuvallarının içerisinde yeni tırın alana girmesini beklerken, psikolojik açıdan tükenmişlik anından bir hatıradır bana.

böyle bir depremi ve sonrasındaki acıları kimse bir daha yaşamasın dileklerimle...
hiç akıllanmıyoruz gerçi.
ne bir hazırlığımız, ne bir planımız var.
şehirlerde toplanma alanlarımız yok, binaların kontrolü rüşvet batağında, yardım hangarlarımız yok.
yine olacak ve yine keşmekeşin ortasında koşturacağız.
fena mı olurdu halkın rutin aralıklarla kullanmadığı kıyafetlerini temizleyip, cinsiyetine-bedenine göre depolasak?
belediyelerin her sene bu depoya yeni ürünler eklemesi, çok mu zor gerçekten?
çadır mesela, kızılay çadır satar mı ulan?


biz yine koşarız.
yine çabalarız ama bu konuda büyük çapta bir organizasyon şart.

''allah bir daha yaşatmasın'' diyerek geçiştireceğinize, o günleri unutmayın. önlem alın, kimseye peşkeş çekmeden, sağlam zeminlere sağlam evler yapın ki allah bir daha yaşatmasın.
ders alın, hatırlayın, hatırlatın ve asla unutmayın!

#3877329

ben de buna değinecektim, sağ olsun ilgili yazar arkadaş değinmiş.

bunlara rağmen, gelin aynı yıl sandık konulan "halkın" oranlarına bakalım.

işte bu yüzden, biz unutmuyoruz kinimizi ama bu halk unutuyor kardeşim. unutursanız daha çok 6 şubatlar yaşarız biz bu ülkede.

ben hep diyorum ; gezi parkında biz bu işi gerçekten kaybettik. o gezi parkında aylarca eylemler sürse, o gaz ile bu hükümet paşa paşa inerdi ama muhalefet de muhalefet değil ki anasını satayım.

her yerde paylaşın ve hatırlatın ama cesur olun ve eylem yapın, sandık önünüze gelince 5 kuruş avantaya bu günleri unutmayın! 5 kuruşa iradesini ve oyunu satan bir toplumuz biz. bu zihniyet değişmedikçe, bizden bir yol olmaz kardeşim.

o yüzden ölenlere allah'dan rahmet dilerim lakin, benim kinim taptaze, öfkem çok diri, hafızam ise fil gibi. yukarıdaki twiti ve daha nicesini unutmayın. felaketi gizlemek için interneti kesti lan bunlar! insanlıktan zerre nasiplenmemiş bir iktidara sahibiz. bunu, bu ülkede nefes aldığınız her an unutmayın.

kendinizi geçin, hiç olmazsa bu felakette canından olan yüz binler için unutmayın ulan!

sadece depremden etkilenen kesimin değil, ülkenin tamamının dolaylı olarak depremzede olduğu bir felaket. sadece binaların değil, toplumsal çöküşün de en derinden hissedildiği olaylara tanık olduk. '99 depreminden aşina olduğumuz organizasyon eksikliği ve fırsatçı kimliklerin yanında; dönem dönem yaşadığımız olaylarla pamuk ipliği ile tutunan umudumuzu ve güvenimizi de yerle yeksan etmiştir. gezi parkı olayları ile polislere, 15 temmuz ile askere duyulan güven eksikliği, 6 şubat depremlerinde vakıflar ve dernekler üzerinden şekillenen bir güven boşluğuyla tamamlanmıştır. sosyal medyadaki etkileşim odaklı dramatik paylaşım kirliliği de çürümüş bir tat bırakmıştır. yıkım, verilerin çok çok ötesindedir.
başta birebir yaşayan vatandaşlar ve hala bir çatısı olmayanlar olmak üzere herkese geçmiş olsun.

bugün kaçıyorum bunu konuşmaktan hatta depremi bizzat yaşayan ablam ve kardeşime nasıl davranacağımı bilmeden normal taklidi yapıyorum whatsapp grubunda, onlar da öyle yapıyor.
kaçamayız ama kayıplardan. kaybolan binlerce hayat, içinde tanıdıklarımız olan binlerce kayıp. ömür boyu ne unuturuz ne hissettirdikleri geçer.
her akla geldiğinde boğazda yumru, kalpte sızı olan gün.
umarım bir daha yaşamayız.

sosyal medya paylaşımlarına laf edenlere bakmayın. isteyen öyle, isteyen böyle yapsın, yeter ki bugünü unutturmayalım kimseye. hiçbir şey yapmıyolarsa bile gelecek nesilleri kodluyorlar. azıcık x'e bakan, o depremi yaşayan ve sosyal medya paylaşımını da yaptığını söyleyenlerle dolu olduğunu görecek. herkes acısını, nasıl hissettiğini, ne yapması gerektiğini size mi soracak. depremi yaşamış insanları bile bu konuda darlayabiliyorsunuz. sözlüğe de yazmasınlar o zaman, bir şey değişmiyor nasıl olsa. öz kültürümüzde insan ayırma yok, hele ki anma gününde insan ayırmak ne demek.

derin bir aah çekmeden üzerine konuşmanın imkansız olduğu depremlerdir.

nice hayaller, umutlar bu korkunç felaketle birlikte sönerken sorumlular hesap vermediler. kader deyip geçilebilecek bir şey değildi. bu acı tablo bizlere bugün şunu söyletiyor,
"yaşayacağım bir deprem sebebiyle öleceksem, hemen o an ölmek isterim, günlerce enkaz altında, sesini duyuramamanın ıstırabıyla ya da kimsenin ulaşamayacağını bilerek can çekişe çekişe ölmek istemiyorum."

kaybettiklerimizin enkaz altında neler yaşadıklarını düşündükçe nefes almak zor geliyor. insanlar ailelerini, akrabalarını, arkadaşlarını kaybettiler. halkın garibanlığını, çaresiz bırakılışını kaderle ilişkilendirmek kadar samimiyetsiz bir şey bilmiyorum...

vatandaşı depreme karşı koruma kaygısı hissetmeyenlerin, siyaseti karun gibi zenginleşme aracı olarak görenlerin eseridir 21. yüzyıl türkiyesi...
burada a partisi, b partisinden de bahsetmiyorum. zihniyetten bahsediyorum..
bu ülkede o gider bu gelir ama zihniyet üç aşağı beş yukarı bellidir...

kim vatandaşın derdiyle dertlenmiş ki.
geçiniz...

insanların nasıl çaresiz bırakıldığına şahit olduğumuz asrın felaketi. bant daraltılmadı ile internetin bilinçli şekilde kesildiği ve yardım isteyen insanları ölüme terk eden organize kötülük örgütünün gerçek yüzünü gösterdiği canımızdan parçaların koptuğu ülkemizin en kötü günü. ölenlere rahmet kalanlara sabır diliyorum.