6 şubat 2023 gaziantep-kahramanmaraş depremleri

iyileşeceğiz ama unutmak yok, affetmek yok, helalleşmek yok.
geride kalanlara güç ve sabır diliyorum.
saygıyla...

önce sabah 5e doğru telefon çaldı.
güneş doğmadan ekiplerin yönlendirilmesi ve yardım organizasyonu için toplandık.
ilk 5 gün toplasan 3-4 saat uyumuşumdur.
bir yandan halkın gaziemir'deki fuar alanına ellerinde kolilerle, eşyalarla, battaniyelerle koşmasının yarattığı gurur ve sevinç.
bir tarafta ise hayatını, ailesini, sevdiklerini kaybeden insanların üzüntüsü.
her şeyimizle tek derdimiz sağ kalanlardan 1 kişi daha üşümesin, bir nebze mutlu olsundu...


bu fotoğraf da, yardım çuvallarının içerisinde yeni tırın alana girmesini beklerken, psikolojik açıdan tükenmişlik anından bir hatıradır bana.

böyle bir depremi ve sonrasındaki acıları kimse bir daha yaşamasın dileklerimle...
hiç akıllanmıyoruz gerçi.
ne bir hazırlığımız, ne bir planımız var.
şehirlerde toplanma alanlarımız yok, binaların kontrolü rüşvet batağında, yardım hangarlarımız yok.
yine olacak ve yine keşmekeşin ortasında koşturacağız.
fena mı olurdu halkın rutin aralıklarla kullanmadığı kıyafetlerini temizleyip, cinsiyetine-bedenine göre depolasak?
belediyelerin her sene bu depoya yeni ürünler eklemesi, çok mu zor gerçekten?
çadır mesela, kızılay çadır satar mı ulan?


biz yine koşarız.
yine çabalarız ama bu konuda büyük çapta bir organizasyon şart.

''allah bir daha yaşatmasın'' diyerek geçiştireceğinize, o günleri unutmayın. önlem alın, kimseye peşkeş çekmeden, sağlam zeminlere sağlam evler yapın ki allah bir daha yaşatmasın.
ders alın, hatırlayın, hatırlatın ve asla unutmayın!

#3877329

ben de buna değinecektim, sağ olsun ilgili yazar arkadaş değinmiş.

bunlara rağmen, gelin aynı yıl sandık konulan "halkın" oranlarına bakalım.

işte bu yüzden, biz unutmuyoruz kinimizi ama bu halk unutuyor kardeşim. unutursanız daha çok 6 şubatlar yaşarız biz bu ülkede.

ben hep diyorum ; gezi parkında biz bu işi gerçekten kaybettik. o gezi parkında aylarca eylemler sürse, o gaz ile bu hükümet paşa paşa inerdi ama muhalefet de muhalefet değil ki anasını satayım.

her yerde paylaşın ve hatırlatın ama cesur olun ve eylem yapın, sandık önünüze gelince 5 kuruş avantaya bu günleri unutmayın! 5 kuruşa iradesini ve oyunu satan bir toplumuz biz. bu zihniyet değişmedikçe, bizden bir yol olmaz kardeşim.

o yüzden ölenlere allah'dan rahmet dilerim lakin, benim kinim taptaze, öfkem çok diri, hafızam ise fil gibi. yukarıdaki twiti ve daha nicesini unutmayın. felaketi gizlemek için interneti kesti lan bunlar! insanlıktan zerre nasiplenmemiş bir iktidara sahibiz. bunu, bu ülkede nefes aldığınız her an unutmayın.

kendinizi geçin, hiç olmazsa bu felakette canından olan yüz binler için unutmayın ulan!

sadece depremden etkilenen kesimin değil, ülkenin tamamının dolaylı olarak depremzede olduğu bir felaket. sadece binaların değil, toplumsal çöküşün de en derinden hissedildiği olaylara tanık olduk. '99 depreminden aşina olduğumuz organizasyon eksikliği ve fırsatçı kimliklerin yanında; dönem dönem yaşadığımız olaylarla pamuk ipliği ile tutunan umudumuzu ve güvenimizi de yerle yeksan etmiştir. gezi parkı olayları ile polislere, 15 temmuz ile askere duyulan güven eksikliği, 6 şubat depremlerinde vakıflar ve dernekler üzerinden şekillenen bir güven boşluğuyla tamamlanmıştır. sosyal medyadaki etkileşim odaklı dramatik paylaşım kirliliği de çürümüş bir tat bırakmıştır. yıkım, verilerin çok çok ötesindedir.
başta birebir yaşayan vatandaşlar ve hala bir çatısı olmayanlar olmak üzere herkese geçmiş olsun.

bugün kaçıyorum bunu konuşmaktan hatta depremi bizzat yaşayan ablam ve kardeşime nasıl davranacağımı bilmeden normal taklidi yapıyorum whatsapp grubunda, onlar da öyle yapıyor.
kaçamayız ama kayıplardan. kaybolan binlerce hayat, içinde tanıdıklarımız olan binlerce kayıp. ömür boyu ne unuturuz ne hissettirdikleri geçer.
her akla geldiğinde boğazda yumru, kalpte sızı olan gün.
umarım bir daha yaşamayız.

derin bir aah çekmeden üzerine konuşmanın imkansız olduğu depremlerdir.

nice hayaller, umutlar bu korkunç felaketle birlikte sönerken sorumlular hesap vermediler. kader deyip geçilebilecek bir şey değildi. bu acı tablo bizlere bugün şunu söyletiyor,
"yaşayacağım bir deprem sebebiyle öleceksem, hemen o an ölmek isterim, günlerce enkaz altında, sesini duyuramamanın ıstırabıyla ya da kimsenin ulaşamayacağını bilerek can çekişe çekişe ölmek istemiyorum."

kaybettiklerimizin enkaz altında neler yaşadıklarını düşündükçe nefes almak zor geliyor. insanlar ailelerini, akrabalarını, arkadaşlarını kaybettiler. halkın garibanlığını, çaresiz bırakılışını kaderle ilişkilendirmek kadar samimiyetsiz bir şey bilmiyorum...

vatandaşı depreme karşı koruma kaygısı hissetmeyenlerin, siyaseti karun gibi zenginleşme aracı olarak görenlerin eseridir 21. yüzyıl türkiyesi...
burada a partisi, b partisinden de bahsetmiyorum. zihniyetten bahsediyorum..
bu ülkede o gider bu gelir ama zihniyet üç aşağı beş yukarı bellidir...

kim vatandaşın derdiyle dertlenmiş ki.
geçiniz...

insanların nasıl çaresiz bırakıldığına şahit olduğumuz asrın felaketi. bant daraltılmadı ile internetin bilinçli şekilde kesildiği ve yardım isteyen insanları ölüme terk eden organize kötülük örgütünün gerçek yüzünü gösterdiği canımızdan parçaların koptuğu ülkemizin en kötü günü. ölenlere rahmet kalanlara sabır diliyorum.

mağdur ettiği depremzedeyi 6 sayısına, şubat ayı ve şubat sözcüğüne karşı hassas hale getirmiş, inşaata bakamama ve inşaat - apartman fobisi oluşturmuş asrın felaketi.

öncelikle de ölenlere allah'tan rahmet diliyorum.

geçtiğimiz 3 yılda değişen bir şey oldu mu derseniz hayır hala aynı düzenle yapılar yapılmaya devam ediyor. söyleyeceklerim bu kadar.

ölenlere allah'tan rahmet, yakınlarına büyük sabırlar diliyorum. çoğu arkadaşımızın dediği gibi, aradan geçen üç yıl gösterdi ki, bizden bir halt olmaz. ne adam gibi bir deprem planlaması yapıldı, ne deprem sonrası uygulanabilecek bir önlem paketi hazırlandı. binalarımız aynı tas aynı hamam. deprem sırasında ne yapacağını vatandaşlarımız hala bilmemekte. allah korusun aynı şiddette bir deprem istanbul'da olsaydı, çok daha büyük bir felaketten konuşuyor olacaktık.
üzerinden 3 sene geçtiğinde de yine şimdiki gibi, allah'tan rahmet, yakınlarına baş sağlığı...

somut adımlar atmak lazım bu konuda ama bu zamana kadar atılmadı. bundan sonrası için de pek umudum yok. kimse kusura bakmasın. işimiz allah'a, tanrı'ya,artık işte siz ne diyorsanız o'na kalmış.

pek ders çıkarıldığı söylenemez. bugün aynı büyüklükte bir deprem başka bir şehirde olsa, yine aşağı yukarı aynı sayıda insanı kaybedebiliriz. maalesef gerçekler böyle.

bana gore bazi acilarin unutarak hafifledigini ogreten gun. o gecenin de sabahi olduysa vardir bi umut o dogan guneste dedirten gun.
en yakinlarimi o gun kaybetmedigim icin, cevremdekilerden bir nebze iyi durumda oldugum icin utanip ablami aradigimi hatirliyorum. 'herkesin acisi kendine agir, sen de az sey yasamadin.' demisti.
odami, kitaplarimi, posterlerimi, kardesimle kavgalar ettigimiz mutfagi, kosa kosa indigim merdivenleri, yazin yatmak icin can attigim balkonu en son insaat seklinde gormemin uzerinden 3 yil gecmis.
ozlem ayri, hüzün ayri, şükür ayri..
o dogan guneste de vardir bi umut.
sevdiklerimize sarilalim..

akplilerin depremi anması iğrenç hissettiriyor

depremde evi yıkılmış, ahırı çökmüş teyzenin, "bu soğukta donarlar her yer yıkıldı ben nasıl bakayım" diyerek satmaya razı olduğu son kalan 2 ineğini, 3 te 1 fiyata satın alan antepli tüccar; bu ülke insanının %70 i o adam işte.

ülkemize maddi ve manevi olarak bir sarsıntı yaşatan olay.
o gece, tam deprem saatinde aniden içimde bir sıkıntıyla uyandım. sıkıntı öyle bir hal aldı ki tekrar uyumama fırsat vermedi. sosyal medyaya göz attığımda depremin haberini gördüm ve hemen telefona sarıldım. o an içimde tarifsiz bir korku ve endişe vardı. acı ve kayıplarımızla yüzleşmek zorunda kaldık, yaşananlar, hala içimde derin bir sarsıntı bırakıyor.
allah bir daha böyle bir felaketi yaşatmasın.. depremi yaşayanlara, kayıpları olanlara, evsiz kalanlara sabır ve güç versin. kalbim hala oradaki herkesle birlikte.. umarım devletimiz ve milletimiz bu felaketten bir ders çıkarır ve gerekli önlemleri alır.

konuşma engelli bir gencin göçük altındayken parmağında muhabbet kuşuyla çektiği videosu hala hafızamda. çok fazla acı vardı elbette, o video travma etkisi yarattı. bu acılara neden olanlar....

başka bir şey demeyeceğim..

“iyi ki deprem olmuş
yeni evimiz oldu”
açıklaması bu olayda olmuştu sanırım